Lauren & Bailey 🐕🐾

Vanmiddag voelde als zo’n dag waarop alles klopt. Samen met Lauren en Bailey gingen we op pad voor de KUNSTwandelroute rondom Huis Bergh in ’s-Heerenberg, en wat blijft dit toch een bijzondere ervaring. Deze route heeft inmiddels een mooie geschiedenis. Wat ooit in 1999 begon op landgoed Enghuizen in Hummelo, opgezet door kunstenaarsnetwerk Het Web, groeide uit tot de meest bewandelde kunstwandelroute van Gelderland. Jaarlijks komen duizenden mensen hier samen om kunst te beleven in de natuur. En nu, bij Huis Bergh, voelt het alsof die traditie een nieuw hoofdstuk heeft gekregen, eentje die minstens zo inspirerend is. En eerlijk: de plek maakt echt alles nog mooier. Rondom Huis Bergh wandel je door een landschap dat voelt als een levend schilderij. Oude bomen, slingerende paden, open velden en historische elementen van het landgoed zorgen voor een sfeer die bijna tijdloos aanvoelt. Je voelt de geschiedenis hier, maar tegelijk is er ruimte voor iets nieuws, precies waar de kunst zo mooi op aansluit. Wat deze route zo bijzonder maakt, is hoe kunst en omgeving met elkaar verweven zijn. Soms loop je een bocht om en staat er ineens een werk dat je stil laat vallen. Soms moet je even goed kijken en ontdek je het pas op het tweede moment. En juist dat maakt het zo leuk... je blijft kijken, zoeken, ontdekken. Onze persoonlijke top 3 was eigenlijk snel duidelijk: Kunstwerk 22 “Symfonie De Struwelen” van Fieke Jolink, Kunstwerk 7 “Mechteld Ten Ham” van Youzan Chen en Kunstwerk 1 “Ode Aan Dali” van Kees Donkers. Maar misschien was Bailey vandaag wel de meest uitgesproken kunstcriticus van ons allemaal. Haar eigen top 4 stelde ze namelijk zélf samen, door gewoon spontaan te gaan poseren bij haar favoriete werken: Kunstwerk 10 “Walk of Life” van Antoine Peters, Kunstwerk 13 “De Verderkijker” van Erik Nieuwekamp, Kunstwerk 17 “Natuur in de Cultuur” van Gerd Hagedoorn én ook Kunstwerk 22 “Symfonie De Struwelen” van Fieke Jolink, waar wij het helemaal mee eens zijn! Het mooie was hoe de kunst ons anders liet kijken naar de omgeving. Bij sommige werken werd het landschap ineens onderdeel van het kunstwerk. En andersom gebeurde dat ook... bomen, licht en schaduw kregen iets extra’s doordat je nét even bewuster keek. We liepen, keken, praatten en genoten. Geen haast, geen moeten... gewoon samen op ontdekking. En precies dat maakt deze route zo fijn: het is niet alleen een wandeling, maar echt een beleving. Met een hoofd vol indrukken, een ontspannen gevoel en een hele blije Bailey sloten we de middag af. Dit is er zo eentje die nog lang blijft hangen. Wil je deze route zelf lopen? De KUNSTwandelroute bij Huis Bergh is tot en met 25 mei 2026 vrij toegankelijk van zonsopkomst tot zonsondergang en bestaat uit 31 kunstwerken verspreid over het landgoed. Starten kan bij Kasteel Café Heeren Dubbel in ’s-Heerenberg, waar je ook (optioneel) een catalogus 🇳🇱🇩🇪 met routekaart kunt halen voor €7,50. Neem vooral de tijd, trek goede wandelschoenen aan en laat je verrassen, want juist door rustig te kijken en af en toe even stil te staan, haal je het meeste uit deze bijzondere combinatie van kunst, natuur en geschiedenis. Honden zijn welkom (wel aangelijnd), dus het is echt een uitje voor iedereen.

