Lauren & Bailey 🐕🐾

Dwalen over Landgoed Geijsteren Wandelen op Landgoed Geijsteren voelt een beetje alsof je door een oud, gelaagd landschap loopt. Zo’n plek waar natuur en geschiedenis steeds door elkaar heen blijven lopen. Het landgoed ligt in Noord-Limburg, niet ver van de Maas, en bestaat uit een afwisseling van bossen, akkers, statige lanen en beekdalen. De Oostrumse Beek slingert door het gebied en bepaalt voor een groot deel de sfeer van de wandeling. Het ene moment loop je langs het water, daarna weer door dennenbos of over brede lanen die ooit hoorden bij het kasteel en de bijbehorende hoeven. Juist die afwisseling maakt het hier zo fijn wandelen. Al vrij snel kom je langs een van de meest karakteristieke plekken van het landgoed: de Rosmolen. De naam zorgt vaak voor verwarring, want het is eigenlijk geen rosmolen; dus geen paardenmolen, maar een watermolen. De naam is overgenomen van een oudere rosmolen die ooit ergens in de buurt stond. De plaatsnaam bleef hangen en ging later over op deze molen. De huidige molen dateert uit 1667 en staat schilderachtig aan de Oostrumse Beek, midden in het bos. Het kleine gebouw deed lange tijd dienst voor het malen van graan. In de twintigste eeuw raakte de molen in verval en liep hij in de oorlog schade op, maar later is hij hersteld en weer maalvaardig gemaakt. Door de vierkante vorm en het tentdak heeft het gebouw trouwens wél iets weg van een rosmolen, wat de naam alleen maar logischer maakt. Verderop in het landgoed kom je nog zo’n plek tegen waar wandelaars vaak even stilstaan: de Sint-Willibrorduskapel. Verscholen tussen de bomen, midden in het groen. Het is geen dorpskerk, maar een oude kapel met een lange religieuze geschiedenis. De huidige kapel stamt uit ongeveer de zestiende eeuw, al was deze plek al veel eerder een bedevaartsoord. Mensen kwamen hier vanwege een heilige bron en bij de kapel ligt nog altijd een waterput die daaraan herinnert. Geijsteren is geen gebied van grote vergezichten of spectaculaire hoogtepunten, maar juist van lagen, verhalen en rustige paden. Zo’n plek waar je niet alleen wandelt door natuur, maar ook een beetje door de tijd.

We hadden allebei zó geen zin om te wandelen dat we allebei nog op de bank met een kop thee waren gebleven, maar samen konden we het niet maken om te blijven liggen. Dus even later stonden we met de wandelschoenen aan buiten. We parkeerden de auto bij de Kinderboerderij Engbergen, een rustige en charmante plek sinds 2013, bekroond met de publieksprijs van de Achterhoek Architectuurprijs. Het pad rondom het terrein nodigt uit tot een eerste stap in het bos, en terwijl we erlangs liepen, voelde we onze tegenzin verdwijnen tussen de geitjes die ons vrolijk aanstaarden, tussen de vredige geur van hooi en frisse lucht. Het natuur- en recreatiegebied Engbergen ontvouwde zich daarna als een groene speeltuin voor volwassenen. Dit rivierduin van de Oude IJssel is al generaties lang een plek waar mensen samenkomen. Wat ooit begon met een molen en wat speelvoorzieningen, is uitgegroeid tot een veelzijdig gebied met golf, een blotevoetenpad, een bijenstal en mogelijkheden om het water te beleven. Vandaag waren wij tevreden met het bos, het licht dat tussen de bomen viel en het ritme van onze voetstappen, al stiekem grappend over wie het eerst struikelt. Tussen de bomen doemde het Openluchttheater Engbergen op. Alsof het bos zelf een kuil had uitgespaard voor verhalen. In de jaren vijftig bedacht het oranjecomité van Gendringen dat dit de perfecte plek was voor zang en toneel. De natuurlijke kuil bood plaats aan toeschouwers, zangvereniging “Eendracht” nam er proef op de som. Dertien