🌸 Rianne & Joep 🐶

Soms heb je van die dagen waarop alles roept “Bank. Dekentje. Serie aan.” Dat was precies het plan. Totdat het zonnetje zich zo mooi liet zien. En ja… dan weten we het eigenlijk al. De hondjes moeten eruit en eerlijk is eerlijk wij ook. Frisse lucht wint het altijd van een middagdutje. Ons oog viel op Schloss Raesfeld en de historische Tiergarten eromheen. Een plek waar je niet zomaar wandelt, maar echt even binnenstapt in een ander tempo. Zodra het kasteel tussen de bomen door verschijnt, met zijn imposante toren die trots boven alles uittorent (de hoogste kasteeltoren van Westfalen!), voel je het al... dit wordt zo’n wandeling waar je later nog even stil van wordt. Het water rondom het kasteel lag rustig, spiegelend, alsof het zelf ook van het zonnetje genoot. Oude lanen strekten zich voor ons uit, statig en bijna plechtig, met bomen die al heel wat generaties wandelaars hebben zien passeren. Het pad knisperde zacht onder onze schoenen. Hier geen haast. Alleen natuur, ruimte en het ritme van hondenpootjes. Vooral Bailey was in haar element. De vele stromende beekjes waren voor haar één groot avontuur. Spetteren, snuffelen, nog eens spetteren, natte pootjes en een blik vol puur geluk. Joep daarentegen vond het water nog net iets te fris naar zijn smaak. Hij hield het liever bij bewonderen en voorzichtig drinken van het heldere, stromende water. Groot gelijk misschien, want fris was het zeker. Maar genieten deed hij wel, ieder op zijn eigen manier. Halverwege trok er nog een klein buitje over. Zo’n typische bui die even komt en net zo snel weer vertrekt. Maar onder het dichte parkbos merkten we er nauwelijks iets van. De bladeren vingen de druppels op, het licht werd zachter, en het rook ineens intens fris naar nat hout en aarde. Eigenlijk maakte het de wandeling alleen maar mooier. En zo wandelden we verder, langs water, door lanen, met het kasteel steeds als statige wachter op de achtergrond. Even eruit. Even bewegen. Even samen. En nu? Nu zitten we alsnog onder dat dekentje. Serie aan. Hondjes moe en tevreden. En wij ook. Maar met dat heerlijke gevoel van buiten zijn geweest, van stromend water en oude bomen. Soms is spontaan toch het allermooist.

Vanmiddag waren we allebei niet helemaal fit. Toch besloten we... we gaan gewoon. Wandelschoenen aan, frisse lucht in, en kijken hoe ver we komen. En eerlijk? Dat was precies wat we nodig hadden. We begonnen bij Burg Dinslaken. Wat een fijne plek om een wandeling te starten. Oude muren, een ruim binnenplein en overal dat gevoel van geschiedenis. Op het plein was net een bruiloft bezig. Een bruid in het wit, gasten die stonden te kletsen, het gaf meteen iets vrolijks aan de middag. Wij een beetje snotterig ertussen, maar toch ook gewoon genietend. Via het stadspark liepen we richting de Altstadt. Onder de Rittertor door, waar ook de VVV zit, stapten we het historische centrum binnen. Dat blijft toch speciaal, zo’n oude poort. Alsof je even een andere tijd inloopt. Tegenover de poort ligt de Burghofbühne Dinslaken. Je ziet meteen dat het een bijzondere plek is. We konden niet bij de Burghofbühne zelf komen, maar wel het binnenplein van het kasteel op. Dat was eigenlijk al meer dan genoeg. Gewoon even rondlopen, kijken, voelen hoe de plek is. In de binnenstad kom je van alles tegen. Restanten van de oude stadsmuur, het mooie pand van Museum Voswinckelshof, en zelfs een historische wals voor stalen staven, een knipoog naar het industriële verleden. En dan ineens weer streetart op een muur. Dat contrast vinden wij leuk, oud en nieuw gewoon door elkaar. We kwamen ook langs het Wöllepump-Denkmal. Dat verwijst naar de waterputtenwijken die Dinslaken vroeger had. Vanaf de 15e eeuw had elke wijk z’n eigen pomp voor drinkwater. Pas in 1903 kwam er een waterleidingmaatschappij en werden die pompen overbodig. Grappig hoe zo’n monument ineens een heel verhaal vertelt. De St. Vincentiuskirche maakte ook indruk. Zo’n kerk die stevig en statig midden in de stad staat. Het geeft altijd iets rustigs. En het mooiste? Hoe we ons voelden. Toen we begonnen, waren we allebei een beetje “mwah”. Maar al lopend knapten we op. De frisse lucht deed goed. Het samen ontdekken deed goed. Soms moet je gewoon gaan. Ook als je niet helemaal fit bent. Juist dan. En vandaag waren we daar best een beetje trots op. 💛

