Eric van H

De weersverwachting is niet best vandaag dus op het laatste moment besloten we niet de route van 21 km maar de korte wandeling van 14 km te doen. Het zou vanaf 10 uur wat serieuzer gaan regenen dus als we op tijd vertrekken kunnen we voor de grootste regen terug zijn met de korte variant…… Dat was het plan, maar de weergoden hadden er een heel ander idee over. Al meteen nadat we door Tommie werden uitgezwaaid bij Babbels begint het wat steviger te miezeren, het eerste deel van de route recht van voor dus niet zo fijn maar we gaan gewoon door. We lopen door Velddriel en het blijft grijs en nat. Zo’n beetje halverwege de route, veel eerder dan voorspeld gaat de miezer over in harder druppelen en de druppels komen inmiddels van achter dus we zijn rondom goed nat aan het worden. Helaas, tegen de tijd dat we eigenlijk nog een stukje terugmoeten tot ons startpunt bij Babbels voelen we dat de laatste restjes onderkleding ook nat zijn inmiddels. Dus besluiten we om de route af te breken en de kortste weg naar huis te nemen. Jammer van het weer maar de kop is er af met de Oranjecomité wandelingen, organisatie bedankt en tot de volgende!

We hebben heerlijk geslapen op camping Heiderust, waar het dus wat minder rustig was en eigenlijk heel druk met volle bak aan 8 camperplekken bezet. Mariska had het vannacht wat koud gehad en vanochtend bleek waarom dat was; de linkerachterdeur was net niet in het slot gevallen en stond dus eigenlijk op een kier, oeps… Nadat we heerlijk gedoucht hebben en een snel ontbijtje gedaan vertrekken we richting Swalmen, dat gaat ons eindpunt van vandaag worden en dus parkeren we daar de camper omdat we eerst gaan fietsen richting beginpunt. Het is vreselijk koud op de fiets en na 1 uur 15 minuten komen we als twee bevroren ijsberen aan bij de abdij in Tegelen om onze fietsen te dumpen en de wandeling te beginnen. Eerst masseren we even onze diepgevroren voetjes maar veel helpt het niet en daarom gaan we maar half bevroren op pad. De eerste kilometers zijn best zwaar vanwege onze koude voeten, handen en rest van ons lijf. Gelukkig kunnen we na 4 km even lekker opwarmen bij Truusje de uitbaatster van Cafe Maalbeekerhöhe. De officiële naam van deze horecazaak wordt door Belfeldse en Tegelse bezoekers bijna nooit gebruikt. Dit bruin café is plaatselijk beter bekend als ‘Tuuenke Jansse’. Tuuenke was de opa van de huidige uitbaatster Truusje. Hij liet deze zaak in 1931 bouwen. 
Het pand ligt hier pal aan de Nederlands – Duitse rijksgrens. In de crisisjaren voor de Tweede Wereldoorlog werd er veel gesmokkeld. 
Jarenlang heeft men het hier ‘op d’m berg’ moeten doen zonder gas, water en elektriciteit. 
Dat betekende dat er jarenlang geen elektrische bierkoeling kon worden aangeschaft. De drank werd fris gehouden met grote ijsstaven die onder de bar werden opgeborgen. Lampen brandden op gas dat wekelijks in flessen werd aangevoerd. En omdat de waterleiding niet ‘naar boven werd geleid’, kon er geen modern sanitair worden aangelegd. 
Het café is nu nog beperkt geopend. Gezelligheid is troef! En we vonden het echt de moeite waard, het was alsof je terug in de tijd ging met een onberispelijk authentiek interieur, ontzettend schoon en opgeruimd en de uitbaatster, wij schatten haar toch wel eind 70 of begin 80, die er in een keurige jurk nog zelf alle drank uitdeelde. We warmden ons aan de chocolademelk en oliegestookte haard midden in de ruimte! Fantastisch en zeker een aanrader als je in de buurt bent om dit cafe regelrecht uit de jaren 40 te gaan bekijken. We lopen weer een stukje verder, vandaag veel bos met mooie goede paden die meer als lange rechte lanen door het landschap gaan. Omdat we bij Truusje alleen wat konden drinken gaan we een kilometer of 5 verder bij de Witte Stein in restaurant de grens nog even een lekker stukje Limburgse vlaai eten. Even daarvoor passeerden we grenspaal 430, we lopen de hele dag een beetje op de Duits/Nederlandse grens. Bij grenspaal 430 is naast de ‘nieuwe’ paal ook nog de oude 16e eeuwse steen te zien die de oude grens aangaf. Na ons laatste stopje nog 10km tot Swalmen, via mooie bossen komen we daar aan bij de camper.. Tijd om onze fietsen voor de laatste keer dit weekend op te halen en daarna lekker naar huis, het zit er weer op. De finish van het Pieterpad komt langzaamaan in zicht….