middagen lang werd er gezongen, tot vreugde van velen. Wat volgde was pure gemeenschap. Aandelen werden verkocht, vrijwilligers groeven, stortten beton en metselden achttien zitringen. Leerlingen van de ambachtsschool uit Ulft hielpen overdag mee als stageproject. Op 27 juli 1958 werd het theater geopend met een optreden van het Oostenrijkse koor “Jung Wien”. Terwijl wij er stonden, konden we ons bijna voorstellen dat wij nu ook applaus zouden krijgen voor het feit dat we überhaupt van de bank af waren gekomen. We liepen verder, richting het water. De Aa-Strang kronkelt hier kalm door het landschap, in Duitsland bekend als de Bocholter Aa, om bij Dinxperlo de grens over te steken en via Voorst uit te monden in de Oude IJssel. Een internationale rivier met een bescheiden karakter. En toen zagen we de kleurrijke uitkijktoren. Een echte blikvanger boven het groen. De Uitkijktoren Engbergen is gebouwd van gerecycled staal dat ooit lag te verstoffen in een opslag. Ontwerpstudio OOZE gaf het materiaal een nieuw leven. Vakmanschap maakte het stevig en speels tegelijk. Je kan hier naar boven klimmen en uitkijken over Engbergen en de Oude IJssel. Tot slot dompelden we ons onder in het Engbergse bos zelf. Glooiende rivierduinen, gevormd door zand en wind na de laatste IJstijd, zo’n 9000 jaar geleden. Alsof dat nog niet genoeg geschiedenis draagt, is aan de rand van de heuvels een grafveld uit de IJzertijd gevonden. Terwijl wij daar liepen in de winterzon, beseften we hoe klein onze tegenzin eigenlijk was in het grotere verhaal van deze plek. Wat begon met nul zin, eindigde met dankbaarheid. Voor het bos. Voor de verhalen in de kuil van het theater. Voor het de mooie kleurrijke uitkijktoren. Maar vooral voor elkaar... omdat we, zelfs op dagen dat we liever binnen blijven, samen opstaan, elkaar motiveren en er uiteindelijk een prachtige fijne wandeling van maken.

Een vertrouwd rondje door Park Zypendaal Vandaag liep ik een bekend rondje samen met Ingrid en Bowie. Een route die ik al vaker heb gelopen, maar die eigenlijk nooit verveelt. Park Zypendaal blijft gewoon een van de mooiste stukjes Arnhem. Het weer werkte niet helemaal mee vandaag; regenachtig, natte paden, maar tussendoor braken er kleine zonnestralen door. Dat gaf het park juist nog net iets meer uitstraling. Zypendaal is een historisch park aan de rand van Arnhem, direct grenzend aan Park Sonsbeek en onderdeel van de zuidelijke Veluwezoom. Het park staat bekend om zijn romantische landschapsstijl, hoogteverschillen en waterpartijen. Vooral dat laatste kan Bailey enorm waarderen. Centraal in het park ligt Huis Zypendaal, een statig 18e-eeuws landhuis. Het staat er altijd een beetje sereen bij, omringd door groen. Op speciale dagen kun je het via rondleidingen van binnen bekijken, maar ook van buiten blijft het een mooie blikvanger tijdens de wandeling. Aan het einde van de route ging Bailey in wat ik altijd haar “peuterstand” noem. Goldens kunnen namelijk behoorlijk eigenwijs zijn. En als ze hun zin niet krijgen, zetten ze gewoon hun kont in de krib. Ik had geen koekjes mee… Ingrid wel. En niet zomaar koekjes, de goede koekjes. Dus Bailey besloot dat Ingrid volgen een beter plan was dan met mij mee richting de auto gaan. Prioriteiten, zullen we maar zeggen. En waarom vandaag een iets ander rondje dan normaal? Ik loop hier meestal niet langs de vijvers, zeker niet in het blauwalgseizoen. Maar juist die vijvers zijn hier ontzettend mooi, dus deze keer wilde ik ze toch weer eens meenemen in de route. Een vertrouwde wandeling, met regen, zon, water en een eigenwijze golden. Precies zoals een rondje Zypendaal hoort te zijn.

