Daddy_V

Winter Trackwalk 2026 Er zijn van die dagen waarop je als Formule 1-fan even moet wandelen! Vandaag lopen we niet langs de hekken, maar óp het asfalt van het iconische Circuit Zandvoort. De winterlucht is fris, de tribunes leeg, het geluid van motoren vervangen door het knarsen van schoenen op het wegdek. En toch voel je het meteen, dit is geen gewone wandeling. Dit is een pelgrimstocht over 4,3 kilometer puur race-DNA. Op televisie lijkt alles vlak en overzichtelijk. Hier, in de duinen, begrijp je pas echt wat “Old School” betekent. Het asfalt golft, helt en knikt. De grindbakken ogen meedogenloos dichtbij. Dit is een circuit dat fouten niet vergeeft. We starten op het rechte stuk en lopen richting de Tarzanbocht. Hier duiken coureurs na topsnelheid vol in de ankers voor een 180-graden draai. Staand in de remzone zie je hoe breed de bocht is, dé plek voor heroïsche inhaalacties. Sinds 1948 vormt deze bocht het decor van duels en drama. Vroeger zonder vangrails, nu met moderne veiligheidsvoorzieningen, maar nog altijd met die dreigende grindbak die zegt: één fout en je staat stil. Hier begint elke ronde met lef. Na Tarzan volgt de Gerlachbocht, vernoemd naar Wim Gerlach. Een snelle rechter die deels blind is bij het insturen. Lopend voel je hoe het zicht op de uitgang ontbreekt. Coureurs moeten hier vertrouwen op gevoel en ervaring. De ‘double kerbs’ en grindbak herinneren eraan dat track limits hier geen onderhandeling zijn. Dan opent zich de vernieuwde Hugenholtzbocht. Vanaf de binnenkant kijk je omhoog tegen een wand van asfalt, 18 graden helling. Een progressieve banking die meerdere racelijnen mogelijk maakt. Hier voel je pas hoe stijl het echt is, iets wat op tv volledig verloren gaat. Dit is techniek én spektakel in één beweging. De exit-speed richting Hunserug is cruciaal, je ziet bijna voor je hoe auto’s hier grip zoeken tegen de zwaartekracht in. De Hunserug laat het asfalt klimmen over een duinrug. Het is geen bocht die je ziet, maar die je voelt. Daarna volgt de snelle Slotemakerbocht, glooiend en verraderlijk. Hier ga je bijna blind richting Scheivlak. Je merkt hoe smal het circuit eigenlijk is. Geen zeeën van asfalt, maar muren, hekken en grind. Pure focus. Boven op het duin ligt Scheivlak. Snel, aflopend, met minimale marge. Hier scheiden de helden zich van de rest. Als wandelaar kijk je naar beneden en vraag je je af hoe iemand hier vol gas durft te blijven. De vernieuwde hekken en barrières zijn modern, maar de uitdaging is tijdloos. Na het geweld van Scheivlak brengt de Mastersbocht een ritmewisseling. Technisch, snel, met een uitloopstrook die fouten opvangt zonder ze te belonen. Bocht 9 dwingt daarna tot hard remmen en slim positioneren. Hier ontstaan duels die zich een bocht later uitbetalen. Je ziet het gevecht in het asfalt geschreven. Bocht 10 sluit naadloos aan op het gevecht dat in 9 begon. Verschillende lijnen zijn mogelijk, maar alleen de perfecte exit telt. Dan volgt de Hans Ernst chicane. Zwaar aanremmen, kerbstones die je auto uit balans kunnen brengen, een plek waar races kantelen. Lopend zie je hoe kort de afstand tussen aanval en afgrond eigenlijk is. Bocht 13 oogt misschien minder spectaculair, maar is cruciaal. Alles draait om de snelheid die je meeneemt. Hier wordt de basis gelegd voor een slipstream op het rechte stuk. Het nieuwe asfalt glanst nog in de winterzon. En dan, als finale, de Arie Luyendykbocht. Een imposante kombocht met een helling tot 18 graden. Je loopt omhoog en voelt je bijna scheefgetrokken worden. Dit is pure