Lauren & Bailey 🐕🐾

Terug naar de Kleefse Tuinen, want sommige plekken wil je gewoon nog een keer beleven 🌸 En ja hoor, nog steeds prachtig. Daar stonden we weer midden in een zee van bloesem, kleur en rust. Alsof iemand het volume van de wereld even een tandje lager had gezet. Het arboretum stond ook weer volop in bloei. Fruitbomen die hun mooiste outfit hadden aangetrokken. Heerlijk genietend van de rust en de ruimte liepen we langs de mooie bomen vol kleur. Tot Bailey besloot dat het tijd was voor haar eigen interpretatie van “natuurbeleving” Ze spotte water en je zag haar denken, dit is mijn moment. Met het zelfvertrouwen van een hond die nog zelden ergens fout heeft gezeten, stapte ze richting de waterkant. Kleine inschattingsfout. Waar ze waarschijnlijk een charmant pootjebadje verwachtte, bleek het meer een plotselinge full body experience. Eén stap te ver en foetsie hond 😅 compleet verdwenen onder het wateroppervlak. Een fractie later schoot er een nat hoofd omhoog met een blik van: “Dit… was niet helemaal de bedoeling.” Gelukkig schakelde ze razendsnel over naar haar innerlijke zeehond en zwom ze keurig terug naar de kant. Daar stond ze vervolgens, druipend, een beetje beduusd… en na ongeveer drie seconden alweer volledig overtuigd van zichzelf. Alsof er helemaal niks gebeurd was. Alsof die onverwachte duik gewoon een weloverwogen keuze was. Wij trapten er niet in en onze lachspieren al helemaal niet 😄

Soms heb je van die wandelingen waar alles gewoon klopt. Deze dag in Emmerich am Rhein was er zo één. Lauren, die sinds kort in Emmerich woont, wilde ons graag deze stad laten zien. Met Bailey, Tommie, Pip en Joep enthousiast om ons heen, kwispelend, snuffelend en klaar voor avontuur, begonnen we onze wandeling. Dit keer liepen we samen de route die Lauren en ik eerder al eens verkenden, toen ze net wist dat ze hier zou gaan wonen. Juist dat gaf het iets vertrouwds, alsof we een mooie herinnering opnieuw mochten beleven, maar nu met z’n allen. Het zonnetje scheen uitbundig en gaf de stad meteen een zachte, uitnodigende sfeer. Geen haast, geen strakke planning, gewoon samen zijn en genieten van het moment. Terwijl de honden vrolijk hun eigen ontdekkingen deden, haalden wij herinneringen op en vulden we de stilte moeiteloos met gelach en verhalen. Door het centrum en richting de Rijn volgden we ons eigen tempo. Het water glinsterde in het zonlicht en de schepen gleden rustig voorbij, alsof ze het ritme van de dag perfect aanvoelden. Op de promenade vertraagden we vanzelf. Hier liep alles in elkaar over...het uitzicht, de gesprekken, het gezelschap. Af en toe bleven we staan, niet omdat het moest, maar omdat het kon. Even kijken, even voelen, even zijn. De honden vonden hun ritme, wij het onze. Bailey, Tommie, Pip en Joep maakten het compleet vier vrolijke persoonlijkheden die de wandeling nét dat beetje extra gaven. Wat deze dag zo bijzonder maakte, zat niet alleen in de omgeving, maar vooral in het samenzijn. Het weerzien, het bijkletsen en het simpele plezier van buiten zijn met elkaar en onze viervoeters. Emmerich liet zich van haar mooiste kant zien, maar het was de combinatie van zon, vriendschap en honden die deze wandeling onvergetelijk maakte. Zo’n dag waarvan je al weet... hier kijken we later met een glimlach op terug… en dit gaan we absoluut nog eens doen.

