Have your own adventure with the #1 outdoor app today.
🇩🇪 Emmerich Am Rhein | Expeditie Perfect Strandje… Waar Alles Anders Liep Dan Gedacht 😅
🇩🇪 Emmerich Am Rhein | Expeditie Perfect Strandje… Waar Alles Anders Liep Dan Gedacht 😅
🌸 Rianne & Joep 🐶 and Lauren & Bailey 🐕🐾 went for a hike
May 10, 2026
🇩🇪 Emmerich Am Rhein | Expeditie Perfect Strandje… Waar Alles Anders Liep Dan Gedacht 😅
01:22
5.76km
4.2km/h
20m
20m
Sommige wandelingen verlopen precies zoals gepland...
Deze wandeling in Emmerich am Rhein hoorde daar absoluut NIET bij 😅 en precies daarom was hij geweldig.
We begonnen vol goede moed bij de jachthaven, waar de bootjes rustig dobberden alsof ze totaal geen idee hadden van de chaos die ons nog te wachten stond. Het uitzicht over de Rijn was meteen al prachtig. De enorme Rheinbrücke Emmerich torende in de verte boven alles uit. En niet zomaar een brug... met haar hoofdoverspanning van 500 meter is dit de langste hangbrug van Duitsland.
Maar goed, wij kwamen natuurlijk op missie: hét perfecte strandje vinden voor Bailey, die sinds kort in Emmerich am Rhein woont en vastbesloten lijkt om persoonlijk iedere meter Rijn-oever te inspecteren. Als zelfverklaarde waterexpert én parttime reigercontroleur neemt ze die taak bloedserieus. Gelukkig ging Joep natuurlijk ook enthousiast mee op ontdekkingstocht, al is zijn aanpak iets rustiger en meer gericht op gezellig meesjokken, snuffelen en hopen dat er onderweg ergens snacks verschijnen.
Vanaf de haven probeerden we via de eerste route het water te bereiken. Dat leek een prima idee, totdat Bailey besloot dat een reiger persoonlijk beledigend naar haar gekeken had. Binnen twee seconden veranderde de wandeling in een onverwachte krachtmeting waarbij Lauren vooral probeerde haar arm nog in de kom te houden.
Na een prachtig uitzicht over de haven, het water en de brug… liep het pad dood. Letterlijk. Dus keerden we terug naar het beginpunt om het via de andere kant te proberen.
Daar vonden we een paadje dat er op papier waarschijnlijk “sfeervol natuurpad” uitzag, maar in werkelijkheid meer voelde als de openingsscène van een iets te goedkope thriller. Smal, omsloten door hekwerk en begroeiing, en precies zo’n plek waar je automatisch harder gaat praten zodat eventuele struikrovers weten dat je niet bang bent (ook al ben je dat wel een beetje).
Een stukje verder vonden de honden eindelijk een klein strandje. Bailey blij. Joep blij. Onze voeten iets minder blij, want die grote stenen langs de oever voelden alsof we per ongeluk het officiële trainingsparcours voor berggeiten hadden gevonden.
Dus toch maar verder.
En toen gebeurde het: we vonden een écht mooi strand. Pal onder de gigantische brug. Dichterbij konden we bijna niet komen. De enorme staalconstructie boven ons, het geluid van het water, het uitzicht over de Rijn… dit voelde als zo’n plek waar je spontaan besluit dat je hier iedere zomeravond wilt zitten met een drankje en een zonsondergang.
En eerlijk: die brug blijft indrukwekkend. Overdag domineert ze het uitzicht, maar in gedachten zagen we haar alweer zoals eerder op de avond... rood verlicht in het donker, weerspiegelend in het water van de Rijn. Zo’n beeld dat meteen in je hoofd blijft hangen.
We stonden al bijna romantisch naar het water te kijken, totdat Bailey besloot dat rust en schoonheid zwaar overschat worden.
Ze schoot ineens weg alsof ze persoonlijk geselecteerd was voor de Olympische Spelen. Luisteren? Nee hoor. Dat betekent bij Bailey meestal maar één ding: ze heeft ergens iets smerigs gevonden waarvan wij absoluut hopen dat het géén voedsel was. Laten we het erop houden dat sommige vissers of bezoekers blijkbaar graag “culinaire verrassingen” achterlaten in de natuur.
De terugweg bleek ook nog een onverwachte bonusronde survivaltocht te bevatten.
Wildroosters.
Nu is Joep optillen geen probleem. Joep denkt waarschijnlijk zelfs dat hij royalty is en verwacht gedragen te worden. Maar Bailey? ja.. dat is met haar 36 kilo een ander verhaal.
Bij het eerste rooster bleek gelukkig een hekje open te kunnen. Crisis afgewend.
Bij het tweede rooster… niet. Hermetisch afgesloten. Geen ontsnapping mogelijk. We hebben nog even gekeken of Bailey misschien ineens kon vliegen, maar helaas.
Dus restte er maar één optie: samen tillen.
We zagen er enorm tegenop, met het soort voorgevoel waarbij je alvast je rug begint te steunen alsof je auditie doet voor een blessure, maar uiteindelijk viel het wonderbaarlijk mee.
En zo bereikten we dan eindelijk weer de auto. Moe, vies, een beetje beschadigd in trots én ledematen, maar met een prachtige wandeling achter de rug.
Het perfecte strandje?
Nog steeds niet helemaal gevonden.
Maar eerlijk… met een avond als deze maakt dat misschien ook helemaal niet uit.
Waypoints
Route Details
Elevation
Sign up to see more specific route details
Sign up for free
Comments
Want to know more?
Sign up for a free komoot account to join the conversation.
Sign up for free