About 🌸 Rianne & Joep 🐶
🐶 Samen met Joep, mijn trouwe wandelmaatje
🚶♀️ Geniet van wandelingen tot 15 km
🌍 Vaakst te vinden in 🇳🇱 Nederland, 🇩🇪 Duitsland & 🇧🇪 België
❤️ Liefde voor Geocaching 🔍, Fotografie 📸 & Wandelverslagen ✍️
1,417 km
370:49 h
Recent Activity
- 🌸 Rianne & Joep 🐶about 22 hours ago
The cold outside wasn't exactly inviting. It was one of those afternoons when you'd rather stay inside, with something warm within reach. Still, I managed to motivate myself to go outside. And afterward, I was glad I did.
From Ulft, I walked towards Varsselder. The first stretch, straight through the
Translated by Google •
- 🌸 Rianne & Joep 🐶2 days ago
Hello 2026! ✨
We wish everyone a year full of hiking happiness. As a retrospective, we've compiled a top 10 of our favorite hikes of 2025, which you can find in our collections. We hope you'll find some inspiration!
Love from Lauren, Rianne, and paws from Bailey and Joep
The first hike of 2026 started off
Translated by Google •
- 🌸 Rianne & Joep 🐶2 days ago
This afternoon we took our last walk of 2025 together. A lovely thought, walking out the year like this. We chose the Moerputten, a place that had been on our list for a long time.
The sun was doing its best and had already partially removed the cold from the landscape. The Moerputten Bridge was still
Translated by Google •
- 🌸 Rianne & Joep 🐶6 days ago
After a night in the heart of Sneek, the day began quietly. From the parking lot, we walked into town, and soon it was there: the Water Gate. Two sturdy towers reflected in the water, as if they'd been patiently waiting for centuries for everyone who entered Sneek. It's one of those places that makes
Translated by Google •
- 🌸 Rianne & Joep 🐶7 days ago
This afternoon we put on our walking shoes for a stroll through Hindeloopen, that small IJsselmeer town where time seems to pass just a little bit slower. We're back in Friesland for the weekend and met up with Lauren and Bailey here. No plan, no rush, just exploring together, seeing what the streets
Translated by Google •
- 🌸 Rianne & Joep 🐶December 21, 2025
After our walk past the miniature people through Leeuwarden's city center, we had something special planned for the evening. A lovely way to end the weekend: the 6th edition of December Light.
When it gets dark, Leeuwarden transforms. The hustle and bustle subsides, the streets become quieter, and that
Translated by Google •
- 🌸 Rianne & Joep 🐶December 21, 2025
Today we had a wonderful discovery walk through Leeuwarden, but at eye level with the city's smallest residents.
We walked the Miniature People route, not just a regular city walk, but a scavenger hunt past dozens of miniature figures that tell their own stories in surprising locations. Sometimes they
Translated by Google •
- 🌸 Rianne & Joep 🐶December 20, 2025
Today we made the trip from the Achterhoek region to Harlingen for a weekend in Friesland. And what a coincidence 😉, Lauren turned out to be on holiday nearby. A perfect excuse to meet up for a lovely walk in Stavoren.
We started at the harbor, where the fog played a major role today. Unfortunately
Translated by Google •
- 🌸 Rianne & Joep 🐶December 17, 2025
Today we strolled through Groningen. It wasn't a detour for us, but a long drive! With a clear mission... to admire the largest Christmas ornament in Europe. And it certainly didn't disappoint.
Since the end of November, DOT has once again become an extra special place, bathed in thousands of LED lights
Translated by Google •
🌸 Rianne & Joep 🐶 and Lauren & Bailey 🐕🐾 went for a hike.