De laatste tijd post ik niet zoveel wandelingen. Sinds de verhuizing is mijn reuma alles behalve stabiel. Wandelen gaat dus moeizaam en als het gaat is een kilometer of 3 a 4 op dit moment echt max. Aangezien ik vandaag toch in Arnhem moest zijn besloot ik even een bekend rondje te doen samen met Ingrid en Bowie. Nog even de hondjes laten rennen voor Ingrid op vakantie gaat. Landgoed Mariëndaal staat bekend om hoogtes, water en een groene tunnel. Het ligt tussen Arnhem en Oosterbeek en maakt deel uit van een hele reeks prachtige landgoederen in deze omgeving. Het gebied heeft alles: hoogteverschillen, water, open stukken en beschutte paden. En eerlijk is eerlijk, het helpt ook dat het een losloopgebied voor honden is. Wat Mariëndaal voor veel mensen bijzonder maakt, is de Groene Bedstee, of iets chiquer gezegd: de berceau. Dit lange, tunnelachtige pad van gesnoeide beuken is zo’n 300 tot 400 meter lang en daarmee één van de grootste berceau’s van Nederland. De bomen groeien boven je hoofd naar elkaar toe en vormen een groene tunnel waar je automatisch wat langzamer van gaat lopen. Die Groene Bedstee heeft ook nog een mooi stukje geschiedenis. In de 19e eeuw werd dit pad aangelegd zodat dames van het landgoed in de zomer konden wandelen zonder in de zon te lopen. Een bleke huid was toen een teken van welvaart, en in deze tunnel was zonlicht ver te zoeken. Tegenwoordig wandelen we er vooral omdat het gewoon een heel fijne en bijzondere plek is. Mariëndaal is trouwens ook een fijne plek als je wat langer wilt wandelen. Het Rosandepad van zo’n 15 kilometer loopt hier doorheen, en zelf heb ik hier al meerdere routes gelopen van ongeveer 10 kilometer in combinatie met Warnsborn. Elke keer ontdek ik weer een ander stukje van het gebied. Kortom: Mariëndaal blijft een favoriet. In elk seizoen mooi, genoeg afwisseling, ruimte voor de honden én altijd dat momentje door de Groene Bedstee dat de wandeling net even extra bijzonder maakt.

Vanmorgen trokken we er weer op uit, samen met de honden, voor een heerlijke wandeling in het zachte lentezonnetje. Zonder jas dit keer... en dat zegt genoeg. De lucht voelde licht, het bos rook fris en de natuur leek prachtig groen. Onze route bracht ons naar Landgoed De Byvanck, een plek die voor mij eigenlijk al bekend terrein is. Als kind en tiener woonde ik zo’n negen jaar in Beek. Toch had ik hier nog nooit echt gewandeld... gek eigenlijk, want het gebied heeft zoveel te bieden. Al snel merk je dat dit landgoed anders is dan de omliggende bossen van het Montferland. Het ligt wat lager en daardoor is het hier altijd nét iets vochtiger gebleven. Misschien juist daarom heeft de natuur vrij spel gekregen. Je wandelt er door een afwisseling van naald- en loofbos, met hier en daar open stukken weiland en akkers die mooie doorkijkjes geven. Wat deze wandeling echt bijzonder maakt in het voorjaar, is wat er onder je voeten gebeurt. Grote delen van het bos zijn bedekt met een wit tapijt van bosanemonen. Wij waren voor sommige plekken nét iets te laat, maar zelfs dan is het nog indrukwekkend. Tussen het wit zie je ook andere prachtige planten opduiken een subtiel, maar rijk geheel. De rechte lanen die elkaar kruisen geven het landgoed iets statigs. Ze leiden je blik vanzelf naar de verte, soms richting de kerktorens van Beek of zelfs het Duitse Elten. Het zijn van die plekken waar je even automatisch langzamer loopt. Midden in dit gebied ligt Huis De Byvanck, een statig landhuis met een geschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwen. Het huidige huis stamt uit de 18e eeuw en is nog altijd bewoond, dus van dichtbij bekijken zit er niet in. Maar juist dat afgesloten karakter geeft het iets mysterieus. En dat mysterieuze voel je hier vaker. Op zo’n 300 meter van het huis ligt een plek die bekendstaat als het Rondeel, een eilandje in een gracht waar ooit een woontoren stond. Volgens verhalen verbleven hier rond 1300 zelfs Tempelridders, die pelgrims beschermden op hun tochten. En alsof dat nog niet genoeg is, gaat er ook een legende rond over de Schimmelruiter: een onthoofde ridder die ’s avonds door de lanen zou galopperen, zijn hoofd onder zijn arm. Of je erin gelooft of niet… het maakt de wandeling nét wat spannender. 👻 Onderweg kom je ook bijzondere details tegen, zoals de Mariabeuk... een oude, afgestorven boom met een Mariabeeld en herdenkingskruis. En ergens in deze grond zijn ooit klokbekers gevonden van meer dan 2000 jaar oud. Het idee dat hier al zo lang mensen rondlopen, geeft het gebied extra diepgang. Ondertussen genoten wij vooral van het moment: de honden die vrolijk voor ons uit liepen, het zonlicht dat door de bomen viel, en de rust die je hier vanzelf vindt. Een plek waar natuur, geschiedenis en een vleugje mysterie samenkomen en waar we zeker nog eens terugkomen.