Vandaag vertrekken we vanaf Camping Heiderust naar Abdij Ulingsheide, daar parkeren we de camper om daarna op ons fietsje richting de Veerweg in Velden te rijden. Omdat het best fris is willen we met name het fietsen zo kort mogelijk houden, daarom vandaag maar een korte wandeling en dus fietsrit… Toch nog best koud zo’n 35 minuten fietsen maar gelukkig schijnt de zon en we parkeren onze fietsen bij een informatiebord. Klaar voor de wandeling vanaf de Maas waar we vorig weekend aan de andere kant onze wandeling eindigde. We lopen een route langs de Maas en door de uiterwaarden, we gaan onder de brug van de A67 door en wandelen tussen de koeien. Even gaan we de uiterwaarden uit om bij een kapel een kaarsje te branden en in het restaurant er achter even een stukje Limburgse vlaai te eten. Daarna gaan we weer de uiterwaarden in om uiteindelijk Venlo binnen te lopen, de mooie natuur maakt plaats voor een stedelijke omgeving en dat vinden we toch altijd wat minder…. maar Venlo is best mooi en de zon schijnt, we lunchen bij restaurant prins Bernhard en gaan daarna voor de laatste kilometers richting de camper. Als we bij de camper aankomen is het heel erg druk geworden, waar we vanochtend alleen stonden staat het nu helemaal vol met auto’s, de abdij loopt goed klaarblijkelijk. We stappen in de camper en halen de fietsen op om daarna de camping te gaan zoeken…

. ——— We vervolgen onze wandeling vandaag in Wanssum en ons plan was eigenlijk om dan eerst de camper op de eindbestemming in Grubbenvorst te zetten. Want dan zouden we op de fiets naar het beginpunt rijden, maar….. de kabouters hebben vannacht de band van Mariska niet geplakt dus dat wordt niks. We hebben een plan B en daar komen geen fietsen aan te pas maar wel een lieve zoon die ons vanmiddag oppikt en terugbrengt naar de camper! Vanaf Wanssum lopen we door een mooi bos richting Meerlo en daar zien we de St Goarkapel uit 1662 en een stukje verder ‘t Kasteelke uit 1619, het is dan ook een mooi gevarieerde route vol historische punten. De zon schijnt de hele dag al en het is gewoon heerlijk, bijna krijgen we een lentegevoel en dat medio januari. We lopen door Tienray wat zich ook wel klein Lourdes noemt en net als het origineel een bedevaartsoord is. Als we van Tienray naar Swolgen lopen zien we in het mooie bos overal gedichten hangen van Yvonne Mulder. Het is hier heerlijk rustig in de bossen en dat blijkt wel als we even verderop bij Swolgen een kleine ree spotten. Bij Broekhuizen wordt het wat moerassig en lopen we via vlonders en zien we in de verte de bomen weerspiegelen in het water. In de buurtkapel ‘Houthuizen’ in Lottum steken we een kaarsje aan en schrijf Mariska een kort stukje in het gastenboek. We lopen nog een stukje verder en eindigen vandaag in Grubbenvorst net voor de pont naar Velden waar we de volgende keer weer verder zullen gaan. Sander pikt ons daar op en brengt ons weer terug naar de camper, het weekend zit er weer op maar het was helemaal perfect! Onderweg naar huis nog een prachtige zonsondergang om een gezellig weekend in stijl af te sluiten. ——— #camperlife #adria #meandmyadria #homeiswhereyouparkit #travelvan