Soms hoef je helemaal niet naar Parijs, Londen of Amsterdam om je even in een Europese droom te wanen. Vandaag ontdekten we dat gewoon in Amersfoort. De stad die werd uitgeroepen tot de beste stad van Europa om in te leven. En na deze wandeling snapten we precies waarom. We begonnen bij de Kamperbinnenpoort, waar de geschiedenis je direct tegemoetkomt. De dikke muren en robuuste torens voelen als een warme welkom uit de middeleeuwen. Even later stonden we bij de Koppelpoort, misschien wel het meest iconische plaatje van de stad. Water, baksteen, bogen en torens die zich spiegelen in de gracht, het is zo’n plek waar je automatisch langzamer gaat lopen. Via kleine straatjes en stille hoekjes kwamen we langs de Dieventoren, waar het verleden bijna tastbaar wordt. Je voelt hier hoe oud Amersfoort eigenlijk is, een stad die al in de 13e eeuw ontstond en haar verhalen nog steeds fluistert. Dat voel je ook bij de Muurhuizen, gebouwd op de fundamenten van de eerste stadsmuur. Wandelen langs deze gevels is alsof je door een levend geschiedenisboek bladert elk huis net anders, elk detail met karakter. En dan sta je ineens oog in oog met de bijnaam van de stad, 'Keistad'. Natuurlijk liepen we even langs de beroemde Amersfoortse Kei. Het blijft een prachtig verhaal. In 1661 bedacht edelman Everard Meyster een weddenschap. Als de mannen uit de omgeving die enorme zwerfkei vanuit Soest naar Amersfoort wisten te slepen, trakteerde hij op bier en een feest. Vierhonderd mannen gingen de uitdaging aan en trokken het gevaarte de stad binnen. Wat bedoeld was als spektakel, leverde de Amersfoorters vooral spot op. Ze werden uitgelachen om hun “kei”. Uit schaamte werd hij zelfs begraven. Maar wat wij er zo mooi aan vinden, uiteindelijk hebben de Amersfoorters het verhaal omarmd. De kei kwam terug, zichtbaar en trots. Wat ooit een grap was, werd een geuzennaam. En precies dat past bij de stad zoals wij haar vandaag hebben ervaren. Een stad die haar geschiedenis niet wegstopt, maar er een glimlach van maakt. De Onze Lieve Vrouwetoren torende hoog boven alles uit. Vanaf beneden voelt hij al indrukwekkend, als het trotse middelpunt van de stad. Geen wonder dat Amersfoorters misschien bescheiden zijn, maar stiekem weten hoe bijzonder hun stad is. Dat een internationale jury dit nu ook erkent, voelt bijna als een bevestiging van wat je hier als bezoeker meteen ervaart, alles klopt. De mix van oud en nieuw, van rust en levendigheid, van monumentale panden en moderne energie. Dat zagen we ook terug bij Museum Flehite, waar de geschiedenis van de stad samenkomt in prachtige oude panden. Even verderop herinneren plekken als Kunsthal KAdE en Musiom eraan dat Amersfoort niet alleen koestert wat was, maar ook ruimte maakt voor wat komt. Hier worden gebouwen en mensen echt met elkaar verbonden precies wat de jury zo roemde toen ze Amersfoort uitriep tot beste stad van Europa. Wat deze wandeling zo bijzonder maakte, was niet alleen wat we zagen, maar wat we voelden. Brede fietspaden, weinig auto’s in het centrum, fijne pleinen, modernere woningen tussen monumentale panden, het ademt aandacht voor leefbaarheid. Het is een stad waar je niet alleen doorheen loopt, maar waar je je moeiteloos even onderdeel van voelt. Amersfoort mag dan misschien niet de eerste stad zijn waar je aan denkt bij “beste stad van Europa”, maar na vandaag weten wij wel beter. Soms zit grootsheid juist in het onverwachte. En precies dat maakt deze wandeling er eentje om te koesteren.