Vanmiddag voelde als zo’n dag waarop alles klopt. Samen met Lauren en Bailey gingen we op pad voor de KUNSTwandelroute rondom Huis Bergh in ’s-Heerenberg, en wat blijft dit toch een bijzondere ervaring. Deze route heeft inmiddels een mooie geschiedenis. Wat ooit in 1999 begon op landgoed Enghuizen in Hummelo, opgezet door kunstenaarsnetwerk Het Web, groeide uit tot de meest bewandelde kunstwandelroute van Gelderland. Jaarlijks komen duizenden mensen hier samen om kunst te beleven in de natuur. En nu, bij Huis Bergh, voelt het alsof die traditie een nieuw hoofdstuk heeft gekregen, eentje die minstens zo inspirerend is. En eerlijk: de plek maakt echt alles nog mooier. Rondom Huis Bergh wandel je door een landschap dat voelt als een levend schilderij. Oude bomen, slingerende paden, open velden en historische elementen van het landgoed zorgen voor een sfeer die bijna tijdloos aanvoelt. Je voelt de geschiedenis hier, maar tegelijk is er ruimte voor iets nieuws, precies waar de kunst zo mooi op aansluit. Wat deze route zo bijzonder maakt, is hoe kunst en omgeving met elkaar verweven zijn. Soms loop je een bocht om en staat er ineens een werk dat je stil laat vallen. Soms moet je even goed kijken en ontdek je het pas op het tweede moment. En juist dat maakt het zo leuk... je blijft kijken, zoeken, ontdekken. Onze persoonlijke top 3 was eigenlijk snel duidelijk: Kunstwerk 22 “Symfonie De Struwelen” van Fieke Jolink, Kunstwerk 7 “Mechteld Ten Ham” van Youzan Chen en Kunstwerk 1 “Ode Aan Dali” van Kees Donkers. Maar misschien was Bailey vandaag wel de meest uitgesproken kunstcriticus van ons allemaal. Haar eigen top 4 stelde ze namelijk zélf samen, door gewoon spontaan te gaan poseren bij haar favoriete werken: Kunstwerk 10 “Walk of Life” van Antoine Peters, Kunstwerk 13 “De Verderkijker” van Erik Nieuwekamp, Kunstwerk 17 “Natuur in de Cultuur” van Gerd Hagedoorn én ook Kunstwerk 22 “Symfonie De Struwelen” van Fieke Jolink, waar wij het helemaal mee eens zijn! Het mooie was hoe de kunst ons anders liet kijken naar de omgeving. Bij sommige werken werd het landschap ineens onderdeel van het kunstwerk. En andersom gebeurde dat ook... bomen, licht en schaduw kregen iets extra’s doordat je nét even bewuster keek. We liepen, keken, praatten en genoten. Geen haast, geen moeten... gewoon samen op ontdekking. En precies dat maakt deze route zo fijn: het is niet alleen een wandeling, maar echt een beleving. Met een hoofd vol indrukken, een ontspannen gevoel en een hele blije Bailey sloten we de middag af. Dit is er zo eentje die nog lang blijft hangen. Wil je deze route zelf lopen? De KUNSTwandelroute bij Huis Bergh is tot en met 25 mei 2026 vrij toegankelijk van zonsopkomst tot zonsondergang en bestaat uit 31 kunstwerken verspreid over het landgoed. Starten kan bij Kasteel Café Heeren Dubbel in ’s-Heerenberg, waar je ook (optioneel) een catalogus 🇳🇱🇩🇪 met routekaart kunt halen voor €7,50. Neem vooral de tijd, trek goede wandelschoenen aan en laat je verrassen, want juist door rustig te kijken en af en toe even stil te staan, haal je het meeste uit deze bijzondere combinatie van kunst, natuur en geschiedenis. Honden zijn welkom (wel aangelijnd), dus het is echt een uitje voor iedereen.