Vorig jaar liep Lauren deze route alleen, samen met Bailey. Ik weet nog dat ik die week volledig in beslag werd genomen door mijn studie... zo’n periode waarin je denkt, dat halen we later wel in. Maar juist dát maakt deze wandeling zo bijzonder… het is er eigenlijk maar heel even! Dit jaar was het moment er wél. We starten in Houten-Zuid, bij de parkeerplaats waar het meteen al begint. Nog voordat je echt op pad bent, zie je ze al: de bloesembomen. Zachtroze, vol in bloei, alsof ze je direct welkom heten. Het voelt bijna alsof je een andere wereld binnenstapt nog vóór de wandeling begonnen is. Al snel lopen we de Vijfwal op, een bijzondere, vijfhoekige groenstructuur die als een lichte verhoging door de wijk slingert. Hier is het rustig. Geen drukte, geen haast. Alleen een pad dat zich rustig voortzet, omringd door groen en… bloesem 🌸. Want anders dan je misschien zou verwachten, zijn de roze bomen er niet alleen op één stukje. Ze begeleiden je bijna de hele route. Kilometer na kilometer wandel je onder takken die zich boven je hoofd sluiten tot een soort tunnel van lente. Het roze blijft. Overal om je heen. Af en toe dwarrelen er bloemblaadjes naar beneden, zacht als sneeuw, maar warmer en levendiger. Het is zo’n detail dat je automatisch langzamer laat lopen. Je kijkt omhoog, je ademt die frisse voorjaarslucht in, en zonder dat je het doorhebt ben je gewoon even… hier. Halverwege opent het landschap zich richting het water. Daar verschijnen ze: de kleurrijke waterfronthuizen. In tinten die variëren van subtiel tot uitgesproken staan ze langs de waterkant, weerspiegeld in het rustige oppervlak. Samen met het groen van de Vijfwal en het roze van de bloesem vormt het een bijna schilderachtig geheel. Het mooie is hoe alles hier samenkomt. Water, natuur en woningen zijn niet los van elkaar ontworpen, maar vormen één geheel. Je wandelt er niet alleen langs, je beweegt erdoorheen. Langzaam buigt het pad weer terug, maar de bloesem blijft je volgen tot bijna het einde. Alsof de route je niet zomaar loslaat. De bloesem staat meestal in bloei vanaf eind maart. Dus wil je deze wandeling zelf ervaren: wacht niet te lang. Of, als je dit leest wanneer het alweer voorbij is, zet hem alvast in je agenda voor volgend jaar! Sommige routes zijn mooi. En sommige zijn tijdelijk magisch. Dit is er zo één 🥰

Soms begin je een wandeling met frisse zin, hoge verwachtingen en het idee dat je straks misschien wel een verborgen pareltje hebt ontdekt. En soms… begin je in Tolkamer. Met een Komoot-route waarvan niemand eigenlijk weet waarom die ooit is opgeslagen. Dit was zo’n dag. Het eerste deel van de wandeling was een absolute droom… als je fan bent van industriële buizen. Rechts hadden we nog een soort van uitzicht op water, maar links… links bevond zich het walhalla van de pijpleidingliefhebber. Grote buizen, kleine buizen, dikke buizen, dunne buizen, buizen met schroefdraad, buizen zonder schroefdraad, grijze buizen, bruine buizen… Als er een buizenmuseum bestaat, hebben wij vandaag de complete collectie gezien. Sterker nog: we hebben dit bedrijf zo grondig rondgelopen dat we ons inmiddels gekwalificeerd voelen voor een baan in de buizenbranche. Maar goed, daarvoor waren we natuurlijk niet gekomen. De terugweg bracht ons zogenaamd door een “natuurgebied”. Klinkt idyllisch, hè? Nou, dat was het ook. Als je dol bent op Schotse hooglanders én hun spijsvertering. Het pad lag bezaaid met drollen in alle vormen, maten en versheidsgradaties. Wij hebben weer fanatiek geslalomd tijdens een wandeling. Ondertussen waren we drukker met het weghouden van de honden bij het all-you-can-eat buffet dan met genieten van de natuur. Want ja, onze viervoeters zagen dit duidelijk als een culinaire kans van het jaar. Vlak voor de auto dachten we... dit kan misschien nog een klein beetje gered worden. Dus hup, nog even een parkje meegepakt. Dat bleek te bestaan uit gras, een voetbalveldje en een basketbal net. Geen boom, geen bankje, geen ziel. Het hoogtepunt van het park was, dat het ons terug bracht naar de auto. Maar eerlijk is eerlijk: wij zouden wij niet zijn als we hier geen legendarische ochtend van hadden gemaakt. Terwijl we langs buizen paradeerden en drollen ontweken, hebben we uitgebreid de slechtste wandelingen van vorig jaar besproken. En geloof me, dat bracht een stortvloed aan herinneringen en lachbuien met zich mee. Blijkbaar hebben wij een bijzonder talent om soms de minst inspirerende routes uit te kiezen maar er tóch een topdag van te maken.