Nog even dwalen door Warnsborn Vandaag liepen we een rondje door Warnsborn. Voor mij echt thuisgebied, zo’n plek waar ik al vaak ben geweest en waar de paden bijna vertrouwd voelen. Voor deze wandeling hadden we de leukste paadjes weer aan elkaar geknoopt. De perfecte wandeling door dit gebied dus. Over een week of 2 is dit echter geen thuisgevoel meer. Misschien is het jullie al opgevallen dat er de laatste tijd steeds vaker Duitse vlaggetjes tussen onze wandelingen verschijnen. Dat klopt. We zijn volop op ontdekkingstocht. Per maart ga ik namelijk verhuizen naar Emmerich, net over de grens in Duitsland. De reden is niet de leukste; een nieuwe start maken na een relatie van tien jaar is best spannend. Maar tegelijkertijd heb ik er ook veel zin in. En het heeft ook iets moois: ik ga nog dichter bij Rianne wonen. Zij net voor de grens, ik net erover. Nog meer reden om te wandelen dus. Vandaag dus nog even een rondje Warnsborn. Eentje die begon met een fijn zonnetje, maar eindigde met koude wind en bevroren wangen. Typisch winterwandelen. Een bijzonder onderdeel van deze route is Landgoed Warnsborn. Het landgoed bestaat uit de voormalige buitenplaatsen Vijverberg, Hoog Erf en Laag Erf. De naam ‘Warnsborn’ komt van ‘born’, bron en ‘warn’, wat zuiver betekent. Letterlijk dus: zuivere bron. Een verwijzing naar de sprengen en waterbronnen die je hier nog steeds terugvindt. De route zelf is prachtig en afwisselend. Slingerpaadjes door het bos, grote oude bomen, terrastuinen met vijvers, muurtjes, rotstuinen en zelfs een levensgroot schaakspel. Het landgoed is eeuwenoud en onderweg passeerden we ook nog een serie grafheuvels van zo’n 4000 jaar oud. Bijzonder om te bedenken hoe lang hier al mensen rondlopen. Bailey en Joep moesten natuurlijk even poseren bij het schaakspel. Bailey bij wit, Joep bij zwart. Alsof ze het spel serieus namen. Een rondje dat vertrouwd voelde, maar ook een beetje als afsluiten. Nog even genieten van een plek die zo dichtbij voelde, straks net iets verder weg, maar gelukkig nooit echt uit beeld.

Vanmiddag trokken we naar het gezellige Goch, met één duidelijk doel... Lauren wilde de beroemde Gocher Harlekin in het echt bewonderen. Ze had een foto van dit kleurrijke carnavalsicoon gezien en was op slag verkocht. En eerlijk is eerlijk... daar staat hij dan, vrolijk en uitnodigend, alsof hij speciaal voor ons zijn armen had uitgespreid. Missie geslaagd! Maar Goch bleek meer dan alleen een harlekijn-selfie waard. Op het marktplein genoten we van de levendigheid en de mix van historie en moderne streetart. Op onverwachte muren duiken hier de mooiste kunstwerken op. Vervolgens wandelden we richting de indrukwekkende Steintor. Deze middeleeuwse stadspoort, met haar twee torens, kantelen en prachtige nissen aan de veldzijde, is de enige overgebleven stadspoort van de vier uit de 14e eeuw. Ze raakte beschadigd in 1919 en 1945, maar werd gelukkig gerestaureerd. Terwijl wij eronderdoor liepen, voelde het even alsof we een paar eeuwen terug in de tijd stapten. Daarna kwamen we bij de charmante Susmühle. Deze historische watermolen, gebouwd rond 1700, dankt haar naam aan het constante ruisen van het water bij de vroegere stuw. Ooit stond ze buiten de stadsmuren, in het zicht van de stenen poort. Wat begon als aanvulling