about 4 hours ago
Wát een ochtend om naar buiten te gaan! Het Bergherbos Kustersland bij ’s-Heerenberg en Zeddam lag erbij als een ansichtkaart: een écht winterwonderland. Er was flink wat sneeuw gevallen en precies dat duwtje dat je nodig hebt om je sjaal nog eens extra om te slaan en het bos in te trekken. Al vanaf de eerste stappen was het genieten. Sneeuw die als poedersuiker op de takken lag, het zachte licht van een winterse ochtend en dat onmiskenbare kraak onder je schoenen bij elke pas. Af en toe dwarrelden er nog vlokjes omlaag, alsof het bos zelf rustig meedeed aan het moment. De honden hadden er duidelijk net zo veel zin in als wij. Bailey huppelde door de sneeuw als een vrolijk konijntje, met die lichtvoetige sprongetjes die je alleen ziet als een hond écht blij is. Joep rende enthousiast heen en weer, dook met zijn neus in de sneeuw en nam zo nu en dan een hap, puur uit nieuwsgierigheid of plezier, wie zal het zeggen. Hun sporen kriskras door het witte tapijt vertelden hun eigen verhaal. De route bracht ons weer langs bekende plekken, maar alles voelde anders in dit winterdecor. Aan de Oude Eltenseweg, tussen Zeddam en Stokkum, lag het pompstation van Zeddam er stil en bijna sprookjesachtig bij. Midden in het bos, omgeven door sneeuw, doet het moderne gebouw van Vitens ineens heel bescheiden aan, terwijl hier dagelijks ons drinkwater wordt gewonnen en gezuiverd. Langs de Vossenweg herinnerde een informatiebord aan de oorsprong van Burgers Zoo. Ook deze plek, waar Johan Burgers in 1913 begon met zijn Fazanterie Buitenlust, leek even te slapen onder een zachte sneeuwdeken. Mooi hoe zo’n groot verhaal zo klein en lokaal begint. En alsof de wandeling nog niet bijzonder genoeg was, kwamen we onderweg tot twee keer toe mensen tegen die aan het langlaufen waren. In het Bergherbos! Het gaf het geheel iets feestelijks en onverwachts, alsof we even in een winters berglandschap waren beland in plaats van gewoon in de Achterhoek. Bij de Zwarte Molen, trots en statig zoals altijd, maakte het winterbeeld het plaatje compleet. De molen uit 1912, onderdeel van het landgoed Huis Bergh, stond er prachtig bij, met wit bestoven stenen en een landschap dat zijn adem leek in te houden. Met koude wangen, warme harten en twee zeer tevreden honden keerden we uiteindelijk huiswaarts. Tijd om op te warmen, handen om een kop thee, en nog even nagenieten van dit stille, witte wandelavontuur. Zo’n ochtend neem je mee, precies zoals hij is.
01:49
7.18km
4.0km/h
50m
50m
🌸 Rianne & Joep 🐶 went for a hike.
a day ago
De kou buiten nodigde niet echt uit. Het was zo’n middag waarop je eigenlijk liever binnen blijft, met iets warms binnen handbereik. Toch wist ik mezelf te motiveren om naar buiten te gaan. En achteraf was ik blij dat ik het deed. Vanuit Ulft liep ik richting Varsselder. Het eerste stuk, dwars door de weilanden, was meteen pittig. Een snijdende wind die recht door alles heen leek te gaan, maar tegelijk dwarrelden er prachtige sneeuwvlokken om me heen. Koud en mooi tegelijk, alsof de winter even wilde laten zien wat ze in huis had. In Varsselder kwam ik langs de Molen van Lukassen. Een stille getuige uit 1866. Ooit een ronde grondzeiler, later ontmanteld, en nu resteert alleen nog de romp. Toch straalt de molen nog altijd iets uit van wat hier ooit was... het ritme van draaien wieken en het malen van graan. Het is zo’n plek waar je vanzelf even langzamer gaat lopen. Vlak na de molen kwam ik langs de kinderboerderij met dorpstuin, een plek die meteen een glimlach oproept. Sinds 2015 is dit een fijne, levendige ontmoetingsplek. Ik zag een lieve pony, ezels, geitjes en allerlei vogels. In de binnenruimte scharrelden konijnen en andere kleine dieren. Mooi om te zien hoe hier wordt samengewerkt, aan weerszijden van de ingang staan houten kisten waarin buurtbewoners hun overgebleven brood en groenteresten achterlaten. De medewerkers bekijken wat geschikt is als voer voor de dieren. Simpel, betrokken en warm. Via rustige boerenwegen vervolgde ik mijn weg terug richting Ulft. Onderweg liep ik nog even langs mijn ouders om ze een gelukkig nieuwjaar te wensen. Zo’n onverwacht extra moment maakt een wandeling ineens nóg waardevoller. Op de terugweg passeerde ik de Polse Molen, ook wel De Pol genoemd. Een beltmolen uit 1841, waarvan in de jaren vijftig alleen de romp is overgebleven. Tegenwoordig doet die dienst als expositieruimte en wordt hij gebruikt door de Vogelwerkgroep van IVN De Oude IJsselstreek. Een mooie herbestemming, waar verleden en heden elkaar ontmoeten. En toen weer naar huis. Tijd om op te warmen, na te genieten en te bedenken dat juist die wandelingen waar je het meeste tegenop ziet, soms de mooiste blijken te zijn.
01:30
5.95km
4.0km/h
0m
0m
🌸 Rianne & Joep 🐶 and Lauren & Bailey 🐕🐾 went for a hike.
