🌸 Rianne & Joep 🐶

Vanmiddag onverwacht even in Zevenaar en dat bleek een perfecte aanleiding voor een spontaan rondje wandelen. Samen met Joep verkenden we het charmante Oud-Zevenaar, waar de tijd haast lijkt stil te staan. Met zijn rustige straatjes en dorpse karakter is het een fijne plek om even te ontsnappen aan de drukte. Al snel liepen we langs de imposante Sint-Martinuskerk, een rijksmonument dat al in de 13e eeuw wordt genoemd. De kerk staat trots op een terp langs de dijk en heeft door de eeuwen heen heel wat doorstaan, van verwoestingen in de 16e eeuw tot wederopbouw daarna. Het geeft het dorp een tastbaar stukje geschiedenis dat je tijdens het wandelen bijna kunt voelen. De route bracht ons daarna door het Natuurontwikkelgebied Karekiet, waar de natuur de ruimte krijgt om zich te ontwikkelen. Tot slot liepen we langs De Breuly, een prachtige natuurlijke zwemplas die ooit ontstond door een dijkdoorbraak. Wat nu een idyllische plek is om te zwemmen en te ontspannen, heeft dus een bijzondere oorsprong: een kolk uitgesleten door het water van de Rijn, al bekend sinds de 16e eeuw. Tegenwoordig is het een geliefde plek op warme dagen, omringd door bomen en grasvelden. Een mooi contrast met het historische dorp en een fijne afsluiting van de wandeling. Al met al een verrassend leuk rondje op deze zonnige zondagmiddag, zo’n spontane ontdekking die zeker voor herhaling vatbaar is. (Tip: Het gehele jaar kan je rondom de Breuly lopen met de hond, maar tussen 1-10 en 1-5 mogen ze ook op het strandje en in het water.)

Even genieten van het zonnetje! Vandaag trokken we eropuit voor een ontspannen wandeling door Horsterpark. Het was er heerlijk rustig, alleen het zachte ruisen van de bladeren en het vrolijke gekwetter van vogels begeleidden ons onderweg. Joep had er meteen zin in en schoot enthousiast vooruit, helemaal klaar voor avontuur. Bij het water kon hij zijn geluk niet op. Met stokken spelen, spetteren en rondrennen, genieten! We kwamen langs het kabouterpad, maar daar bleek dat kabouters niet zo dol zijn op honden… Met Joep erbij besloten we maar geen paniek te veroorzaken in kabouterland 😄 Gelukkig spotten we buiten het pad nog genoeg dappere kabouters die zich niet zomaar laten wegjagen. Het Horsterpark blijft een heerlijke plek voor een korte, ontspannen wandeling vol kleine verrassingen. Met zijn bos, vijvers, kinderboerderij en gezellige theepaviljoen is het een plek met niet alleen natuur en rust, maar ook een warm hart. Absoluut een aanrader voor iedereen die houdt van natuur.

Vanmorgen stond ik vroeg klaar in Brochterbeck. Frisse lucht, stille wegen, dat gevoel dat de dag nog helemaal open ligt. Ik had zin in mijn eerste groepswandeling richting Tecklenburg. Gezellig samen op pad, lekker kilometers maken, precies zoals bedoeld. En dat begon ook zo. De eerste kilometers liep ik gezellig mee door het groene Teutoburgerwoud. Het pad slingerde door het bos, het licht viel zacht tussen de bomen door, en alles klopte gewoon. Tot ik ergens rond kilometer vijf dacht... waar is iedereen eigenlijk? Spoiler: niet bij mij 🤪. Na een paar pogingen om de groep weer terug te vinden en wat optimistisch turen tussen de bomen, heb ik het maar geaccepteerd. Ik vond het wel jammer... samen lopen heeft toch iets extra’s, maar tegelijk voelde het ook helemaal prima om alleen verder te gaan. Mijn eigen tempo, mijn eigen route, en alle ruimte om het op mijn manier te beleven. Alleen liep ik verder omhoog. Mijn ademhaling werd wat serieuzer, mijn tempo wat rustiger. Boven werd ik beloond met een uitzicht dat alles weer lucht gaf. Even stilstaan, even kijken, en weer door. Bij de Blücherfelsen voelde het landschap stoerder, ruiger. De klim daarna was… pittig. Echt zo’n stuk waarbij je denkt: wie heeft dit bedacht? Maar stap voor stap kwam ik boven, langs Roelants Graf en verder het bos door. En toen begon het Heksenpad. De naam alleen al. En het stelde niet teleur. Bij de Heksendansvloer en de Heksenkeuken kreeg het bos iets speels en geheimzinnigs. Alsof er elk moment iets kon gebeuren. Ik begon bijna te denken dat mijn wandelgroep hier ergens was betoverd en verdwenen 🧙🏻. En toen lag het daar ineens: Tecklenburg. Vakwerkhuizen, kronkelstraatjes, en die fijne, warme sfeer. Met de Burg Tecklenburg die er rustig overheen uitkijkt. Hier kan je wel uren rondlopen... Maar ik had nog een rit van bijna twee uur voor de boeg, dus ik liep door. Terug richting Brochterbeck, nog één keer datzelfde steile pad trotseren. De route bleef verrassen. Smalle bospaadjes, bijzondere bomen, en ineens de Gouden Trap... alsof iemand midden in het bos dacht, laten we hier iets moois neerzetten. Even later kwam ik langs de Holthausen-boskapel. Zo’n plek waar het vanzelf stil wordt. Geen haast, gewoon even zijn. Na een stuk dalen werd het landschap opener. Weilanden, bloemen langs het pad, en dat rustige gevoel dat je alleen krijgt als je echt even los bent van alles. En zo stond ik wat eerder dan gepland, zonder wandelgroep, maar mét een verhaal rijker. Soms raak je de weg een beetje kwijt… en kom je toch precies uit waar je moet zijn.