op de leerlooierij (die al sinds 1523 bestond), groeide uit tot een volwaardige volmolen voor de wolindustrie. Eind 19e eeuw kreeg ze zelfs hulp van een stoommachine. Toen de Niers in de jaren dertig werd rechtgetrokken en de stuw verdween, zakte het waterpeil en viel de molen stil. Vandaag de dag draait het knalrode rad niet meer, maar als beschermd monument en woonhuis blijft ze een herkenbaar symbool van Goch. In het Nierswellenpark genoten we van het groen langs het water. Het park is nu al prachtig, maar we hebben plechtig besloten in de lente terug te komen, wanneer bloemen en vijvers het geheel nóg kleurrijker maken. Bailey had daar echter haar eigen plannen... bij het zien van een paar eenden besloot ze dat zwemmen een uitstekend idee was en Lauren bijna meesleurde het water in. Wat ze verder nog aan capriolen heeft uitgehaald, zullen we jullie besparen… laten we zeggen dat ze haar reputatie als enthousiaste viervoeter weer volledig heeft waargemaakt. Onderweg kregen we nog een klein buitje op ons hoofd, maar dat mocht de pret niet drukken. Het was een heerlijke wandeling vol kunst, geschiedenis, water, ondeugende hondenstreken en vooral veel plezier. We komen zeker terug in het voorjaar!

Winter Trackwalk 2026 Er zijn van die dagen waarop je als Formule 1-fan even moet wandelen! Vandaag lopen we niet langs de hekken, maar óp het asfalt van het iconische Circuit Zandvoort. De winterlucht is fris, de tribunes leeg, het geluid van motoren vervangen door het knarsen van schoenen op het wegdek. En toch voel je het meteen, dit is geen gewone wandeling. Dit is een pelgrimstocht over 4,3 kilometer puur race-DNA. Op televisie lijkt alles vlak en overzichtelijk. Hier, in de duinen, begrijp je pas echt wat “Old School” betekent. Het asfalt golft, helt en knikt. De grindbakken ogen meedogenloos dichtbij. Dit is een circuit dat fouten niet vergeeft. We starten op het rechte stuk en lopen richting de Tarzanbocht. Hier duiken coureurs na topsnelheid vol in de ankers voor een 180-graden draai. Staand in de remzone zie je hoe breed de bocht is, dé plek voor heroïsche inhaalacties. Sinds 1948 vormt deze bocht het decor van duels en drama. Vroeger zonder vangrails, nu met moderne veiligheidsvoorzieningen, maar nog altijd met die dreigende grindbak die zegt: één fout en je staat stil. Hier begint elke ronde met lef. Na Tarzan volgt de Gerlachbocht, vernoemd naar Wim Gerlach. Een snelle rechter die deels blind is bij het insturen. Lopend voel je hoe het zicht op de uitgang ontbreekt. Coureurs moeten hier vertrouwen op gevoel en ervaring. De ‘double kerbs’ en grindbak herinneren eraan dat track limits hier geen onderhandeling zijn. Dan opent zich de vernieuwde Hugenholtzbocht. Vanaf de binnenkant kijk je omhoog tegen een wand van asfalt, 18 graden helling. Een progressieve banking die meerdere racelijnen mogelijk maakt. Hier voel je pas hoe stijl het echt is, iets wat op tv volledig verloren gaat. Dit is techniek én spektakel in één beweging. De exit-speed richting Hunserug is cruciaal, je ziet bijna voor je hoe auto’s hier grip zoeken tegen de zwaartekracht in. De Hunserug laat het asfalt klimmen over een duinrug. Het is geen bocht die je ziet, maar die je voelt. Daarna volgt de snelle Slotemakerbocht, glooiend en verraderlijk. Hier ga je bijna blind richting Scheivlak. Je merkt hoe smal het circuit eigenlijk is. Geen zeeën van asfalt, maar muren, hekken en grind. Pure focus. Boven op het duin ligt Scheivlak. Snel, aflopend, met minimale marge. Hier scheiden de helden zich van de rest. Als wandelaar kijk je naar beneden en vraag je je af hoe iemand hier vol gas durft te blijven. De vernieuwde hekken en barrières zijn modern, maar de uitdaging is tijdloos. Na het geweld van Scheivlak brengt de Mastersbocht een ritmewisseling. Technisch, snel, met