2 days ago
Hallo 2026! ✨ We wensen iedereen een jaar vol wandelgeluk. Als terugblik maakten we een top 10 van onze favoriete wandelingen van 2025, te vinden bij onze collecties. Hopelijk zit er inspiratie voor je tussen! De eerste wandeling van 2026 begon een beetje… gammel. Gisteravond was het nog lang gezellig geweest en dat voelde je deze ochtend in elke vezel van je lijf. Een lichte zombiemodus dus, maar juist daarom wilden we eruit. Even frisse lucht, even de beentjes strekken. Onze keuze viel op een rondje rondom de ruïne van Batenburg, een plek waar geschiedenis en landschap elkaar bijna vanzelf vasthouden. Het was koud. Nat ook. Zo’n winterdag waarop alles grijs lijkt, maar waar juist daardoor de vormen scherper afsteken. De ruïne van Kasteel Batenburg doemde al snel op: begroeid, mysterieus en indrukwekkend, zelfs nu er niet veel meer van over is dan muren, poorttorens en een deel van de imposante Bronckhorster toren. Volgens de overlevering is dit het oudste kasteel van Gelderland, en dat voel je. Van welke kant je de ruïne ook bekijkt, elke zijde vertelt weer een ander verhaal. We liepen eromheen, in een ander seizoen moet het hier mooier zijn..nu was het vooral guur, met koude wind over de open velden en rijen kale fruitbomen die wachten op de lente. Maar zelfs dan heeft het landschap iets rustigs, iets eerlijks. Het kasteel zelf kent een lange en roerige geschiedenis. Eeuwenlang bewoond door de hoogste adel van Gelderland, uitgebreid tot een ronde burcht met meerdere torens, overwelfde kelders en rijk ingerichte woonvertrekken. Batenburg had zelfs eigen muntgeld, met het opschrift “Batenbvrgvm”. De glorie eindigde in 1794, toen Franse troepen het kasteel in brand staken. Het werd nooit herbouwd. De lokale bevolking gebruikte de ruïne later als steengroeve, waarna de natuur langzaam bezit nam van wat overbleef. Vandaag groeien steenbreek en muurpeper op de muren en slingeren klimplanten zich om het oude metselwerk, verval, maar prachtig verval. Vlak voor we bij de ruïne zelf kwamen, stonden we stil bij een monument dat je niet onberoerd laat. Het herinnert aan de noodlanding op de Maas bij Batenburg op 21 september 1944, tijdens de Slag om Arnhem. Een brandend Brits transportvliegtuig wist door kordaat optreden van de piloot een ramp voor het dorp te voorkomen. Drie bemanningsleden overleefden dankzij een moedige reddingsactie van een circusleider die toevallig in Batenburg verbleef. Het is zo’n moment waarop je even zwijgt, ondanks de kou, en alleen maar denkt aan dankbaarheid. Verderop op de route kwamen we twee keer een kanon tegen. Replica’s van een kanon uit 1667, ooit bedoeld om de burcht te verdedigen. Met het wapen van Van Horne en de lijfspreuk “Godt is mijn Horn, Baet en Borgh” op de loop. Kleine details, maar ze maken het verhaal compleet. De wandeling zelf was kort, koud en nat... eerlijk is eerlijk. Maar de ruïne was het absoluut waard. Toen we uiteindelijk weer bij de auto stonden, verlangden we al naar warmte, een luie stoel, een warmtematje, een deken en onze hond lekker op schoot. Toch overheerst vooral dat fijne gevoel: dat je het tóch gedaan hebt. Op de eerste dag van het jaar, met verkleumde handen en rode wangen, maar met een hoofd vol beelden en verhalen. Ook op zo’n ijskoude dag is het heerlijk om een frisse neus te halen. En sommige plekken, zoals Batenburg, zijn in elk seizoen de moeite waard.
01:10
5.13km
4.4km/h
10m
10m
🌸 Rianne & Joep 🐶 and Lauren & Bailey 🐕🐾 went for a hike.