Vanmiddag liepen we een route die je niet snel vergeet, het Stormpad in Breeveen. Samen met Lauren en de honden, onder een heerlijk lentezonnetje, trokken we een gebied in waar de natuur haar meest ruige én veerkrachtige kant laat zien. Op 18 juni 2021 veranderde dit bos in één klap door een valwind. In nog geen minuut ging hier 16 hectare bos plat. In plaats van alles op te ruimen, koos Utrechts Landschap ervoor om de natuur het zelf te laten oplossen. En dat voel je meteen als je er loopt. Het Stormpad slingert zo’n 800 meter dwars door een wirwar van omgevallen bomen. Via een trap kom je op een vlonderpad, waar je letterlijk óver, langs en onder het dode hout door loopt. Het lijkt bijna alsof je door een gigantisch mikadospel wandelt. Overal zie je leven, spechten die profiteren van het dode hout, insecten die zich tegoed doen aan alles wat vergaat, en hier en daar al jong groen dat voorzichtig het bos van de toekomst vormt. Wat deze plek zo bijzonder maakt, is dat je het herstel van de natuur van dichtbij kunt volgen. Tussen de omgevallen stammen zie je jonge berken, grove dennen en lijsterbessen opkomen. Chaos en nieuw leven tegelijk, indrukwekkend om te zien hoe snel de natuur zich aanpast. Aan het einde van het pad kwamen we bij een uitkijkplateau met een leuk detail. Een paal met een soort fotolijstje. Je kunt daar je telefoon in zetten om precies hetzelfde beeld vast te leggen als anderen. Die foto’s worden verzameld voor een timelapse, zodat je straks letterlijk kunt zien hoe dit gebied door de jaren heen verandert. Echt een mooi idee. En alsof dat nog niet genoeg was, kwamen we vlak bij de parkeerplaats ook nog een kabouterpad tegen. Die konden we natuurlijk niet overslaan. Altijd leuk om zo’n speels stukje bos mee te pakken, zeker met honden die overal nieuwsgierig rondsnuffelen. Breeveen zelf is trouwens sowieso de moeite waard. Een afwisselend gebied waar bos en heide elkaar afwisselen. Juist die combinatie, samen met het verhaal van de storm, maakt deze wandeling extra bijzonder. Kortom: een route met een verhaal. Rauw, leerzaam en verrassend mooi.

Soms kom je tijdens een wandeling zomaar een plek tegen waarvan je meteen voelt... hier wil ik terugkomen. Dat overkwam ons toen we laatst het Klompenpad, het Ganderpad, liepen. Tussen Gaanderen en Terborg ontdekten we het verrassend mooie Natuurpark Akkermansbeek. Een jong, maar nu al sfeervol stukje natuur waar alles klopt. Het park is misschien niet groot, maar juist dat maakt het zo toegankelijk en knus. Slingerpaadjes leiden je langs bloemrijke graslanden en kleine poelen, terwijl je steeds het rustgevende geluid van de Akkermansbeek op de achtergrond hoort. Het voelt als een plek waar natuur en rust de hoofdrol spelen, maar waar ook ruimte is om gewoon lekker te genieten. Wat dit gebied extra bijzonder maakt, is het wandelpad dat is vernoemd naar Henk Stokman, de grote initiatiefnemer van het park. Het naambordje langs het pad geeft het geheel iets persoonlijks, alsof je wandelt door een stukje verhaal en betrokkenheid van de omgeving. Maar eerlijk is eerlijk: voor ons werd het vooral een feestje toen we ontdekten dat de honden hier op bepaalde stukken lekker los mogen lopen. Bailey wist niet hoe snel ze het water in moest duiken. Met zichtbaar plezier rende ze door de beekjes en het stromende water, zo’n moment waarop je alleen maar kunt glimlachen en genieten van haar enthousiasme. Onderweg kwamen we ook langs het speelse klimparcours in het dennenbosje en een open dieren- en speelweide. Het maakt het gebied niet alleen leuk voor wandelaars, maar ook voor gezinnen en iedereen die graag actief buiten zijn. Eenmaal thuis wisten we het meteen, hier gaan we vaker naartoe. Dit is zo’n plek die perfect is voor een kort rondje, even eruit met de honden, of gewoon een rustige wandeling om je hoofd leeg te maken. Natuurpark Akkermansbeek is misschien nog jong, maar voelt nu al als een blijvertje. Een verborgen pareltje in de Achterhoek waar we zeker nog vaak terug zullen komen.