Het camperseizoen is voor ons vanaf nu officieel gestart! Vandaag gaan we weer eens een deel van het Pieterpad lopen en omdat we morgen nog een stukje willen doen is het ideaal om de camper mee te nemen. We gaan een stuk van 20 km lopen en starten onze wandeling bij de pont tussen Afferden en Sambeek. Op onze startlocatie kunnen we de camper niet parkeren, dus parkeren we die op de eindlocatie van vandaag en fietsen we daarna naar ons beginpunt. Het laatste deel van de fietstocht van zo’n 45 minuten richting de start gaat over onverharde, lees: bijzonder modderachtige paden. Maar we redden het en stallen onze fietsen. De wandeling is erg mooi, hier en daar wat modderig maar ontzettend gevarieerd en de zon schijnt uitbundig dus het is gewoon genieten! Na een heerlijke wandeling stappen we in de camper om de fietsen weer op te halen. Onze fietsen staan te wachten als we terugkomen maar helaas zien we dat de achterband van Mariska leeg is, oei, dat wordt improviseren morgen. Eerst maar eens richting onze camping.

De laatste wandeling van het Oranjecomité Kerkdriel voor 2025, de snertwandeling. Na een rondje Kerkdriel, Hoenzadriel en Velddriel een bord snert als beloning. De koffiestop was bij Sjannie en Tommie thuis.

We staan dus op een fantastische plek aan de Botnische Golf. Toen we onze camper geïnstalleerd hadden besloten we een stukje over het strand te gaan wandelen. We hadden ons niet echt verdiept in de omgeving en na 7 uur rijden wilden we gewoon even lekker de benen strekken. Zo gezegd zo gedaan, 50 meter voor onze camper begint het strand en van daaruit liepen we verder langs de branding. We kwamen bij wat rotsen en klommen er over, het werden wat meer rotsen en we klauterden door. We zien iets wat op een pad lijkt en volgen het, inderdaad het is een pad, hier en daar staat een markering die we volgen. We komen een Zweedse familie tegen en we raken aan de praat. De man zegt dat hier grotten zijn en ook vikinggraven, een paar kleinere grotten hadden we inderdaad al gevonden en we wijzen er naar. Daarboven zijn de vikinggraven wijst de man en even verderop een grotere grot maar dan moet je wel wat klimmen. Een stukje verder zien we inderdaad een houten bordje waarop grot staat, maar waar de pijl heen wijst zien we alleen rotsen. Mariska gaat de klim niet wagen maar ik klauter omhoog en nog wat hoger, net als ik denk het zal wel, zie ik de ingang van de grot. Helaas hebben mensen oude stoelen en zelfs een barbecue achtergelaten in de grot, jammer dat ze dat doen want het is een mooie plek. Ik klauter terug richting Mariska en we vervolgen onze route. De weg gaat omhoog en even verder zien we inderdaad de vikinggraven! Wat een mooie verrassing, dit hadden we niet verwacht toen we even over het strand gingen wandelen, superleuk. Maar we hadden inmiddels geen idee of de markering ons ook weer zou terugbrengen naar de camping, ons gevoel zei wel dat we de goede kant heenliepen en ook de Garmin gaf dat wel aan. Als we niet op een afgrond aflopen komt het goed 😂 en inderdaad komen we niet veel later op een bredere weg die naar beneden richting camping loopt, uiteindelijk lopen we 4 km, niet veel maar wel een mooie verrassende ronde.