engineering, gebouwd voor snelheid richting start/finish. Ooit heette dit ‘Bos Uit’, nu draagt het de naam van Indy 500-winnaar Arie Luyendyk. Met de SAFER barrier langs de buitenkant is veiligheid naar het hoogste niveau getild, maar het gevoel blijft rauw en spectaculair. Terwijl we teruglopen richting de pits, dwalen onze gedachten af naar de rijke historie. Van een tijdelijk stratencircuit in 1939 tot de eerste officiële race in 1948. Vanaf 1952 onderdeel van de Formule 1-kalender, tot het afscheid in 1985. Jaren van stilte volgden, inkorting, wederopbouw. En toen, na 36 jaar afwezigheid, keerde in 2021 de koningsklasse terug met de Formula 1 Heineken Dutch Grand Prix. Het werd een oranje volksfeest, bekroond met overwinningen van nationale held Max Verstappen. Sindsdien is Zandvoort meer dan een raceweekend. Het is een festival, een Sea of Orange. En in 2026 wacht The Final Lap... het laatste hoofdstuk van deze moderne F1-periode in de duinen, mét de allereerste F1 Sprint op Nederlandse bodem. Vandaag geen brullende motoren, geen juichende tribunes. Alleen wij, het asfalt en de wind over de duinen. En misschien is dat wel de mooiste manier om dit circuit echt te leren kennen. Stap voor stap, bocht voor bocht, voel je wat coureurs ervaren. Hoogteverschillen, verkantingen, blind vertrouwen. Dichter bij Formule 1 dan dit kom je niet. Wat een bijzondere ervaring!

Vanmiddag liepen we door Coevorden. Geen strak geplande route, meer zo’n wandeling waarbij de stad zelf het tempo bepaalt. En Coevorden praat graag, dat merkten we al snel. We begonnen bij het Arsenaal. Zo’n gebouw dat meteen zegt: ik ben er al een tijdje. Begin 1600 neergezet voor wapens en munitie, en hoewel er nu een museum, bibliotheek en Tourist Info in zitten, voel je die oude kracht nog. Dit pand heeft oorlog gezien. Dat straalt het ook uit. En dan het kasteel. Kasteel Coevorden. Het enige kasteel van Drenthe, dus daar stonden we vanzelf wat langer stil. Nu eet je er goed en zit je op het terras, maar vroeger draaide het hier om verdedigen, controleren, standhouden. We keken naar de muren en probeerden ons voor te stellen hoe het hier ooit geklonken moet hebben. In het park doemde de watertoren op. Hoog, stoer, al meer dan honderd jaar op zijn plek. De windwijzer bovenop leek bijna speciaal voor ons even te draaien. Vlakbij stond de oude HBS, degelijk en serieus, en iets verder het Verzetsmonument. Daar werden we stiller. De geboeide man in steen laat weinig ruimte voor luchtige gedachten. Hier voel je waarom herdenken nodig blijft. In de Friesestraat bleven we staan bij een huis uit 1631. Renaissancegevel, oude spreuken in de steen. Alsof iemand ons, eeuwen later, nog iets wilde influisteren. Even verderop het oude raadhuis, nu een winkel, maar nog altijd met die statige houding van vroeger. In de winkelstraat trokken twee vitrines ons naar binnen. Replica’s van opgravingen, een stuk stadsmuur. Hier werd het verhaal letterlijk tastbaar. In Coevorden hoef je maar een schep in de grond te steken en je vindt iets dat kapot is. Eeuwen van strijd laten hun sporen na. Maar die vondsten, vaak uit beerputten vol dagelijkse rommel, vertellen óók iets anders: mensen leefden hier gewoon. Ze aten, gooiden weg, maakten rommel, gingen door. Coevorden was eeuwenlang een vesting. Twee poorten. Soldaten die “Werda?” riepen. Papieren tonen, uitleggen wie je was en waarom je kwam. Vanmiddag mochten wij er gewoon in. En terwijl we terugliepen, voelde het alsof de stad ons had binnengelaten, niet als indringers, maar als aandachtige bezoekers.