een uitloopstrook die fouten opvangt zonder ze te belonen. Bocht 9 dwingt daarna tot hard remmen en slim positioneren. Hier ontstaan duels die zich een bocht later uitbetalen. Je ziet het gevecht in het asfalt geschreven. Bocht 10 sluit naadloos aan op het gevecht dat in 9 begon. Verschillende lijnen zijn mogelijk, maar alleen de perfecte exit telt. Dan volgt de Hans Ernst chicane. Zwaar aanremmen, kerbstones die je auto uit balans kunnen brengen, een plek waar races kantelen. Lopend zie je hoe kort de afstand tussen aanval en afgrond eigenlijk is. Bocht 13 oogt misschien minder spectaculair, maar is cruciaal. Alles draait om de snelheid die je meeneemt. Hier wordt de basis gelegd voor een slipstream op het rechte stuk. Het nieuwe asfalt glanst nog in de winterzon. En dan, als finale, de Arie Luyendykbocht. Een imposante kombocht met een helling tot 18 graden. Je loopt omhoog en voelt je bijna scheefgetrokken worden. Dit is pure engineering, gebouwd voor snelheid richting start/finish. Ooit heette dit ‘Bos Uit’, nu draagt het de naam van Indy 500-winnaar Arie Luyendyk. Met de SAFER barrier langs de buitenkant is veiligheid naar het hoogste niveau getild, maar het gevoel blijft rauw en spectaculair. Terwijl we teruglopen richting de pits, dwalen onze gedachten af naar de rijke historie. Van een tijdelijk stratencircuit in 1939 tot de eerste officiële race in 1948. Vanaf 1952 onderdeel van de Formule 1-kalender, tot het afscheid in 1985. Jaren van stilte volgden, inkorting, wederopbouw. En toen, na 36 jaar afwezigheid, keerde in 2021 de koningsklasse terug met de Formula 1 Heineken Dutch Grand Prix. Het werd een oranje volksfeest, bekroond met overwinningen van nationale held Max Verstappen. Sindsdien is Zandvoort meer dan een raceweekend. Het is een festival, een Sea of Orange. En in 2026 wacht The Final Lap... het laatste hoofdstuk van deze moderne F1-periode in de duinen, mét de allereerste F1 Sprint op Nederlandse bodem. Vandaag geen brullende motoren, geen juichende tribunes. Alleen wij, het asfalt en de wind over de duinen. En misschien is dat wel de mooiste manier om dit circuit echt te leren kennen. Stap voor stap, bocht voor bocht, voel je wat coureurs ervaren. Hoogteverschillen, verkantingen, blind vertrouwen. Dichter bij Formule 1 dan dit kom je niet. Wat een bijzondere ervaring!

We hadden allebei zó geen zin om te wandelen dat we allebei nog op de bank met een kop thee waren gebleven, maar samen konden we het niet maken om te blijven liggen. Dus even later stonden we met de wandelschoenen aan buiten. We parkeerden de auto bij de Kinderboerderij Engbergen, een rustige en charmante plek sinds 2013, bekroond met de publieksprijs van de Achterhoek Architectuurprijs. Het pad rondom het terrein nodigt uit tot een eerste stap in het bos, en terwijl we erlangs liepen, voelde we onze tegenzin verdwijnen tussen de geitjes die ons vrolijk aanstaarden, tussen de vredige geur van hooi en frisse lucht. Het natuur- en recreatiegebied Engbergen ontvouwde zich daarna als een groene speeltuin voor volwassenen. Dit rivierduin van de Oude IJssel is al generaties lang een plek waar mensen samenkomen. Wat ooit begon met een molen en wat speelvoorzieningen, is uitgegroeid tot een veelzijdig gebied met golf, een blotevoetenpad, een bijenstal en mogelijkheden om het water te beleven. Vandaag waren wij tevreden met het bos, het licht dat tussen de bomen viel en het ritme van onze voetstappen, al stiekem grappend over wie het eerst struikelt. Tussen de bomen doemde het Openluchttheater Engbergen op. Alsof het bos zelf een kuil had uitgespaard voor verhalen. In de jaren vijftig bedacht het oranjecomité van Gendringen dat dit de perfecte plek was voor zang en toneel. De natuurlijke kuil bood plaats aan toeschouwers, zangvereniging “Eendracht” nam er proef