Waar vroeger het vuur van de hoogovens gloeide en het ritmische geluid van hamers en machines door de lucht dreunde, vind je nu een bruisend hart vol cultuur, historie en gezelligheid: het DRU Industriepark. Dit indrukwekkende complex was ooit de ijzergieterij waar de beroemde DRU-pannen en kachels werden gemaakt. Tegenwoordig zijn de oude fabriekshallen prachtig gerestaureerd en vullen theater, bibliotheek, museum en horeca de monumentale gebouwen met nieuw leven. Tijdens een wandeling over het terrein proef je nog altijd die karakteristieke industriële sfeer. Robuuste bakstenen muren, hoge raampartijen en imposante stalen constructies herinneren aan de tijd dat dit dé werkplaats van de regio was. Tegelijk is het nu een plek waar mensen samenkomen om te genieten van muziek, tentoonstellingen of gewoon een kop koffie aan het water. Er is bovendien van alles te beleven. In de indrukwekkende SSP-hal vinden regelmatig bruisende evenementen plaats, in het sfeervolle Ouhr-lokaal kun je zelfs trouwen, en bij de VVV helpen ze bezoekers graag op weg naar andere mooie plekken in de Achterhoek. Het CIVON Innovatiecentrum, destijds feestelijk geopend door koning Willem-Alexander en koningin Máxima, laat zien dat innovatie en ambacht hier hand in hand gaan. En elke zomer trekt het terrein duizenden bezoekers tijdens het spetterende muziekfestival Huntenpop, wanneer het industriële decor weer helemaal tot leven komt. Als Ulftse wilde ik Lauren en Bailey heel graag kennis laten maken met deze bijzondere plek. Na al het klussen en inrichten van haar nieuwe huisje was het vandaag eindelijk weer tijd voor een fijne wandeling samen. Joep had een beetje buikgriep en bleef daarom rustig in zijn mandje bij zijn baasje, maar Bailey was uiteraard gezellig mee. We slenterden langs het monument voor de arbeiders, een plek die even stil laat staan bij de mensen die hier generaties lang hun handen uit de mouwen staken. Even verderop bewonderden we het prachtige houtsnijwerk van de DRU-toren, waar zoveel kleine details in zitten dat je er telkens weer iets nieuws in ontdekt. Ook liepen we langs het stukje waar bij mooi weer de fonteinen vrolijk opspuiten. Dan staan de stapstenen gedeeltelijk onder water en springen kinderen van steen naar steen, terwijl het water speels om hen heen spat. Zelfs zonder zon kun je je dat levendige tafereel al helemaal voorstellen. Tussen de oude fabriekshallen, langs het water en over de paden waar vroeger arbeiders naar hun werk liepen, voelde deze middag als een mooie mix van herinneringen, gezelligheid en nieuwe verhalen. Bailey snuffelde vrolijk haar weg vooruit terwijl wij genoten van de rust en de bijzondere sfeer van het terrein. Een bezoek aan het DRU Industriepark is daarmee niet alleen een stap in het heden, maar ook een wandeling door de rijke geschiedenis én de toekomst van de Achterhoek.

