De perfecte verbinding!

Als we vanochtend de gordijnen van de camper opendoen, verwelkomt een grijze wereld ons. Het miezert, het is guur en de voorspellingen beloven helaas niet veel goeds voor de rest van de ochtend. Tijd voor Plan B!

De fietsen blijven vandaag lekker achterop de camper staan. Een lange fietstocht en een flinke dagafstand zien we met dit weer allebei niet zo zitten.
Het 'Witte Stadje' Thorn bewaren we dus wijselijk voor een volgende keer, wanneer de zon de witte huisjes weer laat stralen. In plaats daarvan kiezen we voor een kortere, functionele route van zo'n 10 kilometer.

Deze wandeling vormt de perfecte verbindingsschakel tussen het net afgeronde Kempen-Maaspad en onze nieuwe uitdaging: het Grenslandpad.
We trekken de jassen hoog dicht en gaan op pad om de oversteek te maken. De wandelschoenen zijn na gisteren wel wat modder gewend, dus we laten ons niet zomaar kisten.

Achteraf gezien heeft die miezerregen vanochtend ons nog een mooie afsluiter van het weekend bezorgd. In plaats van de geplande kilometers richting Thorn, kozen we voor een verbindingsroute van 10,6 kilometer door GrensPark Kempen-Broek (wandelgebied Stramprooierbroek). En wat bleek? Zodra we de camper uitstapten, stopte de miezer en eigenlijk werd het prima wandelweer met maar een beetje wind.

Het gebied verraste ons vanaf de eerste meters. Al snel stuitten we op een weide met wilde koeien en paarden—die er weliswaar stoer uitzagen, maar gelukkig de rust zelve waren. De natuur is hier overweldigend mooi. We passeerden een prachtig moerasperceel vol gele lissen; de dode bomen die uit het water staken gaven het een mystieke, bijna mangrove-achtige uitstraling. Overal om ons heen hoorden we vogels en de modderige paden stonden vol met dierensporen, van hoeven tot kleine pootjes. Zelfs een bijzondere cocon van de perentak (een nachtvlinder) kruiste ons pad.

Rond de 4 kilometer begonnen we met het echte grenshoppen. We passeerden de historische oude grenspaal nummer 159 uit 1843, compleet met een informatiebord over het rijke smokkelverleden van deze streek. Even later liepen we officieel de grens tussen België en Nederland over. De route, keurig aangegeven met oranje stippen op gloednieuwe palen, bleek een flink stuk omgelegd te zijn in vergelijking met de kaart bij het informatiepunt aan de start. Een uitstekende keuze van de routeplanners, want anders hadden we nooit dit prachtige grensdeel kunnen lopen!

Terwijl we genoten van de afwisseling tussen bossen en akkers met net ontsproten maïs, werden we in het bos in looppas ingehaald door een stel ruiters. Ze hielden netjes even in en galoppeerden daarna prachtig in de verte weg.

Na het spotten van een jong veulen met de moeder in de wei was het zover: op de kruising van de Heibroekstraat en de Eikelenbosstraat liepen we officieel het Grenslandpad op! We hebben direct de eerste meters van onze toekomstige wandeluitdaging mogen proeven.

Bij de kruising richting Thorn bogen we af om ons eigen rondje compleet te maken. Onderweg kwamen we nog langs een aspergeveld waar de stekers druk aan het werk waren—een mooi inkijkje in de ambachtelijke oogst.

Na het oversteken van het water kwamen we op bekend terrein en na precies 10,6 kilometer stonden we weer bij onze camper. En het grote voordeel van vandaag? De fietsen stonden nog heerlijk schoon achterop, dus geen logistiek gedoe met ophalen na onze wandeling!

Binnen in de camper maakte Mariska een heerlijke lunch klaar van Griekse yoghurt met gebakken peren. En alsof het zo gepland was: pas toen we met onze voeten omhoog aan de lunch zaten, begon het buiten weer te regenen.

De wandelingen dit Hemelvaartweekend zitten erop. Plan B was vandaag absoluut de hoofdprijs. Want hoe wonderlijk is het dat de ultieme verbinding tussen twee mooie paden al uitgezet was, we hoefden alleen de oranje stippen maar te volgen!