Vanmiddag maakten we een fijne, rustige wandeling door het centrum van Apeldoorn. We parkeerden de auto bij het Catharina Amaliapark, een klein maar verrassend parkje dat meteen een zachte start van de route gaf. De houten bankjes, vormgegeven als grote bloemen- of vazenvormen, nodigen uit om even te blijven hangen. Overal stroomt het water rustig langs je heen, het park voelt speels aan. Nu al leuk, maar ik kan me voorstellen dat dit plekje met wat meer groen en zonlicht nog mooier tot zijn recht komt. Vanaf hier wandel je zo richting het centrum, waar Apeldoorn zich laat zien als een stad met ruimte en adem. Brede lanen, veel licht en overal kleine doorkijkjes naar groen. Het centrum is levendig maar niet druk, winkels en terrassen wisselen elkaar af zonder dat het gehaast voelt. Wat Apeldoorn bijzonder maakt, is dat de stad historisch nauw verbonden is met de Veluwe én met het koningshuis. Die combinatie van natuur en statigheid voel je nog steeds terug in de opzet van de stad. Halverwege de route liepen we door het Oranjepark, een van die plekken waar de stad even lijkt te vertragen. Dit park werd aangelegd aan het eind van de 19e eeuw en ademt nog altijd die klassieke sfeer, met slingerende paden, statige bomen en zichtlijnen die je blik vanzelf meenemen. Het water speelt hier opnieuw een hoofdrol en vormt samen met het groen een fijne, rustige overgang tussen de verschillende delen van de stad. Wat deze wandeling zo prettig maakt, is de afwisseling van klein en speels park naar stedelijke gezelligheid, en weer terug naar rust en ruimte. Apeldoorn laat zich hier zien als een stad die zacht uitnodigt. Een wandeling om op adem te komen, om te kijken, en om gewoon even te zijn.

Onze tweede wandeling van vandaag bracht ons naar ’s-Heerenberg, voor een ronde rond Kasteel Huis Bergh, midden in het weekend van Kasteelstad Verlicht 2026. Eigenlijk hadden we dit uitje willen delen met onze andere lieve hondenvriendjes en hun vrouwtjes. Helaas bleek de datum anders dan gedacht en lukte het daarna niet meer om samen te gaan. Dus besloten we..dan maken we er samen iets moois van. En dat werd het. Het kasteel lag er indrukwekkend bij, omringd door zijn dubbele gracht, ronde torens en stille binnenplaats. Kasteel Huis Bergh, een van de grootste middeleeuwse kastelen van Nederland, ademt geschiedenis. Sinds de 13e eeuw heeft het oorlogen, branden en verwoestingen doorstaan, maar telkens werd het herbouwd. Eeuwenlang was het het thuis van de machtige Heren van Bergh, en nog steeds voel je die historie in elke steen. Terwijl we langs de muren liepen, leek het alsof de verhalen vanzelf meewandelden. Dit weekend was ’s-Heerenberg omgetoverd tot een sprookjesachtig decor. Overal fonkelende lichtjes, zachte kleuren op oude gevels en kleine momenten van verwondering. In de kerk klonk live muziek van Harmonie Crescendo uit ’s-Heerenberg, prachtig om te horen. Jong en oud samen, klassieke harmonie en verrassend vlotte, hedendaagse stukken. Even stilstaan, luisteren, en de muziek laten binnenkomen. Dit jaar staat Kasteelstad Verlicht volledig in het teken van de historie van Bergh, en dat was overal voelbaar. De stad leek haar geheimen voorzichtig prijs te geven, in licht en schaduw, terwijl het kasteel het stralende middelpunt bleef van dit alles. Hoewel de hele route genieten was, lag het absolute hoogtepunt voor ons achter het kasteel: de licht- en muziekshow. De combinatie van klank, kleur en de contouren van het kasteel maakte het moment bijna magisch. Even stil, even samen kijken en genieten 🥰 zo’n moment dat je meeneemt naar huis.