Een rondje Pietersheim (en een beetje herkenning) Een wandeling door Pietersheim liep ik al eens eerder samen met Rianne en Joep. Vandaag zocht ik op Komoot een nieuwe route uit. De foto’s zagen er leuk uit en ik dacht: ja, dit lijkt me wel wat. Toen ik eenmaal aankwam, dacht ik ineens: hé… dit ken ik hier. Blijkbaar had ik hier al eens rondgelopen. Destijds deden we het kabouterpad, dus vandaag koos ik gewoon een iets andere route om het gebied opnieuw te ontdekken. Een van de plekken die ik onderweg het leukst vind, is het voedselbos. Het idee erachter is simpel maar mooi: wandelaars kunnen hier genieten van de “tuin” en onderweg zelf wat fruit plukken. Vandaag was er nog iets extra’s te zien; beginnende bloesem. Veel te vroeg eigenlijk voor de tijd van het jaar, maar toch stonden de eerste fruitbomen al in bloei. Dat geeft zo’n wandeling meteen iets vrolijks. Het gebied rondom Kasteel Pietersheim heeft een lange geschiedenis. Al in de 12e eeuw stond hier een grote waterburcht, omringd door grachten en stevige muren. De burcht vormde het centrum van de heerlijkheid Pietersheim en diende zowel als woonplaats voor de lokale adel als verdedigingswerk langs belangrijke handelsroutes. Door oorlogen en belegeringen raakte de burcht door de eeuwen heen zwaar beschadigd. Uiteindelijk verloor ze haar militaire functie en bleef er vooral een ruïne over. Op het domein werd later een nieuw kasteel gebouwd dat meer als landhuis diende. Vandaag de dag zie je nog steeds de indrukwekkende resten van die oude waterburcht naast het huidige kasteel. Samen vormen ze een bijzondere plek aan de rand van het Nationaal Park Hoge Kempen. Tijdens een wandeling voel je hier nog duidelijk de sporen van het middeleeuwse verleden. Het duurde trouwens even voordat ik deze wandeling kon posten. De klusdrukte is namelijk begonnen. Gelukkig helpen Rianne en Joep me enorm goed met alles rondom mijn nieuwe huis. Maar dat betekent ook dat onze wandelavonturen even wat rustiger zijn geworden. Tijdelijk dan, want zodra de grootste klussen achter de rug zijn, gaan we natuurlijk weer gewoon op pad.

Nog meer hoogtemeters, de Petite Boucle de Malchamps. Alsof één wandeling met hoogtemeters nog niet genoeg was, plakten we er gewoon nóg eentje achteraan. Mijn kuiten waren het daar niet helemaal mee eens, maar goed; soms neem je beslissingen die je later voelt. Vanuit Spa trokken we de hoogte in richting Malchamps. Al snel bleef de stad achter ons en werd het stiller. De route, de SPA 11 Petite Boucle de Malchamps, voelde meteen anders dan de wandeling door het centrum. Opeens was alles opener, ruimer. Alsof het landschap meer lucht had. In het begin liepen we nog tussen de bomen, over zachte bosgrond waar dennennaalden je stappen dempen. Het licht viel gefilterd tussen de stammen door en alles voelde beschut. Maar langzaam werd het bos dunner en stapten we de Fagne de Malchamps in. En daar veranderde het landschap compleet. Het werd wijd. Open. De lucht kreeg ineens de hoofdrol. Op natte stukken liepen we over houten vlonderpaden, met onder ons donker water tussen graspollen en lage struiken. Ik kan me voorstellen hoe het hier in augustus en september paars kleurt van de heide. Nu was het vooral fris en weids, met dat typische Ardense gevoel van ruimte. Halverwege verscheen de Tour panoramique de Malchamps. Een houten uitkijktoren die boven het landschap uitsteekt zonder het te overheersen. Een plek met een prachtig uitzicht van bovenuit de toren; golvende Ardense heuvels, bossen rond Spa en bij helder weer zicht tot aan het plateau van de Hoge Venen. Van boven zie je pas echt hoe bijzonder dit overgangsgebied is: nat veen onder je, beboste hellingen in de verte. Na de toren liep de route weer rustig verder. Open stukken wisselden zich af met bosranden. Het is geen extreme tocht en je hoeft hier niks te “overwinnen”. Je loopt hier om te kijken. Om stil te worden van de ruimte. Toen we weer beneden waren, voelde Spa ineens ver weg, terwijl het maar een paar kilometer verderop ligt. Deze lus laat echt de ruigere kant van de omgeving zien. Wind, water, heide en lucht; simpel, maar indrukwekkend. En ja… mijn kuiten herinneren me er nog steeds aan dat twee wandelingen op één dag misschien ambitieus was. Maar spijt? Geen seconde.