Vanmiddag voelde als zo’n dag waarop alles klopt. Samen met Lauren en Bailey gingen we op pad voor de KUNSTwandelroute rondom Huis Bergh in ’s-Heerenberg, en wat blijft dit toch een bijzondere ervaring. Deze route heeft inmiddels een mooie geschiedenis. Wat ooit in 1999 begon op landgoed Enghuizen in Hummelo, opgezet door kunstenaarsnetwerk Het Web, groeide uit tot de meest bewandelde kunstwandelroute van Gelderland. Jaarlijks komen duizenden mensen hier samen om kunst te beleven in de natuur. En nu, bij Huis Bergh, voelt het alsof die traditie een nieuw hoofdstuk heeft gekregen, eentje die minstens zo inspirerend is. En eerlijk: de plek maakt echt alles nog mooier. Rondom Huis Bergh wandel je door een landschap dat voelt als een levend schilderij. Oude bomen, slingerende paden, open velden en historische elementen van het landgoed zorgen voor een sfeer die bijna tijdloos aanvoelt. Je voelt de geschiedenis hier, maar tegelijk is er ruimte voor iets nieuws, precies waar de kunst zo mooi op aansluit. Wat deze route zo bijzonder maakt, is hoe kunst en omgeving met elkaar verweven zijn. Soms loop je een bocht om en staat er ineens een werk dat je stil laat vallen. Soms moet je even goed kijken en ontdek je het pas op het tweede moment. En juist dat maakt het zo leuk... je blijft kijken, zoeken, ontdekken. Onze persoonlijke top 3 was eigenlijk snel duidelijk: Kunstwerk 22 “Symfonie De Struwelen” van Fieke Jolink, Kunstwerk 7 “Mechteld Ten Ham” van Youzan Chen en Kunstwerk 1 “Ode Aan Dali” van Kees Donkers. Maar misschien was Bailey vandaag wel de meest uitgesproken kunstcriticus van ons allemaal. Haar eigen top 4 stelde ze namelijk zélf samen, door gewoon spontaan te gaan poseren bij haar favoriete werken: Kunstwerk 10 “Walk of Life” van Antoine Peters, Kunstwerk 13 “De Verderkijker” van Erik Nieuwekamp, Kunstwerk 17 “Natuur in de Cultuur” van Gerd Hagedoorn én ook Kunstwerk 22 “Symfonie De Struwelen” van Fieke Jolink, waar wij het helemaal mee eens zijn! Het mooie was hoe de kunst ons anders liet kijken naar de omgeving. Bij sommige werken werd het landschap ineens onderdeel van het kunstwerk. En andersom gebeurde dat ook... bomen, licht en schaduw kregen iets extra’s doordat je nét even bewuster keek. We liepen, keken, praatten en genoten. Geen haast, geen moeten... gewoon samen op ontdekking. En precies dat maakt deze route zo fijn: het is niet alleen een wandeling, maar echt een beleving. Met een hoofd vol indrukken, een ontspannen gevoel en een hele blije Bailey sloten we de middag af. Dit is er zo eentje die nog lang blijft hangen. Wil je deze route zelf lopen? De KUNSTwandelroute bij Huis Bergh is tot en met 25 mei 2026 vrij toegankelijk van zonsopkomst tot zonsondergang en bestaat uit 31 kunstwerken verspreid over het landgoed. Starten kan bij Kasteel Café Heeren Dubbel in ’s-Heerenberg, waar je ook (optioneel) een catalogus 🇳🇱🇩🇪 met routekaart kunt halen voor €7,50. Neem vooral de tijd, trek goede wandelschoenen aan en laat je verrassen, want juist door rustig te kijken en af en toe even stil te staan, haal je het meeste uit deze bijzondere combinatie van kunst, natuur en geschiedenis. Honden zijn welkom (wel aangelijnd), dus het is echt een uitje voor iedereen.