Samen op pad in Kalkar Een rondje door Kalkar stond al een tijdje op mijn lijstje. Rianne had deze wandeling eerder al gelopen en toen ik haar route voorbij zag komen, was ik stiekem een beetje jaloers. Dat betekende dus maar één ding: deze moesten we samen nog een keer doen. Kalkar is een knusse stad aan de Nederrijn en echt een fijne plek om te wandelen. Juist die afwisseling maakt het leuk. In en rondom het centrum loop je langs oude stadsmuren, poorten en vakwerkhuizen. En nog geen paar minuten later sta je alweer tussen akkers, weilanden en rustige landwegen. Het voelt nooit eentonig; er is steeds weer iets anders om naar te kijken. Voor mij sprongen er twee hoogtepunten uit tijdens deze wandeling: de molen en de streetart. Aan de rand van het oude centrum staat de Kalkarer Mühle. Een hoge, stenen windmolen uit de achttiende eeuw die je al van ver ziet opdoemen. Ooit gebouwd om graan te malen en later zorgvuldig gerestaureerd. Tegenwoordig is hij weer maalvaardig en kun je binnen zien hoe dat vroeger ging. Het is zo’n plek waar je automatisch even stopt. Niet alleen vanwege de molen zelf, maar ook omdat er horeca zit en het een fijne rustplek vormt tijdens de wandeling. Het tweede hoogtepunt was de streetart. In Kalkar vind je een grote muurschildering van het Nederlandse kunstenaarscollectief De Strakke Hand. Het kunstwerk maakt deel uit van een internationaal Hanze-kunstproject en vormt een mooi contrast met de historische gebouwen eromheen. Oude stad en moderne kunst. Al wandelend door de straatjes en langs de velden merkte ik hoe prettig deze route eigenlijk is. Rustig, afwisselend en met genoeg kleine verrassingen onderweg. Oh, en nog een tip: loop deze wandeling eens in het voorjaar. Langs de route staan namelijk fruitbomen die dan volop in bloei staan. Een goede reden om er dus ook nog een keer een mooie avondwandeling te maken.

Vanmorgen maakten we een winterse wandeling door de Kruisbergse Bossen bij Doetinchem. Een dunne laag sneeuw bedekte het landschap en gaf het bos een stille, bijna sprookjesachtige sfeer. Onder onze voeten kraakte het pad licht terwijl de zon voorzichtig door de kale boomtakken probeerde te breken. Een deel van dit bos is losloopgebied, en dat betekende feest voor Max en Joep. Bij de zandbult onderweg konden ze hun energie kwijt... rennen, graven en zichtbaar genietend van de vrijheid. Het maakte de wandeling extra levendig en vrolijk. Samen met Judith was het gezellig bijpraten, het was duidelijk alweer veel te lang geleden dat we samen hadden gewandeld. De kilometers gingen ongemerkt voorbij terwijl we verhalen deelden en herinneringen ophaalden. In de omliggende weilanden waren kinderen druk bezig met het maken van sneeuwpoppen, wat het winterse gevoel compleet maakte en zorgde voor een gemoedelijk tafereel. Tussen de bomen door hadden we in de verte zicht op Kasteel De Kelder, een historisch landhuis dat zijn oorsprong kent in de 14e eeuw. Ooit begonnen als verdedigbare boerderij, later uitgegroeid tot een statig kasteel dat nog altijd verscholen ligt in het groen. Het vormt een mooi herkenningspunt in dit gebied en geeft de omgeving een vleugje historie. De Kruisbergse Bossen zelf zijn een afwisselend natuurgebied met loof- en naaldbos, slingerende paden en open plekken. Elk seizoen heeft hier zijn charme, maar met sneeuw krijgt het bos iets extra’s... rust, ruimte en een gevoel van samen onderweg zijn.