Vanmiddag liepen we door het buitengebied van Didam, zo’n wandeling waarbij herinneringen vanzelf mee gaan lopen. Via het rustige buurtschap Greffelkamp richting recreatieplas De Nevelhorst, een route vol kleine verrassingen en een flinke dosis nostalgie. In Greffelkamp kwamen we al snel iets tegen waar je echt niet omheen kunt... langs de weg staat een zwarte Peugeot uit 1961. Het mooiste? Je kunt er gewoon in. De deur is open en ja... geloof mij, dat mag hier écht! Het blijft iets magisch hebben: zo’n auto die niet meer rijdt, maar wel verhalen bewaart. Hier staat hij beter bekend als het “Peugeootje van Margootje”. Zodra je ’m ziet, hoor je bijna automatisch het oude kinderliedje in je hoofd: Peugootje van Margootje, ’t viel in ’t water, ’t werd weer nat. Margootje die ging huilen, omdat ze geen peugootje meer had. Alsof dat nog niet genoeg was, werden we in Greffelkamp ook getrakteerd op een prachtige beeldentuin. Een kunstenaar heeft hier met zichtbaar plezier gewerkt met oude materialen, die een tweede leven hebben gekregen als kunstwerken. De ene nog kleurrijker en verrassender dan de andere. Het voelt een beetje alsof je per ongeluk een openluchtmuseum binnenwandelt. Voor mij is dit gebied extra bijzonder. Mijn eerste zeven levensjaren heb ik hier gewoond, en later ging ik hier ook weer naar de middelbare school. Er woont nog altijd veel familie in de buurt, dus Didam en Greffelkamp zijn voor mij allesbehalve onbekend terrein. Het landschap voelt vertrouwd, bijna als thuiskomen. De route bracht ons verder langs De Nevelhorst. Vroeger lag ik hier op warme zomerdagen uren aan het water. Tegenwoordig is het wat meer vergane glorie, maar dat geeft het ook een zekere rust. Nu zie je er vooral wandelaars en mensen met hun honden, en eerlijk... dat past eigenlijk perfect bij deze wandeling. Sinds vorig jaar heeft de regio er bovendien een mooie aanwinst bij, het Greffelkampsepad, een gloednieuw klompenpad dat dit buitengebied nog toegankelijker maakt. Een fijne toevoeging voor wie houdt van onverharde paden, weidse uitzichten en verhalen die je alleen lopend oppikt. Een wandeling vol kunst, herinneringen, een vleugje humor en een oud peugeootje dat hier nog altijd de show steelt.

We zouden elkaar later vanmiddag al zien. Maar toen een lunchafspraak niet doorging, ontstond er ineens een extra ‘tijdslot’. En ja… dat tijdslot bleef bij ons natuurlijk niet leeg. We vonden elkaar weer opvallend snel, alsof we elkaar normaal gesproken niet al vaak genoeg zien 😅 Voor we het wisten zaten we samen in de auto, op weg naar Elten. Want als je toch samen bent, kun je net zo goed gaan wandelen. Elten en het hoger gelegen Hoog-Elten, op de top van de Eltenberg bleek een prachtige overgangsplek. Duits grondgebied, maar landschappelijk onmiskenbaar verbonden met het Montferland. Zodra we de auto parkeerden, stonden we al midden in het verhaal. Nog vóór de eerste echte passen van de wandeling werden we verrast door een tuin vol miniatuurhuisjes. Tussen die kleine werelden stonden ook een oude tankpomp en een mijnwagentje, stille getuigen van een ander tempo, een andere tijd. We bleven kijken, glimlachten, en wisten... dit zit goed. De route bracht ons verder richting de molen, waar een lief, bijna sprookjesachtig café/lunchroom tegenaan leunde. De wieken draaiden rustig hun rondes, onverstoorbaar en vertrouwd. Het was zo’n beeld dat je even stil laat staan, niet omdat het moet, maar omdat je het niet anders wilt. Daarna trok het bos ons naar binnen. Het pad werd smaller, stiller, en vooral... steiler. Stap voor stap klommen we de Eltenberg op, omringd door bomen en die typische bosrust waarin gesprekken vanzelf zachter worden. Boven aangekomen stonden we bij de kerk en een kunstwerk dat uitnodigt tot kijken, tot ver weg zien. Normaal gesproken reikt het uitzicht hier tot aan Kleve en verder, maar vandaag hulde de mist alles in een zachte sluier. Geen panorama dit keer, maar juist dat gaf het iets intiems. Een reden om terug te komen. Wat wél scherp zichtbaar was, en ons vol bewondering liet stilstaan, waren de sneeuwklokjes. Overal om ons heen stonden ze al in bloei, fragiel en vastberaden tegelijk. Kleine tekens van voorjaar, terwijl de lucht nog aarzelde. Via het centrum van Elten liepen we langzaam weer terug. Net toen we dachten dat de wandeling zich afrondde, kregen we nog een cadeautje, een klein parkje, rustig en verstild, met een Mariabeeld en een Kneippbad. Een plek om even te ademen, na te voelen, en dankbaar te zijn voor deze onverwachte middag samen. We stapten weer in de auto met dat fijne, voldane gevoel dat alleen een goede wandeling kan geven. Elten heeft ons verrast en vastgehouden. En één ding weten we zeker... met helder weer komen we hier terug. Voor het uitzicht. En voor al het moois wat we vandaag al mochten zien.