op de som. Dertien middagen lang werd er gezongen, tot vreugde van velen. Wat volgde was pure gemeenschap. Aandelen werden verkocht, vrijwilligers groeven, stortten beton en metselden achttien zitringen. Leerlingen van de ambachtsschool uit Ulft hielpen overdag mee als stageproject. Op 27 juli 1958 werd het theater geopend met een optreden van het Oostenrijkse koor “Jung Wien”. Terwijl wij er stonden, konden we ons bijna voorstellen dat wij nu ook applaus zouden krijgen voor het feit dat we überhaupt van de bank af waren gekomen. We liepen verder, richting het water. De Aa-Strang kronkelt hier kalm door het landschap, in Duitsland bekend als de Bocholter Aa, om bij Dinxperlo de grens over te steken en via Voorst uit te monden in de Oude IJssel. Een internationale rivier met een bescheiden karakter. En toen zagen we de kleurrijke uitkijktoren. Een echte blikvanger boven het groen. De Uitkijktoren Engbergen is gebouwd van gerecycled staal dat ooit lag te verstoffen in een opslag. Ontwerpstudio OOZE gaf het materiaal een nieuw leven. Vakmanschap maakte het stevig en speels tegelijk. Je kan hier naar boven klimmen en uitkijken over Engbergen en de Oude IJssel. Tot slot dompelden we ons onder in het Engbergse bos zelf. Glooiende rivierduinen, gevormd door zand en wind na de laatste IJstijd, zo’n 9000 jaar geleden. Alsof dat nog niet genoeg geschiedenis draagt, is aan de rand van de heuvels een grafveld uit de IJzertijd gevonden. Terwijl wij daar liepen in de winterzon, beseften we hoe klein onze tegenzin eigenlijk was in het grotere verhaal van deze plek. Wat begon met nul zin, eindigde met dankbaarheid. Voor het bos. Voor de verhalen in de kuil van het theater. Voor het de mooie kleurrijke uitkijktoren. Maar vooral voor elkaar... omdat we, zelfs op dagen dat we liever binnen blijven, samen opstaan, elkaar motiveren en er uiteindelijk een prachtige fijne wandeling van maken.

Soms hoef je helemaal niet naar Parijs, Londen of Amsterdam om je even in een Europese droom te wanen. Vandaag ontdekten we dat gewoon in Amersfoort. De stad die werd uitgeroepen tot de beste stad van Europa om in te leven. En na deze wandeling snapten we precies waarom. We begonnen bij de Kamperbinnenpoort, waar de geschiedenis je direct tegemoetkomt. De dikke muren en robuuste torens voelen als een warme welkom uit de middeleeuwen. Even later stonden we bij de Koppelpoort, misschien wel het meest iconische plaatje van de stad. Water, baksteen, bogen en torens die zich spiegelen in de gracht, het is zo’n plek waar je automatisch langzamer gaat lopen. Via kleine straatjes en stille hoekjes kwamen we langs de Dieventoren, waar het verleden bijna tastbaar wordt. Je voelt hier hoe oud Amersfoort eigenlijk is, een stad die al in de 13e eeuw ontstond en haar verhalen nog steeds fluistert. Dat voel je ook bij de Muurhuizen, gebouwd op de fundamenten van de eerste stadsmuur. Wandelen langs deze gevels is alsof je door een levend geschiedenisboek bladert elk huis net anders, elk detail met karakter. En dan sta je ineens oog in oog met de bijnaam van de stad, 'Keistad'. Natuurlijk liepen we even langs de beroemde Amersfoortse Kei. Het blijft een prachtig verhaal. In 1661 bedacht edelman Everard Meyster een weddenschap. Als de mannen uit de omgeving die enorme zwerfkei vanuit Soest naar Amersfoort wisten te slepen, trakteerde hij op bier en een feest. Vierhonderd mannen gingen de uitdaging aan en trokken het gevaarte de stad binnen. Wat bedoeld was als spektakel, leverde de Amersfoorters vooral spot op. Ze werden uitgelachen om hun “kei”. Uit schaamte werd hij zelfs begraven. Maar wat wij er zo mooi aan vinden, uiteindelijk hebben de Amersfoorters het verhaal omarmd. De kei kwam terug, zichtbaar en trots. Wat ooit een grap was, werd een geuzennaam. En precies dat past bij de