Na een nacht midden in het hart van Sneek begon de dag rustig. Vanaf de parkeerplaats liepen we de stad in en al snel stond hij daar, de Waterpoort. Twee stoere torens die zich spiegelen in het water, alsof ze al eeuwenlang geduldig wachten op iedereen die Sneek binnenkomt. Het is zo’n plek waar je vanzelf even vertraagt. Hier voel je meteen... deze stad leeft al lang met water, handel en verhalen. We liepen langs het water richting het station. Het stationsgebouw, eind negentiende eeuw neergezet, staat er nog altijd met rechte schouders en verfijnde details. Voor de deur rust de Sik van Snits 🚂, klein maar onverzettelijk. Een locomotief die ooit dagelijks dwars door dorpen tufte met goederen, melk en verhalen. Je ziet hem staan en je weet... hier werd gewerkt, verbonden en doorgegeven. Dan wordt de stad ineens groen. Het Wilhelminapark ontvouwt zich zonder haast, met slingerpaden en oude bomen die al meer dan een eeuw meegaan. In de vijver ligt de Julianagondel, een herinnering aan 1909, aan een prinsesje dat net geboren was en aan een stad die iets wilde vieren. Het water weerspiegelt de gondel zacht, alsof het verhaal hier nooit helemaal is weggegaan. Terug richting de stad trekt Theater Sneek de aandacht. Modern, uitgesproken, met een hoge toren die ’s avonds licht geeft, een hedendaags baken tussen alle historie. Het staat op de plek waar ooit het postkantoor stond, en dat voel je. Hier blijven mensen komen en gaan, alleen de reden verandert. Even verder wordt het stiller. Naast de Martinikerk staat het oorlogsmonument. Een vrouw van steen, rechtop, met een lint dat spreekt over trouw tot in de dood. De Martinikerk zelf staat iets hoger, op een terp, al sinds de elfde eeuw het middelpunt van Sneek. Ooit had ze drie torens, nu geen enkele meer, maar de afdrukken ervan zijn nog zichtbaar in het gras. Alsof de kerk zegt: ik ben veranderd, maar ik ben er nog. Binnenin klinkt al eeuwen muziek, buiten hoor je vooral de tijd. Langs het stadhuis en het Bestjoershûs merk je hoe belangrijk Sneek ooit was. Handel, bestuur, rechtspraak, alles kwam hier samen. De gevel van het stadhuis is rijk versierd, vol symbolen: gerechtigheid, handel, de seizoenen, wijsheid. Het is een rustige trots die je pas ziet als je even omhoog kijkt. Het gerechtsgebouw is gebouwd in de negentiende eeuw, met zware lijnen en een duidelijke boodschap boven de deur: ieder het zijne. Het staat er nog altijd, stevig en waardig, midden tussen het leven van nu. In de smallere straten wordt Sneek persoonlijker. Het Old Burgerweeshuis vertelt een verhaal van zorg en discipline, van kinderen die hier eeuwen geleden opgroeiden onder strenge maar beschermende ogen. Het gebouw voelt als een geheugen dat veel heeft gezien, maar niets is vergeten. Dan sta je bij het Joods Monument. Op de plek waar ooit de synagoge stond, is nu een stalen raamwerk. De Davidsster ontbreekt... niet subtiel, maar zichtbaar uitgerukt. De blauwe vormen eromheen staan voor mensen die doorgingen, die verder leefden. Het is een plek die geen uitleg vraagt, alleen aandacht. Verder langs het water draait Fortuna haar gouden bol. Het beeld is jong, maar het verhaal oud: geluk dat komt en gaat, overvloed die nooit zeker is. Sneek kent dat spel al eeuwen, en misschien past het daarom zo goed hier. Deze fontein is onderdeel van 11-fountains. De Sint Martinuskerk, zonder toren maar vol karakter, staat er rustig bij. Ontworpen door Cuypers, nooit helemaal af, maar juist daardoor eigen. Niet alles hoeft voltooid te zijn om mooi te zijn. Via het Kleinzand lopen we langs oude koopmanshuizen. Hier werd gehandeld, geroken, geproefd. Hier ontstond Beerenburg 🥃, hier werd kennis doorgegeven, kruiden getrokken, verhalen gemengd. Je voelt dat dit een straat is die weet wat werken is. Het pand waar C&A begon staat er nog steeds. Wat ooit een kleine stoffenzaak was, groeide uit tot iets groots, maar hier in Sneek begon het. Onder de erker herinnert een Davidsster aan wat ernaast verloren ging. Klein detail, grote betekenis. En dan, aan de rand van de stad, de watertoren. Hoog, stevig, gebouwd om Sneek van water te voorzien, nu vooral een herkenningspunt. Aan het einde van de wandeling voelt Sneek als een stad die iets heeft gedeeld. In water, steen, stilte en kleine details. En juist dat maakt, dat je Sneek niet zomaar weer loslaat.