4 days ago
Vanmiddag liepen we onze laatste wandeling van 2025 samen. Al wandelend zo het jaar uit, een fijne gedachte. Onze keuze viel op de Moerputten, een plek die al lang op ons lijstje stond. De zon deed haar best en had de kou al deels uit het landschap getrokken. De Moerputtenbrug was hier en daar nog wat glad, maar op veel stukken was het ijs al aan het wijken. Bailey vond sommige delen best spannend.. die open constructie, het wiebelen hier en daar... maar dapper als ze is liep ze gewoon mee, stap voor stap, recht vooruit. Terwijl we over de lange brug liepen, voelde je hoe bijzonder deze plek is. Midden in het natte land, onder de rook van ’s-Hertogenbosch, ligt deze verborgen parel. De naam Moerputten zegt het al: moer, drassige grond. Dit gebied maakte ooit deel uit van het Bossche overstromingsgebied, bedoeld om de stad te beschermen tegen overstromingen. En toch werd hier, rond 1850, groots gedacht. In de Langstraat bloeiden handel en nijverheid, en er was behoefte aan een spoorverbinding tussen ’s-Hertogenbosch en Lage Zwaluwe. Zo ontstond de Langstraatspoorweg. Om die door het natte gebied aan te leggen, werden indrukwekkende doorlaatbruggen gebouwd: de Venkantbrug over de Bossche Sloot en de Moerputtenbrug van maar liefst 600 meter lang over de drassige gronden. De aanleg begon in 1888 en ging niet zonder slag of stoot. Overstromingen en muggenplagen zorgden voor flinke vertraging, maar vanaf 1890 reden er dagelijks vijf treinen over het spoor. Er was zelfs al rekening gehouden met een dubbel spoor. Toch bleek de spoorlijn later niet rendabel, door de opkomst van vrachtwagens en bussen en het instorten van de industrie. In 1987 mochten de rails worden verwijderd, het einde van het ‘Halvezolenlijntje’. Dat de bruggen er vandaag nog staan, danken we aan vasthoudende inzet van liefhebbers en erfgoedbeschermers. De Moerputtenbrug en Venkantbrug ontsnapten aan de slopershamer en kwamen uiteindelijk in handen van Staatsbosbeheer. Na een grondige restauratie in 2011 is de brug nu een rijksmonument en onderdeel van prachtige wandelroutes. Na de brug liepen we verder over de Hoogwaterkade. Hier zie je hoe het landschap nog altijd werkt zoals bedoeld: wanneer de Dommel overstroomt, wordt het water ten zuiden van de kade opgevangen. Het is een open, weids stuk, waar je in het voorjaar en de zomer uitkijkt over bloeiende velden. Nu was het stiller, kaler maar juist daardoor zo mooi. Via het prachtige vlonderpad keerden we terug door het moerasbos. Het uitkijkpunt bij de Grote Bijenweide is er voorlopig niet meer, maar zelfs zonder dat is dit een route die indruk maakt. Rustig, bijzonder en verrassend dichtbij de stad. Een fijne wandeling om 2025 mee af te sluiten. Met koude wangen, een heldere lucht en het gevoel dat sommige plekken langzaam hun verhaal vertellen, als je er de tijd voor neemt.
01:49
7.00km
3.9km/h
20m
10m
🌸 Rianne & Joep 🐶 and others went for a hike.
6 days ago
Na een nacht midden in het hart van Sneek begon de dag rustig. Vanaf de parkeerplaats liepen we de stad in en al snel stond hij daar, de Waterpoort. Twee stoere torens die zich spiegelen in het water, alsof ze al eeuwenlang geduldig wachten op iedereen die Sneek binnenkomt. Het is zo’n plek waar je vanzelf even vertraagt. Hier voel je meteen... deze stad leeft al lang met water, handel en verhalen. We liepen langs het water richting het station. Het stationsgebouw, eind negentiende eeuw neergezet, staat er nog altijd met rechte schouders en verfijnde details. Voor de deur rust de Sik van Snits 🚂, klein maar onverzettelijk. Een locomotief die ooit dagelijks dwars door dorpen tufte met goederen, melk en verhalen. Je ziet hem staan en je weet... hier werd gewerkt, verbonden en doorgegeven. Dan wordt de stad ineens groen. Het Wilhelminapark ontvouwt zich zonder haast, met slingerpaden en oude bomen die al meer dan een eeuw meegaan. In de vijver ligt de Julianagondel, een herinnering aan 1909, aan een prinsesje dat net geboren was en aan een stad die iets wilde vieren. Het water weerspiegelt de gondel zacht, alsof het verhaal hier nooit helemaal is weggegaan. Terug richting de stad trekt Theater Sneek de aandacht. Modern, uitgesproken, met een hoge toren die ’s avonds