stad zoals wij haar vandaag hebben ervaren. Een stad die haar geschiedenis niet wegstopt, maar er een glimlach van maakt. De Onze Lieve Vrouwetoren torende hoog boven alles uit. Vanaf beneden voelt hij al indrukwekkend, als het trotse middelpunt van de stad. Geen wonder dat Amersfoorters misschien bescheiden zijn, maar stiekem weten hoe bijzonder hun stad is. Dat een internationale jury dit nu ook erkent, voelt bijna als een bevestiging van wat je hier als bezoeker meteen ervaart, alles klopt. De mix van oud en nieuw, van rust en levendigheid, van monumentale panden en moderne energie. Dat zagen we ook terug bij Museum Flehite, waar de geschiedenis van de stad samenkomt in prachtige oude panden. Even verderop herinneren plekken als Kunsthal KAdE en Musiom eraan dat Amersfoort niet alleen koestert wat was, maar ook ruimte maakt voor wat komt. Hier worden gebouwen en mensen echt met elkaar verbonden precies wat de jury zo roemde toen ze Amersfoort uitriep tot beste stad van Europa. Wat deze wandeling zo bijzonder maakte, was niet alleen wat we zagen, maar wat we voelden. Brede fietspaden, weinig auto’s in het centrum, fijne pleinen, modernere woningen tussen monumentale panden, het ademt aandacht voor leefbaarheid. Het is een stad waar je niet alleen doorheen loopt, maar waar je je moeiteloos even onderdeel van voelt. Amersfoort mag dan misschien niet de eerste stad zijn waar je aan denkt bij “beste stad van Europa”, maar na vandaag weten wij wel beter. Soms zit grootsheid juist in het onverwachte. En precies dat maakt deze wandeling er eentje om te koesteren.

Vanmiddag liepen we door het buitengebied van Didam, zo’n wandeling waarbij herinneringen vanzelf mee gaan lopen. Via het rustige buurtschap Greffelkamp richting recreatieplas De Nevelhorst, een route vol kleine verrassingen en een flinke dosis nostalgie. In Greffelkamp kwamen we al snel iets tegen waar je echt niet omheen kunt... langs de weg staat een zwarte Peugeot uit 1961. Het mooiste? Je kunt er gewoon in. De deur is open en ja... geloof mij, dat mag hier écht! Het blijft iets magisch hebben: zo’n auto die niet meer rijdt, maar wel verhalen bewaart. Hier staat hij beter bekend als het “Peugeootje van Margootje”. Zodra je ’m ziet, hoor je bijna automatisch het oude kinderliedje in je hoofd: Peugootje van Margootje, ’t viel in ’t water, ’t werd weer nat. Margootje die ging huilen, omdat ze geen peugootje meer had. Alsof dat nog niet genoeg was, werden we in Greffelkamp ook getrakteerd op een prachtige beeldentuin. Een kunstenaar heeft hier met zichtbaar plezier gewerkt met oude materialen, die een tweede leven hebben gekregen als kunstwerken. De ene nog kleurrijker en verrassender dan de andere. Het voelt een beetje alsof je per ongeluk een openluchtmuseum binnenwandelt. Voor mij is dit gebied extra bijzonder. Mijn eerste zeven levensjaren heb ik hier gewoond, en later ging ik hier ook weer naar de middelbare school. Er woont nog altijd veel familie in de buurt, dus Didam en Greffelkamp zijn voor mij allesbehalve onbekend terrein. Het landschap voelt vertrouwd, bijna als thuiskomen. De route bracht ons verder langs De Nevelhorst. Vroeger lag ik hier op warme zomerdagen uren aan het water. Tegenwoordig is het wat meer vergane glorie, maar dat geeft het ook een zekere rust. Nu zie je er vooral wandelaars en mensen met hun honden, en eerlijk... dat past eigenlijk perfect bij deze wandeling. Sinds vorig jaar heeft de regio er bovendien een mooie aanwinst bij, het Greffelkampsepad, een gloednieuw klompenpad dat dit buitengebied nog toegankelijker maakt. Een fijne toevoeging voor wie houdt van onverharde paden, weidse uitzichten en verhalen die je alleen lopend oppikt. Een wandeling vol kunst, herinneringen, een vleugje humor en een oud peugeootje dat hier nog altijd de show steelt.