Vorig jaar liep Lauren deze route alleen, samen met Bailey. Ik weet nog dat ik die week volledig in beslag werd genomen door mijn studie... zo’n periode waarin je denkt, dat halen we later wel in. Maar juist dát maakt deze wandeling zo bijzonder… het is er eigenlijk maar heel even! Dit jaar was het moment er wél. We starten in Houten-Zuid, bij de parkeerplaats waar het meteen al begint. Nog voordat je echt op pad bent, zie je ze al: de bloesembomen. Zachtroze, vol in bloei, alsof ze je direct welkom heten. Het voelt bijna alsof je een andere wereld binnenstapt nog vóór de wandeling begonnen is. Al snel lopen we de Vijfwal op, een bijzondere, vijfhoekige groenstructuur die als een lichte verhoging door de wijk slingert. Hier is het rustig. Geen drukte, geen haast. Alleen een pad dat zich rustig voortzet, omringd door groen en… bloesem 🌸. Want anders dan je misschien zou verwachten, zijn de roze bomen er niet alleen op één stukje. Ze begeleiden je bijna de hele route. Kilometer na kilometer wandel je onder takken die zich boven je hoofd sluiten tot een soort tunnel van lente. Het roze blijft. Overal om je heen. Af en toe dwarrelen er bloemblaadjes naar beneden, zacht als sneeuw, maar warmer en levendiger. Het is zo’n detail dat je automatisch langzamer laat lopen. Je kijkt omhoog, je ademt die frisse voorjaarslucht in, en zonder dat je het doorhebt ben je gewoon even… hier. Halverwege opent het landschap zich richting het water. Daar verschijnen ze: de kleurrijke waterfronthuizen. In tinten die variëren van subtiel tot uitgesproken staan ze langs de waterkant, weerspiegeld in het rustige oppervlak. Samen met het groen van de Vijfwal en het roze van de bloesem vormt het een bijna schilderachtig geheel. Het mooie is hoe alles hier samenkomt. Water, natuur en woningen zijn niet los van elkaar ontworpen, maar vormen één geheel. Je wandelt er niet alleen langs, je beweegt erdoorheen. Langzaam buigt het pad weer terug, maar de bloesem blijft je volgen tot bijna het einde. Alsof de route je niet zomaar loslaat. De bloesem staat meestal in bloei vanaf eind maart. Dus wil je deze wandeling zelf ervaren: wacht niet te lang. Of, als je dit leest wanneer het alweer voorbij is, zet hem alvast in je agenda voor volgend jaar! Sommige routes zijn mooi. En sommige zijn tijdelijk magisch. Dit is er zo één 🥰

Soms begin je een wandeling met frisse zin, hoge verwachtingen en het idee dat je straks misschien wel een verborgen pareltje hebt ontdekt. En soms… begin je in Tolkamer. Met een Komoot-route waarvan niemand eigenlijk weet waarom die ooit is opgeslagen. Dit was zo’n dag. Het eerste deel van de wandeling was een absolute droom… als je fan bent van industriële buizen. Rechts hadden we nog een soort van uitzicht op water, maar links… links bevond zich het walhalla van de pijpleidingliefhebber. Grote buizen, kleine buizen, dikke buizen, dunne buizen, buizen met schroefdraad, buizen zonder schroefdraad, grijze buizen, bruine buizen… Als er een buizenmuseum bestaat, hebben wij vandaag de complete collectie gezien. Sterker nog: we hebben dit bedrijf zo grondig rondgelopen dat we ons inmiddels gekwalificeerd voelen voor een baan in de buizenbranche. Maar goed, daarvoor waren we natuurlijk niet gekomen. De terugweg bracht ons zogenaamd door een “natuurgebied”. Klinkt idyllisch, hè? Nou, dat was het ook. Als je dol bent op Schotse hooglanders én hun spijsvertering. Het pad lag bezaaid met drollen in alle vormen, maten en versheidsgradaties. Wij hebben weer fanatiek geslalomd tijdens een wandeling. Ondertussen waren we drukker met het weghouden van de honden bij het all-you-can-eat buffet dan met genieten van de natuur. Want ja, onze viervoeters zagen dit duidelijk als een culinaire kans van het jaar. Vlak voor de auto dachten we... dit kan misschien nog een klein beetje gered worden. Dus hup, nog even een parkje meegepakt. Dat bleek te bestaan uit gras, een voetbalveldje en een basketbal net. Geen boom, geen bankje, geen ziel. Het hoogtepunt van het park was, dat het ons terug bracht naar de auto. Maar eerlijk is eerlijk: wij zouden wij niet zijn als we hier geen legendarische ochtend van hadden gemaakt. Terwijl we langs buizen paradeerden en drollen ontweken, hebben we uitgebreid de slechtste wandelingen van vorig jaar besproken. En geloof me, dat bracht een stortvloed aan herinneringen en lachbuien met zich mee. Blijkbaar hebben wij een bijzonder talent om soms de minst inspirerende routes uit te kiezen maar er tóch een topdag van te maken.