Vanmiddag maakten we met z’n drieën een heerlijke rondwandeling vanuit Ulft. Zo’n tocht waarbij alles klopt... het tempo, de omgeving en de kleine ontdekkingen onderweg. Al snel liepen we richting Terborg, waarna we via het groen doorstaken naar Silvolde en uiteindelijk weer terugkeerden via Bontebrug. Een afwisselende route met water, bos en fijne dorpse stukjes. In Ulft maakten we bewust een stop bij een nieuwe plek die we graag met anderen willen delen: Paviljoen de Strang. Aan de rand van het dorp, midden in het groen langs de Oude IJssel, ligt dit bijzondere paviljoen. Niet zomaar een horecaplek, maar een warme, inclusieve plek waar mensen met een verstandelijke beperking de kans krijgen om werkervaring op te doen in de horeca. Je merkt aan alles hoeveel aandacht en trots er in zit, van de bediening tot wat er op tafel komt. Een plek waar je niet alleen even pauzeert, maar ook bijdraagt aan iets moois. We vervolgden onze weg langs het water, waar het uitzicht nooit verveelt. Bij de Paasberg hoopten we nog een glimp op te vangen van Kasteel Wisch, maar dat bleek lastiger dan gedacht... het terrein is omringd door privéwegen. Soms moet je het doen met een beetje fantasie. Via Silvolde liepen we door richting Bontebrug, waar nog zo’n bijzondere plek op ons wachtte: Halte Bontebrug. Dit is echt een stap terug in de tijd. Een oude kruidenierswinkel met bakkerij, vol nostalgie. Van de rinkelende winkelbel tot de houten laden met ouderwetse opschriften, alles ademt vroeger. Je vindt er streekproducten en lekkers van toen, zoals snoep in papieren puntzakken en ambachtelijke koekjes. De winkel en bakkerij zijn geopend op vrijdag en zaterdag van 10.00 tot 17.00 uur, en zeker de moeite waard om even binnen te lopen. Mocht je willen blijven slapen dan kan dit ook nog in de bijbehorende B&B. Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen we onderweg ook nog langs een kleine versie van de stenen cirkel van Callanish Stones (ook wel bekend van Craig na Dun voor de liefhebbers 😉). Een verrassend detail midden in de Achterhoek. Al met al... een wandeling vol afwisseling, verhalen en bijzondere plekken. Precies zo’n route die je bijblijft en die je eigenlijk meteen wilt delen, zodat anderen er net zo van kunnen genieten.

Vanmorgen trok ik mijn wandelschoenen aan voor het Leuvenschepad, een klompenpad dat je meteen het gevoel geeft even helemaal weg te zijn. We startten bij het buurthuis in Leuvenheim, met frisse energie en, voor de zekerheid, een draagzak voor Joep in de rugzak. Maar al snel bleek... die kon gewoon ongebruikt blijven. Joep mocht het hele avontuur lekker op eigen pootjes beleven. De tweede kilometer was eerlijk gezegd even doorbijten. Het pad liep langs een vrij drukke weg en voelde nog niet als het buitengebied waar je op hoopt. Maar soms moet je even door een minder stukje heen om bij de echte schoonheid te komen en dat was hier zeker het geval. Zodra we die fase achter ons lieten, ontvouwde het landschap zich als een rustig schilderij. We wandelden over de winterdijk met weidse uitzichten over de uiterwaarden, waar het licht prachtig over het water speelde. Even later doken we het bos in, over zachte, onverharde paden, om daarna weer uit te komen in een afwisselend decor van landgoederen, boerderijen en kleine dorpjes. Een van de hoogtepunten onderweg was de imposante Gelderse Toren, die statig in het landschap staat. Het is bijzonder om te bedenken dat dit bouwwerk al eeuwenlang deel uitmaakt van deze omgeving en ooit in opdracht van hertog Karel van Gelre werd herbouwd. Even verderop voel je diezelfde historische sfeer bij plekken als De Wildbaan en Huis Den Bosch plekken waar het verleden nog zachtjes door het landschap fluistert. Op al deze plekken heb ik helaas geen mooie foto kunnen maken, wegens hoge begroeiing of gewoon net te ver weg. Wat deze route voor mij fijn maakte, is de afwisseling. Water, bos, open velden en landelijk leven wisselen elkaar moeiteloos af. Het ene moment loop je langs kabbelend water, het volgende tussen de bomen of langs een karakteristieke boerderij. En overal die rust en kleinschaligheid die zo kenmerkend is voor deze streek. Joep genoot zichtbaar mee... snuffelend, kwispelend en af en toe even lekker drinken uit een beekje. Precies zoals een goede wandeling hoort te zijn. Een route met een klein ruw randje aan het begin, maar die je daarna volledig beloont met natuur, historie en ruimte.