Op ongeveer 45 minuten wandelen vanaf onze camping ligt een oud fort uit de tweede wereldoorlog; Fort Spåkenes, in het Noors; Spåkenes kystfort. Het is een door de Duitsers gebouwd kustfort op het schiereiland Spåkenes. Onze wandeling van vandaag gaat dus richting fort, verder heeft onze buurman op de camping (ook een Nederlander) nog een leuke tip gegeven over een mooie klif een klein stukje voorbij het fort. We lopen langs het fjord naar het fort, we zien onderweg nog een Ford, exact dezelfde als Sander heeft maar daarover gaan we niks vertellen verder. Duitse troepen arriveerden in Djupvik in de nacht van 28 augustus 1940. Met de komst van 2.000 tot 3.000 man groeide de bevolking van het dorp Djupvik vele malen. Er zijn nu sowieso nog maar weinig inwoners over in Djupvik. Veel huizen zijn slechts vakantiehuizen voor de zomer en dat zien we ook tijdens onze wandeling; mooie huizen met sauna’s en jacuzzi’s en allemaal mooi zicht op het fjord. Nadat we een stukje gelopen hebben zien we rechts van de weg een bijzondere heuvel, zou dat het fort zijn? Google leert ons dat dit inderdaad zo is dus klimmen we de heuvel op en zien overal de restanten van de bunkers, soms kunnen we er gewoon nog in en zo kijken we door een geschutskoepel heen naar het fjord. Het fort had diverse kanonnen met een bereik tot 23.000 meter. Met dit bereik konden ze een schip raken dat voor de kust van Lyngstuva voer, het uiterste puntje van het schiereiland Lyngen. Om een groot deel van de omgeving te kunnen overzien, was de commandobunker uitgerust met een krachtige verrekijker. Het fort heeft uiteindelijk nooit een echt gevecht meegemaakt. Veel van degenen die in het fort gelegerd waren, waren vrij jong 17 tot 18, en bleven meestal maar zes maanden voordat ze werden overgeplaatst. Aan het einde van de oorlog verwoestte een explosie het fort. Niemand weet precies wat de explosie heeft veroorzaakt, maar het was nadat de Duitsers waren teruggetrokken. Overal op het terrein zijn sporen van de enorme explosie te vinden, zo liggen er nog steeds grote stukken beton, die door de explosie zijn weggeslingerd, onderaan de heuvel. Nadat we overal een beetje rondgekeken hebben, en her en der in de bunker zijn gekropen, lopen we de heuvel weer af zoals we er opgekomen zijn. We vinden volgens de aanwijzingen van de campingbuurman de klif aan het einde van ons schiereiland en het is inderdaad een mooi punt om even goed te bekijken. Vanaf de klif lopen we weer terug naar onze camping, en dezelfde route omdat het alternatief via de E6 terugloopt en dat doen we maar niet vanwege het drukkere verkeer op die route. Bij terugkomst op de camping hebben we ruim 8 km gelopen.

Na de prachtige route in Senja rijden we nog een stukje door, want we willen uiteindelijk wel op de Noordkaap uitkomen natuurlijk 😎 Inmiddels reden we 4.283 km, weliswaar met uitstapjes naar Lofoten en Senja maar we zijn er nog niet! Als we aankomen bij de camping begeleid de vriendelijke meneer van de receptie ons op zijn fiets richting ons plekje. Het is een mooie plaats direct aan het fjord en we kijken uit op bergen en de Vestbreengletsjer. Nadat we de camper hebben geïnstalleerd gaan we eerst maar eens een wandeling maken. Wandelen kan hier uitstekend, er zijn allerlei variaties mogelijk. Op een bepaald moment lopen we langs iets wat op een hele grote hondenkennel lijkt, het blijken sledehonden en als er eentje ons spot en begint te blaffen, volgen als snel tientallen andere honden en gaat het blaffen over in gehuil. We lopen maar snel door want het is een enorm kabaal in het verder stille bos 😂 Na een mooie ronde van zo’n 6 km komen we terug op de camping, tijd voor het avondmaal; lekker makkelijk grillen voor de camper. Het waait een beetje, de wolken zijn donker maar het is eigenlijk heel lekker weer, dus genieten we nog van ons uitzicht!