Vanmiddag liepen we een route die je niet snel vergeet, het Stormpad in Breeveen. Samen met Lauren en de honden, onder een heerlijk lentezonnetje, trokken we een gebied in waar de natuur haar meest ruige én veerkrachtige kant laat zien. Op 18 juni 2021 veranderde dit bos in één klap door een valwind. In nog geen minuut ging hier 16 hectare bos plat. In plaats van alles op te ruimen, koos Utrechts Landschap ervoor om de natuur het zelf te laten oplossen. En dat voel je meteen als je er loopt. Het Stormpad slingert zo’n 800 meter dwars door een wirwar van omgevallen bomen. Via een trap kom je op een vlonderpad, waar je letterlijk óver, langs en onder het dode hout door loopt. Het lijkt bijna alsof je door een gigantisch mikadospel wandelt. Overal zie je leven, spechten die profiteren van het dode hout, insecten die zich tegoed doen aan alles wat vergaat, en hier en daar al jong groen dat voorzichtig het bos van de toekomst vormt. Wat deze plek zo bijzonder maakt, is dat je het herstel van de natuur van dichtbij kunt volgen. Tussen de omgevallen stammen zie je jonge berken, grove dennen en lijsterbessen opkomen. Chaos en nieuw leven tegelijk, indrukwekkend om te zien hoe snel de natuur zich aanpast. Aan het einde van het pad kwamen we bij een uitkijkplateau met een leuk detail. Een paal met een soort fotolijstje. Je kunt daar je telefoon in zetten om precies hetzelfde beeld vast te leggen als anderen. Die foto’s worden verzameld voor een timelapse, zodat je straks letterlijk kunt zien hoe dit gebied door de jaren heen verandert. Echt een mooi idee. En alsof dat nog niet genoeg was, kwamen we vlak bij de parkeerplaats ook nog een kabouterpad tegen. Die konden we natuurlijk niet overslaan. Altijd leuk om zo’n speels stukje bos mee te pakken, zeker met honden die overal nieuwsgierig rondsnuffelen. Breeveen zelf is trouwens sowieso de moeite waard. Een afwisselend gebied waar bos en heide elkaar afwisselen. Juist die combinatie, samen met het verhaal van de storm, maakt deze wandeling extra bijzonder. Kortom: een route met een verhaal. Rauw, leerzaam en verrassend mooi.