licht geeft, een hedendaags baken tussen alle historie. Het staat op de plek waar ooit het postkantoor stond, en dat voel je. Hier blijven mensen komen en gaan, alleen de reden verandert. Even verder wordt het stiller. Naast de Martinikerk staat het oorlogsmonument. Een vrouw van steen, rechtop, met een lint dat spreekt over trouw tot in de dood. De Martinikerk zelf staat iets hoger, op een terp, al sinds de elfde eeuw het middelpunt van Sneek. Ooit had ze drie torens, nu geen enkele meer, maar de afdrukken ervan zijn nog zichtbaar in het gras. Alsof de kerk zegt: ik ben veranderd, maar ik ben er nog. Binnenin klinkt al eeuwen muziek, buiten hoor je vooral de tijd. Langs het stadhuis en het Bestjoershûs merk je hoe belangrijk Sneek ooit was. Handel, bestuur, rechtspraak, alles kwam hier samen. De gevel van het stadhuis is rijk versierd, vol symbolen: gerechtigheid, handel, de seizoenen, wijsheid. Het is een rustige trots die je pas ziet als je even omhoog kijkt. Het gerechtsgebouw is gebouwd in de negentiende eeuw, met zware lijnen en een duidelijke boodschap boven de deur: ieder het zijne. Het staat er nog altijd, stevig en waardig, midden tussen het leven van nu. In de smallere straten wordt Sneek persoonlijker. Het Old Burgerweeshuis vertelt een verhaal van zorg en discipline, van kinderen die hier eeuwen geleden opgroeiden onder strenge maar beschermende ogen. Het gebouw voelt als een geheugen dat veel heeft gezien, maar niets is vergeten. Dan sta je bij het Joods Monument. Op de plek waar ooit de synagoge stond, is nu een stalen raamwerk. De Davidsster ontbreekt... niet subtiel, maar zichtbaar uitgerukt. De blauwe vormen eromheen staan voor mensen die doorgingen, die verder leefden. Het is een plek die geen uitleg vraagt, alleen aandacht. Verder langs het water draait Fortuna haar gouden bol. Het beeld is jong, maar het verhaal oud: geluk dat komt en gaat, overvloed die nooit zeker is. Sneek kent dat spel al eeuwen, en misschien past het daarom zo goed hier. Deze fontein is onderdeel van 11-fountains. De Sint Martinuskerk, zonder toren maar vol karakter, staat er rustig bij. Ontworpen door Cuypers, nooit helemaal af, maar juist daardoor eigen. Niet alles hoeft voltooid te zijn om mooi te zijn. Via het Kleinzand lopen we langs oude koopmanshuizen. Hier werd gehandeld, geroken, geproefd. Hier ontstond Beerenburg 🥃, hier werd kennis doorgegeven, kruiden getrokken, verhalen gemengd. Je voelt dat dit een straat is die weet wat werken is. Het pand waar C&A begon staat er nog steeds. Wat ooit een kleine stoffenzaak was, groeide uit tot iets groots, maar hier in Sneek begon het. Onder de erker herinnert een Davidsster aan wat ernaast verloren ging. Klein detail, grote betekenis. En dan, aan de rand van de stad, de watertoren. Hoog, stevig, gebouwd om Sneek van water te voorzien, nu vooral een herkenningspunt. Aan het einde van de wandeling voelt Sneek als een stad die iets heeft gedeeld. In water, steen, stilte en kleine details. En juist dat maakt, dat je Sneek niet zomaar weer loslaat.
01:19
5.17km
3.9km/h
20m
20m
🌸 Rianne & Joep 🐶 and others went for a hike.
7 days ago
Vanmiddag trokken we onze wandelschoenen aan voor een rondje door Hindeloopen, dat kleine IJsselmeerstadje waar de tijd nét iets langzamer lijkt te gaan. We zijn weer een weekendje in Friesland en spraken hier af met Lauren en Bailey. Zonder plan, zonder haast, gewoon samen op pad en kijken wat de straatjes, het water en de verhalen ons zouden brengen. Deze wandeling is één groot feest van kneuterigheid. Smalle straatjes en verborgen steegjes nodigen uit om te slenteren, bruggetjes zorgen telkens voor nieuwe doorkijkjes en de bakstenen kapiteinshuizen laten zien hoe rijk de stad ooit was. Alles is klein, overzichtelijk en charmant. Hoog op de dijk langs het IJsselmeer opent het landschap zich en kijk je eindeloos uit over water en lucht. De wind, het weidse uitzicht en het ritme van de golven maken dit stuk vanzelf rustgevend. Een plek waar je even stil wordt en gewoon samen verder loopt. Bij de haven kwamen we langs het Sylhús, het voormalige kantoor van de sluizenmeester. Ooit werd hier bepaald welk schip wanneer mocht schutten, nu is het vooral een prachtig herkenningspunt aan het