Vanmiddag trokken we eropuit voor een rondje door het Anholtsche Broek en wat was het genieten. Hoewel de route niet lang is, voelt ze verrassend rijk. Vanaf het begin word je al verleid om even te blijven hangen bij de fijne picknickbank, met iets verderop een knusse theetuin die lonkt voor een pauze. Maar ook onderweg is er genoeg dat je wandeltempo vanzelf vertraagt. Het landschap is heerlijk afwisselend: slingerende beekjes, natte broekgronden die hun naam eer aandoen, kleine akkers en weilanden, en stukken naaldbos waar varens de ondergrond vullen. Hier en daar duiken solitaire bomen op, gevolgd door een statige eikenlaan en een zacht glooiende es. En dan die charmante boerderijen, alsof de tijd hier een beetje heeft stilgestaan. In dit prachtige lenteweer was het extra genieten.... bloemetjes in bloei, vogels die uitbundig fluiten en het ritmische geklop van spechten op de achtergrond. Samen met mijn man en Joep hebben we elke stap bewust beleefd. Een korte wandeling, maar een om van te genieten.

Vorig jaar liep Lauren deze route alleen, samen met Bailey. Ik weet nog dat ik die week volledig in beslag werd genomen door mijn studie... zo’n periode waarin je denkt, dat halen we later wel in. Maar juist dát maakt deze wandeling zo bijzonder… het is er eigenlijk maar heel even! Dit jaar was het moment er wél. We starten in Houten-Zuid, bij de parkeerplaats waar het meteen al begint. Nog voordat je echt op pad bent, zie je ze al: de bloesembomen. Zachtroze, vol in bloei, alsof ze je direct welkom heten. Het voelt bijna alsof je een andere wereld binnenstapt nog vóór de wandeling begonnen is. Al snel lopen we de Vijfwal op, een bijzondere, vijfhoekige groenstructuur die als een lichte verhoging door de wijk slingert. Hier is het rustig. Geen drukte, geen haast. Alleen een pad dat zich rustig voortzet, omringd door groen en… bloesem 🌸. Want anders dan je misschien zou verwachten, zijn de roze bomen er niet alleen op één stukje. Ze begeleiden je bijna de hele route. Kilometer na kilometer wandel je onder takken die zich boven je hoofd sluiten tot een soort tunnel van lente. Het roze blijft. Overal om je heen. Af en toe dwarrelen er bloemblaadjes naar beneden, zacht als sneeuw, maar warmer en levendiger. Het is zo’n detail dat je automatisch langzamer laat lopen. Je kijkt omhoog, je ademt die frisse voorjaarslucht in, en zonder dat je het doorhebt ben je gewoon even… hier. Halverwege opent het landschap zich richting het water. Daar verschijnen ze: de kleurrijke waterfronthuizen. In tinten die variëren van subtiel tot uitgesproken staan ze langs de waterkant, weerspiegeld in het rustige oppervlak. Samen met het groen van de Vijfwal en het roze van de bloesem vormt het een bijna schilderachtig geheel. Het mooie is hoe alles hier samenkomt. Water, natuur en woningen zijn niet los van elkaar ontworpen, maar vormen één geheel. Je wandelt er niet alleen langs, je beweegt erdoorheen. Langzaam buigt het pad weer terug, maar de bloesem blijft je volgen tot bijna het einde. Alsof de route je niet zomaar loslaat. De bloesem staat meestal in bloei vanaf eind maart. Dus wil je deze wandeling zelf ervaren: wacht niet te lang. Of, als je dit leest wanneer het alweer voorbij is, zet hem alvast in je agenda voor volgend jaar! Sommige routes zijn mooi. En sommige zijn tijdelijk magisch. Dit is er zo één 🥰