Vanmiddag trokken we onze wandelschoenen aan voor een rondje door Hindeloopen, dat kleine IJsselmeerstadje waar de tijd nét iets langzamer lijkt te gaan. We zijn weer een weekendje in Friesland en spraken hier af met Lauren en Bailey. Zonder plan, zonder haast, gewoon samen op pad en kijken wat de straatjes, het water en de verhalen ons zouden brengen. Deze wandeling is één groot feest van kneuterigheid. Smalle straatjes en verborgen steegjes nodigen uit om te slenteren, bruggetjes zorgen telkens voor nieuwe doorkijkjes en de bakstenen kapiteinshuizen laten zien hoe rijk de stad ooit was. Alles is klein, overzichtelijk en charmant. Hoog op de dijk langs het IJsselmeer opent het landschap zich en kijk je eindeloos uit over water en lucht. De wind, het weidse uitzicht en het ritme van de golven maken dit stuk vanzelf rustgevend. Een plek waar je even stil wordt en gewoon samen verder loopt. Bij de haven kwamen we langs het Sylhús, het voormalige kantoor van de sluizenmeester. Ooit werd hier bepaald welk schip wanneer mocht schutten, nu is het vooral een prachtig herkenningspunt aan het water, met uitzicht op de jachthaven en het altijd wat onstuimige IJsselmeer. Even verderop stuitten we op het verhaal van 'It Kwade Wiif fan Hylpen'. Volgens de volkslegende woonde hier een vrouw die in de 17e eeuw als heks werd gezien en stormen zou hebben opgeroepen om schepen in gevaar te brengen. Het verhaal hoort bij Hindeloopen zoals het water bij de stad hoort. De Grote of Sint Gertrudiskerk torent rustig boven de huizen uit. Deze laatgotische kerk, gewijd aan Sint Gertrudis, beschermheilige van reizigers en zeevarenden, is van binnen minstens zo indrukwekkend als van buiten. De beschilderde houten wanden en banken in Hindelooper stijl, vol bloemen, vogels en bijbelse taferelen, maken het een plek waar je vanzelf even blijft rondkijken. Een heel andere blikvanger is 11 Fountains, Flora & Fauna. De fontein met het hert en de hinde en de hoorn des overvloeds verwijst naar de verbondenheid tussen mens en natuur én naar de welvaart die Hindeloopen in de Gouden Eeuw kende. Kunst die mooi samensmelt met de omgeving. Aan de kade staat het Peilschaalhuisje, klein en bescheiden, maar met een groot verhaal. Hier werd het waterpeil van het IJsselmeer, en vroeger de Zuiderzee, gemeten. Een stille herinnering aan het leven met het water, altijd dichtbij en nooit helemaal te vertrouwen. Het Eerste Friese Schaatsmuseum bracht ons even in winterse sferen. Van antieke doorlopers tot Elfstedentocht-memorabilia, alles ademt hier Friese schaatstrots. Zelfs zonder ijs voel je hier hoe diep het schaatsen in de Friese ziel zit. Tot slot liepen we langs De Kleine Vermaning, een eenvoudige doopsgezinde kerk uit de 19e eeuw. Je zou er zo voorbij lopen, maar wie even stilstaat, voelt de warme en intieme sfeer. Een plek die herinnert aan een tijd waarin geloof vooral in stilte en eenvoud werd beleefd. Met Lauren en Bailey aan onze zijde, langs water, verhalen, kunst en geschiedenis, liet Hindeloopen zich van zijn warmste kant zien. Zo’n wandeling die niet groots hoeft te zijn om je bij te blijven, eentje om nog lang aan terug te denken.