water, met uitzicht op de jachthaven en het altijd wat onstuimige IJsselmeer. Even verderop stuitten we op het verhaal van 'It Kwade Wiif fan Hylpen'. Volgens de volkslegende woonde hier een vrouw die in de 17e eeuw als heks werd gezien en stormen zou hebben opgeroepen om schepen in gevaar te brengen. Het verhaal hoort bij Hindeloopen zoals het water bij de stad hoort. De Grote of Sint Gertrudiskerk torent rustig boven de huizen uit. Deze laatgotische kerk, gewijd aan Sint Gertrudis, beschermheilige van reizigers en zeevarenden, is van binnen minstens zo indrukwekkend als van buiten. De beschilderde houten wanden en banken in Hindelooper stijl, vol bloemen, vogels en bijbelse taferelen, maken het een plek waar je vanzelf even blijft rondkijken. Een heel andere blikvanger is 11 Fountains, Flora & Fauna. De fontein met het hert en de hinde en de hoorn des overvloeds verwijst naar de verbondenheid tussen mens en natuur én naar de welvaart die Hindeloopen in de Gouden Eeuw kende. Kunst die mooi samensmelt met de omgeving. Aan de kade staat het Peilschaalhuisje, klein en bescheiden, maar met een groot verhaal. Hier werd het waterpeil van het IJsselmeer, en vroeger de Zuiderzee, gemeten. Een stille herinnering aan het leven met het water, altijd dichtbij en nooit helemaal te vertrouwen. Het Eerste Friese Schaatsmuseum bracht ons even in winterse sferen. Van antieke doorlopers tot Elfstedentocht-memorabilia, alles ademt hier Friese schaatstrots. Zelfs zonder ijs voel je hier hoe diep het schaatsen in de Friese ziel zit. Tot slot liepen we langs De Kleine Vermaning, een eenvoudige doopsgezinde kerk uit de 19e eeuw. Je zou er zo voorbij lopen, maar wie even stilstaat, voelt de warme en intieme sfeer. Een plek die herinnert aan een tijd waarin geloof vooral in stilte en eenvoud werd beleefd. Met Lauren en Bailey aan onze zijde, langs water, verhalen, kunst en geschiedenis, liet Hindeloopen zich van zijn warmste kant zien. Zo’n wandeling die niet groots hoeft te zijn om je bij te blijven, eentje om nog lang aan terug te denken.
01:00
3.80km
3.8km/h
10m
10m
Lauren & Bailey 🐕🐾 and others went for a hike.
December 21, 2025
Na onze wandeling langs de miniature people door het centrum van Leeuwarden hadden we voor de avond nog iets bijzonders op de planning. Een mooie afsluiter van het weekend, de 6e editie van Decemberlicht. Wanneer het donker wordt, verandert Leeuwarden. De drukte zakt weg, de straten worden stiller en juist dan begint deze route te leven. We volgden het blauwe licht, dat ons zonder moeite meenam door steegjes waar we normaal zo aan voorbijlopen. Bekende plekken voelden ineens anders, alsof de stad zichzelf opnieuw aan ons voorstelde. Decemberlicht is geen route die je snel loopt. Je vertraagt vanzelf. Je blijft staan. Kijkt omhoog, naar muren die tot leven komen met animaties, korte filmpjes, gedichten en citaten. Soms grappig, soms licht filosofisch, maar altijd precies passend bij de plek. Het voelde nergens druk of overweldigend, eerder als een reeks kleine ontmoetingen met licht en woorden. Het citaat “Keep some room in your heart for the Unimaginable” van Mary Oliver vormde een mooie rode draad. Het paste bij deze avond, bij het kijken zonder haast en bij het openstaan voor wat je niet had verwacht. In het donker leek alles net wat scherper binnen te komen. Wat begon in 2020 als een spontaan gebaar van Kroft&Smids, voelt hier nog steeds heel dichtbij en menselijk. Hun liefde voor licht in de openbare ruimte is voelbaar. Niet om indruk te maken, maar om iets te delen. Hoop, verwondering, een glimlach. We liepen rustig verder, soms zwijgend, soms even wijzend: heb je die gezien? De kou was er, maar stoorde niet. Het was zo’n avond waarop je niet veel nodig hebt. Alleen samen lopen, kijken en ervaren. Decemberlicht voelde als een zachte afsluiting van een heerlijk weekend in Friesland. Geen groot slot, maar een warme, stille punt achter mooie dagen. Met een hoofd vol zinnen, beelden en kleine wijsheden reden wij richting huis, terwijl Lauren nog even in deze provincie blijft. Friesland dooft voor ons langzaam uit, maar wat we lazen en zagen nemen we mee naar huis.
00:24
1.49km
3.8km/h
20m
10m
🌸 Rianne & Joep 🐶 and others went for a hike.