Soms ontstaan de leukste wandelingen spontaan… en zo stond ik vandaag ineens in Babberich voor klompenpad het Babborgapad. Vanaf het Kulturhus begon de route meteen goed. Het eerste stuk langs Huis Babberich voelde bijna sprookjesachtig, en even later kwam ik langs een prachtige Mariakapel zo’n plek waar je automatisch even vertraagt. Niet veel later stak ik de grens over naar Duitsland, iets wat deze wandeling nét dat extra leuke randje geeft. Aan de Duitse kant liep ik vooral door bos en langs uitgestrekte weilanden. Af en toe over smalle paadjes waar je je zo kunt voorstellen dat hier vroeger smokkelaars hun weg vonden. Het is zo’n gebied waar rust en ruimte de boventoon voeren, met alleen het geluid van vogels en je eigen voetstappen. Na een tijdje keerde de route weer terug richting Nederland. Onderweg kwam ik nog langs een verrassend leuke beeldentuin altijd leuk als je ineens iets onverwachts tegenkomt. Via een flinke trap gingen we over het spoor en langzaam weer terug naar Babberich. Het Babborgapad dankt zijn naam aan “Babborch”, een oude benaming voor het dorp Babberich. Daarmee krijgt deze wandeling niet alleen een internationaal tintje, maar ook een klein stukje geschiedenis mee. Het Babborgapad is een fijne, afwisselende wandeling met een bijzonder internationaal tintje. Al moet ik eerlijk zeggen... sommige stukken langs het spoor en de drukkere weg waren wat minder spannend en het landschap is hier en daar wat eentonig. Maar al met al heb ik heerlijk gelopen en genoten van de frisse buitenlucht. Zeker een aanrader als je zin hebt in een relaxte wandeling met een klein avontuur over de grens! (Honden mogen gewoon mee hoor, hou wel rekening met een hoge trap over het spoor.)

Het plan was eigenlijk heel bescheiden, een rustig rondje van een kilometer of vijf, een beetje tempo eruit vanwege mijn zeurende knie, en vooral gewoon even lekker naar buiten met Joep. We startten bij Kinderboerderij Kokiezier in Doetinchem, waar het altijd even vaste prik is om langs de dieren te lopen. Joep had vandaag duidelijk een zwak voor een schaap en stond er zo liefdevol naar te kijken dat ik even dacht dat hij een kusje ging uitdelen. Dat leek me voor iedereen beter van niet, dus we liepen maar weer verder. Vanaf daar pakten we de rode route richting ’t Knapperslag, zo’n verborgen stukje natuur aan de rand van de stad dat ooit landbouwgrond was en nu langzaam weer natuur wordt. Het is zo’n plek waar het rustig aanvoelt, met jonge bomen, bloemrijke stukken en overal geluid van vogels en insecten. Terwijl we verder liepen, kwamen we bij een punt waar het pad langs het water liep en het even onduidelijk werd. De bordjes waren niet heel uitgesproken over aan welke kant van het water je eigenlijk hoorde te lopen. Ik koos het pad dat er het meest belopen uitzag... altijd een veilige wandelstrategie, dacht ik. Bleek dus dat de route eigenlijk aan de andere kant van het water bedoeld was. Dat ontdek je natuurlijk pas als je net ver genoeg bent doorgelopen om te denken: hmm… dit voelt verdacht lang als “ongeveer hetzelfde stuk”. Oversteken zat er niet echt in, tenzij ik spontaan ging fierljeppen. Helaas had ik geen stok bij me en bovendien betwijfel ik of ik elegant (of überhaupt) aan de overkant was gekomen. Joep zag het trouwens ook niet helemaal zitten om dat experiment eventueel zwemmend af te maken. Dus zat er weinig anders op dan gewoon weer een stuk teruglopen en de route opnieuw oppakken, dit keer wél aan de juiste kant. En eigenlijk was het geen straf. De route loopt op een gegeven moment prachtig langs de Oude IJssel, met meidoornhagen vol zoemende insecten en vogels die overal om je heen zitten te fluiten. Vanaf de dijk heb je van die fijne vergezichten waar je vanzelf even langzamer gaat lopen. Er zitten wel twee stukken langs een wat drukkere weg in, maar verder voelt het echt als zo’n ontspannen rondje net buiten de bebouwing. Uiteindelijk werd het dus geen knie-voorzichtig vijf kilometer rondje, maar een iets enthousiaster exemplaar. Joep vond het allemaal prima, die was vooral blij dat we samen onderweg waren en dat er onderweg genoeg te zien en te ruiken viel. Vandaag dus de rode route gelopen. De groene deed ik eerder al eens met Lauren, en de blauwe staat inmiddels ook verdacht hoog op mijn lijstje, maar die loop ik de volgende keer graag zonder extra ‘bonusmeters’.