Spa; water, heuvels en kuiten die protesteren. Gisteren wandelde ik nog in As, maar als je in Spa slaapt, dan moet je Spa natuurlijk ook écht beleven. Dus vandaag stond er een rondje door de stad zelf op de planning. Een rondje dat mijn kuiten overigens flink hebben gevoeld, die Ardense heuvels zijn geen grap. Zodra je Spa binnenloopt, merk je dat water hier alles bepaalt. Al sinds de zestiende eeuw komen mensen hierheen om het mineraalwater te drinken en te kuren. In de achttiende en negentiende eeuw groeide Spa uit tot een mondaine bestemming waar koningen, adel en kunstenaars elkaar ontmoetten. De naam van de stad werd zelfs wereldwijd een soortnaam voor kuuroorden. Dat zegt genoeg. In het centrum hangt nog steeds een elegante sfeer. Het Parc de Sept Heures is zo’n plek waar je vanzelf wat langzamer gaat lopen, tussen de hoge bomen en langs de statige gebouwen. In het Pouhon Pierre le Grand wordt nog altijd bronwater getapt, net als eeuwen geleden. En hoog boven de stad liggen de Thermes de Spa. Modern vormgegeven, maar prachtig ingebed in het landschap, met uitzicht over de beboste heuvels. Al lees ik tegenwoordig wel dat het daar soms meer een attractieparkgevoel heeft dan pure rust, dus die ervaring heb ik vandaag maar even aan me voorbij laten gaan. Verspreid door de stad kom je ook de zogenaamde “Spa-mannetjes” tegen: een knipoog naar het Brusselse voorbeeld, maar dan met een eigen karakter. Het zijn van die charmante details die je wandeling nét wat leuker maken. Wat Spa voor mij extra bijzonder maakt, is hoe snel je vanuit het centrum de natuur in loopt. Binnen een paar minuten sta je tussen de sparrenbossen of op een pad dat langzaam omhoog kruipt. Geen Alpenhoogtes, maar voor mijn reumabenen hoog genoeg. De glooiende landschappen zorgen voor mooie uitzichten en frisse lucht en dus ook voor kuiten die zich later luidruchtig melden. Het fijne aan Spa is die combinatie. ’s Ochtends slenter je langs historische gebouwen en proef je bronwater, ’s middags wandel je tussen bos en heuvels. Cultuur en natuur lopen hier moeiteloos in elkaar over. En ondanks de protesterende spieren was het precies de juiste manier om Spa echt te ervaren.

Station As, waar spoor en natuur samenkomen. Vandaag voelde echt als een cadeautje. Even twee nachtjes weg voordat het klussen aan mijn nieuwe huisje begint en dan ook nog 18 graden in februari. De jas bleef heerlijk in de auto. Dat alleen al maakte het een goede dag. We reden spontaan naar Station As, aan de rand van het dorp As in Belgisch Limburg. Wat ooit een levendig spoorwegstation was in de tijd van de mijnindustrie, is nu een bijzondere plek waar verleden en natuur samenkomen. De sporen liggen er nog. Het perron ook. Oude treinwagons staan tussen het groen, als stille herinnering aan de tijd dat hier kolentreinen reden. Waar het vroeger draaide om industrie en bedrijvigheid, hoor je nu vooral wandelaars, fietsers en spelende kinderen. Het voelt niet verlaten, maar juist herbestemd; alsof de plek een tweede leven heeft gekregen. Station As is tegenwoordig een van de toegangspoorten tot het Nationaal Park Hoge Kempen, het enige nationale park van Vlaanderen. Het is geen actief treinstation meer, maar een startpunt voor wie de natuur in wil. Je loopt vrij over het voormalige spoorwegemplacement, voelt de sfeer van vroeger en ziet hoe het landschap langzaam terrein heeft teruggewonnen. Wat de plek extra bijzonder maakt, is de street art. Enkele oude treinwagons zijn beschilderd met kleurrijke graffiti en kunstwerken. Het rauwe staal en de roest vormen een prachtig contrast met de moderne muurschilderingen. Voor wie van fotograferen houdt, is dit echt een fijne plek: industrie, kunst en natuur in één beeld. Vanaf het station stap je zo het nationale park in. Bossen, heidevelden en waterplassen wisselen elkaar af. In bloeitijd kleuren de heidevelden paars, nu was het vooral fris groen met dat zachte voorjaarslicht erbij. De paden slingeren rustig door het landschap en ondanks de warmte voelde het nergens druk. Station As is niet zomaar een startpunt voor een wandeling. Het is een plek waar je eerst even rondkijkt, het verleden bijna kunt voelen, en daarna de rust van de natuur inloopt. Die combinatie van oud en nieuw, van spoorverleden en stilte, maakt het bijzonder. En zo werd een spontane rit ineens een hele fijne tussenstop, precies wat je soms nodig hebt voordat een nieuw hoofdstuk begint.