December 21, 2025
Vandaag wandelden we een hele leuke ontdekkingstocht door Leeuwarden, maar dan op ooghoogte van de kleinste bewoners van de stad. We liepen de Miniature People-route, geen gewone stadswandeling, maar een speurtocht langs tientallen miniatuurpoppetjes die op verrassende plekken hun eigen verhaal vertellen. Soms lagen ze pal voor je neus, soms moest je echt even stilstaan, bukken en goed kijken. Dat maakte het juist zo leuk. Met het routeboekje in de hand, vol omschrijvingen en subtiele hints, voelde elke vondst als een klein cadeautje. Onderweg genoten we niet alleen van de miniaturen, maar ook van het Leeuwarden dat zich tussen de scènes door ontvouwde. Smalle straatjes, verborgen hoekjes, het water, de pleinen en indrukwekkende streetart. Deze route laat je het centrum van alle kanten zien. Je vertraagt vanzelf. Je kijkt anders. En precies dat is de kracht van deze wandeling. De Miniature People zijn het werk van Michel Tilma, geboren en getogen Leeuwarder. Zijn verhaal geeft de route extra diepte. Na drie hersenbloedingen moest hij zijn leven opnieuw vormgeven. In fotografie vond hij rust, en in de miniaturen zijn roeping. Wat begon als inspiratie van kunstenaar Slinkachu, groeide uit tot een liefdevol en eigen project dat inmiddels niet meer weg te denken is uit de stad. Met een rugzak vol poppetjes trok Michel door Leeuwarden, op zoek naar plekken waar het grote en het kleine elkaar raken. Sinds 2019 blijven de miniaturen gewoon staan. Ze zijn onderdeel geworden van de stad, van stadswandelingen, van verwondering. Niet voor niets ontving Michel in 2023 de Pommeranten Pries: een erkenning voor zijn bijzondere bijdrage aan het culturele leven van Leeuwarden. Deze wandeling voelt als een ode aan veerkracht, creativiteit en aandacht. Aan het idee dat je een stad pas echt leert kennen als je de tijd neemt. En misschien ook als een stille herinnering aan Michels eigen woorden: “Het is niet wat je overkomt dat je leven vormt, maar hoe je er mee omgaat.” Een warme, verrassende en inspirerende route die Leeuwarden laat zien zoals je haar nog niet kende... klein van formaat, maar groots in betekenis. Perfect voor wie houdt van wandelen met verwondering.
01:49
6.91km
3.8km/h
20m
20m
🌸 Rianne & Joep 🐶 and others went for a hike.
December 20, 2025
Vandaag maakten we de reis van de Achterhoek naar Harlingen voor een weekendje Friesland. En heeeeeel toevallig 😉 bleek Lauren ook in de buurt vakantie te vieren. Een perfecte aanleiding om samen af te spreken voor een mooie wandeling in Stavoren. We begonnen bij de haven, waar de mist vandaag een grote rol speelde. Het uitzicht reikte helaas niet ver, maar juist dat gaf de plek iets mysterieus. Toch liepen we vol goede moed de pier richting het IJsselmeer op. Aan het einde stond een kleine vuurtoren, die stoer uit de nevel tevoorschijn kwam, een mooi en sfeervol begin van onze wandeling. Daarna vervolgden we onze route over de dijk, langs een rij prachtige kleurrijke huisjes. Al wandelend fantaseerden we erop los, in welke kleur zouden wij hier willen wonen, zo vlak bij het water? Met het ruisen van het meer en de frisse lucht was dat geen moeilijke droom om te hebben. Een rondje door het centrum van Stavoren mocht natuurlijk niet ontbreken. Hier bewonderden we één van de bijzondere 11fountains van Friesland. Elke Friese Elfstedenstad heeft zo’n moderne fontein, ontworpen door internationale kunstenaars. In Stavoren is dat een reusachtige vis, die normaal gesproken water spuit, een knipoog naar de rijke maritieme geschiedenis van de stad. Door de kou stond de fontein vandaag stil, maar dat mocht de pret niet drukken. Bailey durfde zelfs dapper in de bek van de vis te poseren. Niet ver daarvandaan kwamen we langs het bekende beeld van het Vrouwtje van Stavoren. Dit bronzen beeld, gemaakt door Pier Arjen de Groot en geplaatst in 1969, kijkt uit over de oude haven. Het stelt de rijke weduwe uit de bekende sage voor, die door haar hebzucht alles verloor. Het beeld is een krachtig symbool voor de bloei en ondergang van Stavoren en blijft een indrukwekkende plek om even bij stil te staan. Ook liepen we langs een heel bijzonder hotel, Hotel De Vrouwe van Stavoren, prachtig gelegen aan de oude haven. Hier kun je niet alleen ‘gewoon’ overnachten, maar zelfs slapen in een wijnvat! Twaalf enorme wijnvaten zijn omgebouwd tot sfeervolle hotelkamers, sommige zelfs met luxe badkamers en ligbaden. Alleen al het zien ervan maakte ons nieuwsgierig. Als afsluiter wilde ik Lauren graag nog iets persoonlijks laten zien. Het beeld van Aukje, de Elfstedenschaatster. Dit beeld, gemaakt door Evert van Hemert, is onderdeel van een serie van elf beelden in alle Friese Elfsteden. Ze vormen een eerbetoon aan de vrouwelijke deelnemers van de Elfstedentocht en staan allemaal op de officiële schaatsroute, daar waar weg en water elkaar kruisen. Voor een geocache heb ik ze ooit alle elf bezocht, en het voelde mooi om deze bijzondere plek vandaag te kunnen delen. Al met al was het een gezellige, sfeervolle wandeling vol mist, verhalen, kunst en fijne gesprekken. Stavoren liet zich vandaag misschien niet van zijn zonnigste kant zien, maar wél van zijn warme en karaktervolle kant, en dat maakte deze dag samen extra bijzonder.