Vanmiddag liepen we door Coevorden. Geen strak geplande route, meer zo’n wandeling waarbij de stad zelf het tempo bepaalt. En Coevorden praat graag, dat merkten we al snel. We begonnen bij het Arsenaal. Zo’n gebouw dat meteen zegt: ik ben er al een tijdje. Begin 1600 neergezet voor wapens en munitie, en hoewel er nu een museum, bibliotheek en Tourist Info in zitten, voel je die oude kracht nog. Dit pand heeft oorlog gezien. Dat straalt het ook uit. En dan het kasteel. Kasteel Coevorden. Het enige kasteel van Drenthe, dus daar stonden we vanzelf wat langer stil. Nu eet je er goed en zit je op het terras, maar vroeger draaide het hier om verdedigen, controleren, standhouden. We keken naar de muren en probeerden ons voor te stellen hoe het hier ooit geklonken moet hebben. In het park doemde de watertoren op. Hoog, stoer, al meer dan honderd jaar op zijn plek. De windwijzer bovenop leek bijna speciaal voor ons even te draaien. Vlakbij stond de oude HBS, degelijk en serieus, en iets verder het Verzetsmonument. Daar werden we stiller. De geboeide man in steen laat weinig ruimte voor luchtige gedachten. Hier voel je waarom herdenken nodig blijft. In de Friesestraat bleven we staan bij een huis uit 1631. Renaissancegevel, oude spreuken in de steen. Alsof iemand ons, eeuwen later, nog iets wilde influisteren. Even verderop het oude raadhuis, nu een winkel, maar nog altijd met die statige houding van vroeger. In de winkelstraat trokken twee vitrines ons naar binnen. Replica’s van opgravingen, een stuk stadsmuur. Hier werd het verhaal letterlijk tastbaar. In Coevorden hoef je maar een schep in de grond te steken en je vindt iets dat kapot is. Eeuwen van strijd laten hun sporen na. Maar die vondsten, vaak uit beerputten vol dagelijkse rommel, vertellen óók iets anders: mensen leefden hier gewoon. Ze aten, gooiden weg, maakten rommel, gingen door. Coevorden was eeuwenlang een vesting. Twee poorten. Soldaten die “Werda?” riepen. Papieren tonen, uitleggen wie je was en waarom je kwam. Vanmiddag mochten wij er gewoon in. En terwijl we terugliepen, voelde het alsof de stad ons had binnengelaten, niet als indringers, maar als aandachtige bezoekers.

Vanmiddag was zo’n middag die begint met een simpel plan, even een frisse neus halen. Met de honden op de achterbank reden we Kranenburg binnen, net over de Duitse grens, waar het landschap zacht golft tussen Kleve en Nijmegen. Zodra we uitstapten, leek het alsof het stadje ons ongemerkt een paar eeuwen terug trok. Onze ronde begon rustig langs het water. Het tempo lag laag, honden snuffelend voor ons uit, en al snel doemde de kerk op. Van buiten al indrukwekkend, maar eenmaal binnen bleek ze ook van binnen absoluut de moeite waard: een stille, bijna plechtige sfeer waarin je vanzelf zachter gaat praten. Even stonden we stil, letterlijk en figuurlijk, voordat we onze wandeling weer oppakten. Daarna liepen we het centrum in. Kranenburg oogt op het eerste gezicht slaperig, maar juist dat maakt het charmant. De middeleeuwse stadsmuur liet zich stukje bij beetje zien, dikke stenen, torens die nog altijd waakzaam lijken, en onverwachte doorkijkjes waar het verleden bijna tastbaar wordt. Je ziet hoe de stad ooit bedoeld was om te beschermen en af te schrikken, terwijl ze nu vooral decor is voor mooie plaatjes en stille straatjes. Vooral hier liet Kranenburg zijn sterkste kant zien, de muur en de kerk geven het stadje karakter en een duidelijke identiteit. We wilden eigenlijk nog verder, richting het groen buitenaf, maar toen begon de regen. Eerst aarzelend, daarna overtuigend genoeg om ons plan bij te stellen. We sloegen iets eerder af, terug richting de auto, terwijl de natte stenen glommen en de honden ook vonden dat het wel genoeg was geweest. Al met al was het een fijne, korte ontdekkingstocht. De stadsmuur en de kerk maakten indruk en blijven bij, maar verder voelde Kranenburg voor ons niet als een plek om snel naar terug te keren. Mooi om gezien te hebben, prettig om doorheen te lopen, en daarna weer door... met natte jassen, tevreden honden en het gevoel een klein stukje geschiedenis te hebben meegepikt.