Soms kom je tijdens een wandeling zomaar een plek tegen waarvan je meteen voelt... hier wil ik terugkomen. Dat overkwam ons toen we laatst het Klompenpad, het Ganderpad, liepen. Tussen Gaanderen en Terborg ontdekten we het verrassend mooie Natuurpark Akkermansbeek. Een jong, maar nu al sfeervol stukje natuur waar alles klopt. Het park is misschien niet groot, maar juist dat maakt het zo toegankelijk en knus. Slingerpaadjes leiden je langs bloemrijke graslanden en kleine poelen, terwijl je steeds het rustgevende geluid van de Akkermansbeek op de achtergrond hoort. Het voelt als een plek waar natuur en rust de hoofdrol spelen, maar waar ook ruimte is om gewoon lekker te genieten. Wat dit gebied extra bijzonder maakt, is het wandelpad dat is vernoemd naar Henk Stokman, de grote initiatiefnemer van het park. Het naambordje langs het pad geeft het geheel iets persoonlijks, alsof je wandelt door een stukje verhaal en betrokkenheid van de omgeving. Maar eerlijk is eerlijk: voor ons werd het vooral een feestje toen we ontdekten dat de honden hier op bepaalde stukken lekker los mogen lopen. Bailey wist niet hoe snel ze het water in moest duiken. Met zichtbaar plezier rende ze door de beekjes en het stromende water, zo’n moment waarop je alleen maar kunt glimlachen en genieten van haar enthousiasme. Onderweg kwamen we ook langs het speelse klimparcours in het dennenbosje en een open dieren- en speelweide. Het maakt het gebied niet alleen leuk voor wandelaars, maar ook voor gezinnen en iedereen die graag actief buiten zijn. Eenmaal thuis wisten we het meteen, hier gaan we vaker naartoe. Dit is zo’n plek die perfect is voor een kort rondje, even eruit met de honden, of gewoon een rustige wandeling om je hoofd leeg te maken. Natuurpark Akkermansbeek is misschien nog jong, maar voelt nu al als een blijvertje. Een verborgen pareltje in de Achterhoek waar we zeker nog vaak terug zullen komen.

Waar vroeger het vuur van de hoogovens gloeide en het ritmische geluid van hamers en machines door de lucht dreunde, vind je nu een bruisend hart vol cultuur, historie en gezelligheid: het DRU Industriepark. Dit indrukwekkende complex was ooit de ijzergieterij waar de beroemde DRU-pannen en kachels werden gemaakt. Tegenwoordig zijn de oude fabriekshallen prachtig gerestaureerd en vullen theater, bibliotheek, museum en horeca de monumentale gebouwen met nieuw leven. Tijdens een wandeling over het terrein proef je nog altijd die karakteristieke industriële sfeer. Robuuste bakstenen muren, hoge raampartijen en imposante stalen constructies herinneren aan de tijd dat dit dé werkplaats van de regio was. Tegelijk is het nu een plek waar mensen samenkomen om te genieten van muziek, tentoonstellingen of gewoon een kop koffie aan het water. Er is bovendien van alles te beleven. In de indrukwekkende SSP-hal vinden regelmatig bruisende evenementen plaats, in het sfeervolle Ouhr-lokaal kun je zelfs trouwen, en bij de VVV helpen ze bezoekers graag op weg naar andere mooie plekken in de Achterhoek. Het CIVON Innovatiecentrum, destijds feestelijk geopend door koning Willem-Alexander en koningin Máxima, laat zien dat innovatie en ambacht hier hand in hand gaan. En elke zomer trekt het terrein duizenden bezoekers tijdens het spetterende muziekfestival Huntenpop, wanneer het industriële decor weer helemaal tot leven komt. Als Ulftse wilde ik Lauren en Bailey heel graag kennis laten maken met deze bijzondere plek. Na al het klussen en inrichten van haar nieuwe huisje was het vandaag eindelijk weer tijd voor een fijne wandeling samen. Joep had een beetje buikgriep en bleef daarom rustig in zijn mandje bij zijn baasje, maar Bailey was uiteraard gezellig mee. We slenterden langs het monument voor de arbeiders, een plek die even stil laat staan bij de mensen die hier generaties lang hun handen uit de mouwen staken. Even verderop bewonderden we het prachtige houtsnijwerk van de DRU-toren, waar zoveel kleine details in zitten dat je er telkens weer iets nieuws in ontdekt. Ook liepen we langs het stukje waar bij mooi weer de fonteinen vrolijk opspuiten. Dan staan de stapstenen gedeeltelijk onder water en springen kinderen van steen naar steen, terwijl het water speels om hen heen spat. Zelfs zonder zon kun je je dat levendige tafereel al helemaal voorstellen. Tussen de oude fabriekshallen, langs het water en over de paden waar vroeger arbeiders naar hun werk liepen, voelde deze middag als een mooie mix van herinneringen, gezelligheid en nieuwe verhalen. Bailey snuffelde vrolijk haar weg vooruit terwijl wij genoten van de rust en de bijzondere sfeer van het terrein. Een bezoek aan het DRU Industriepark is daarmee niet alleen een stap in het heden, maar ook een wandeling door de rijke geschiedenis én de toekomst van de Achterhoek.