01:29
5.93km
4.0km/h
10m
10m
🌸 Rianne & Joep 🐶 and Lauren & Bailey 🐕🐾 went for a hike.
December 16, 2025
Vandaag wandelden we door Groningen. Voor ons geen ommetje om de hoek, maar een flinke rit! Met een duidelijke missie... de grootste kerstbal van Europa bewonderen. En die stelde zeker niet teleur. Sinds eind november is DOT weer een extra mooie plek, gehuld in duizenden ledlampjes die de enorme koepel laten stralen als een gigantische kerstbal. Met zijn 19 meter hoogte en 26 meter doorsnede was DOT jarenlang zelfs de grootste kerstbal ter wereld. Totdat in 2023 The Sphere in Las Vegas het record overnam: 112 meter hoog en 157 meter in doorsnede... onvergelijkbaar groot. Vorig jaar bleef de Groningse lichtbol nog donker, de ledinstallatie was aan vervanging toe en de vorige eigenaar zag af van de investering. Gelukkig dachten de nieuwe eigenaren daar anders over. “Een kerst is voor ons niet compleet zonder de enorme DOT-kerstbal. Het hoort bij de stad,” aldus mede-eigenaar Theun Heeg. En dat voel je. DOT straalt weer, letterlijk én figuurlijk, en is voor de liefhebbers nog te bewonderen tot 18 januari. DOT, voorheen bekend als Infoversum, is een 3D-koepelbioscoop en planetarium. Een tweede hoogtepunt... en misschien wel onze favoriet, was Via Vecchia. Dit magische steegje verbindt de Steentilstraat met het Gedempte Kattendiep en is rond deze tijd een zee van kerstlichtjes. De naam betekent ‘oude straat’ en werd bedacht door de ondernemers van de aangrenzende restaurants Cervantes, Hemingway’s, Boccaccio en Moro. Omdat het gewoon een heel mooi oud steegje is. In de winter verandert het in een klein sparrenbos vol muziek en verlichting, maar ook in de zomer is dit een heerlijke plek, bloemen, terrasjes en lichtjes geven het steegje dan bijna een mediterrane sfeer. Dit stukje Groningen voelt warm, verzorgd en met liefde gemaakt, allemaal dankzij de mensen van Via Vecchia. Overdag viel de stad ons eerlijk gezegd wat tegen. We hadden meer verwacht. Hier en daar zagen we mooie streetart, maar op veel plekken oogde de stad vies. Zeer regelmatig hing er een indringende geur van urine of wiet, wat afbreuk deed aan de beleving. Ook de Martinitoren maakte minder indruk dan gehoopt. De toren met een hoogte van bijna 97 meter, is al eeuwenlang het symbool van Groningen. De toren werd gebouwd in verschillende fases tussen de 13e en 15e eeuw. Hij wordt door Groningers liefkozend ‘d’Olle Grieze’ genoemd, verwijzend naar de verweerde grijze kleur van het Bentheimer zandsteen. Vanaf de top schijn je bij helder weer zelfs de Waddenzee te kunnen zien. Toch… in het echt voelde hij voor ons minder bijzonder dan verwacht. Vlakbij de Martinitoren kwamen we wel een mooi beeld tegen van Joris en de Draak, een klassiek symbool van de strijd tussen goed en kwaad. Helaas bleek ook dit plekje voor sommigen vooral heel populair om achter te urineren, wat de magie snel weer deed vervliegen. Groningen komt voor ons vooral ’s avonds tot leven. Dan schitteren DOT en Via Vecchia en voelt de stad sfeervol en bijzonder. Deze twee hoogtepunten maakten de reis absoluut de moeite waard. Overdag wist de stad ons minder te raken, maar wie Groningen bezoekt voor licht, sfeer en winterse magie, zit hier ’s avonds helemaal goed. ✨
01:55
7.34km
3.8km/h
40m
40m
What a morning to be outside!
The Bergherbos Kustersland forest near 's-Heerenberg and Zeddam looked like a postcard: a true winter wonderland. A good amount of snow had fallen, providing just the little push you need to wrap your scarf around your head and head into the woods.
From the very first steps
Translated by Google •