Na onze wandeling langs de miniature people door het centrum van Leeuwarden hadden we voor de avond nog iets bijzonders op de planning. Een mooie afsluiter van het weekend, de 6e editie van Decemberlicht. Wanneer het donker wordt, verandert Leeuwarden. De drukte zakt weg, de straten worden stiller en juist dan begint deze route te leven. We volgden het blauwe licht, dat ons zonder moeite meenam door steegjes waar we normaal zo aan voorbijlopen. Bekende plekken voelden ineens anders, alsof de stad zichzelf opnieuw aan ons voorstelde. Decemberlicht is geen route die je snel loopt. Je vertraagt vanzelf. Je blijft staan. Kijkt omhoog, naar muren die tot leven komen met animaties, korte filmpjes, gedichten en citaten. Soms grappig, soms licht filosofisch, maar altijd precies passend bij de plek. Het voelde nergens druk of overweldigend, eerder als een reeks kleine ontmoetingen met licht en woorden. Het citaat “Keep some room in your heart for the Unimaginable” van Mary Oliver vormde een mooie rode draad. Het paste bij deze avond, bij het kijken zonder haast en bij het openstaan voor wat je niet had verwacht. In het donker leek alles net wat scherper binnen te komen. Wat begon in 2020 als een spontaan gebaar van Kroft&Smids, voelt hier nog steeds heel dichtbij en menselijk. Hun liefde voor licht in de openbare ruimte is voelbaar. Niet om indruk te maken, maar om iets te delen. Hoop, verwondering, een glimlach. We liepen rustig verder, soms zwijgend, soms even wijzend: heb je die gezien? De kou was er, maar stoorde niet. Het was zo’n avond waarop je niet veel nodig hebt. Alleen samen lopen, kijken en ervaren. Decemberlicht voelde als een zachte afsluiting van een heerlijk weekend in Friesland. Geen groot slot, maar een warme, stille punt achter mooie dagen. Met een hoofd vol zinnen, beelden en kleine wijsheden reden wij richting huis, terwijl Lauren nog even in deze provincie blijft. Friesland dooft voor ons langzaam uit, maar wat we lazen en zagen nemen we mee naar huis.

Vandaag wandelden we een hele leuke ontdekkingstocht door Leeuwarden, maar dan op ooghoogte van de kleinste bewoners van de stad. We liepen de Miniature People-route, geen gewone stadswandeling, maar een speurtocht langs tientallen miniatuurpoppetjes die op verrassende plekken hun eigen verhaal vertellen. Soms lagen ze pal voor je neus, soms moest je echt even stilstaan, bukken en goed kijken. Dat maakte het juist zo leuk. Met het routeboekje in de hand, vol omschrijvingen en subtiele hints, voelde elke vondst als een klein cadeautje. Onderweg genoten we niet alleen van de miniaturen, maar ook van het Leeuwarden dat zich tussen de scènes door ontvouwde. Smalle straatjes, verborgen hoekjes, het water, de pleinen en indrukwekkende streetart. Deze route laat je het centrum van alle kanten zien. Je vertraagt vanzelf. Je kijkt anders. En precies dat is de kracht van deze wandeling. De Miniature People zijn het werk van Michel Tilma, geboren en getogen Leeuwarder. Zijn verhaal geeft de route extra diepte. Na drie hersenbloedingen moest hij zijn leven opnieuw vormgeven. In fotografie vond hij rust, en in de miniaturen zijn roeping. Wat begon als inspiratie van kunstenaar Slinkachu, groeide uit tot een liefdevol en eigen project dat inmiddels niet meer weg te denken is uit de stad. Met een rugzak vol poppetjes trok Michel door Leeuwarden, op zoek naar plekken waar het grote en het kleine elkaar raken. Sinds 2019 blijven de miniaturen gewoon staan. Ze zijn onderdeel geworden van de stad, van stadswandelingen, van verwondering. Niet voor niets ontving Michel in 2023 de Pommeranten Pries: een erkenning voor zijn bijzondere bijdrage aan het culturele leven van Leeuwarden. Deze wandeling voelt als een ode aan veerkracht, creativiteit en aandacht. Aan het idee dat je een stad pas echt leert kennen als je de tijd neemt. En misschien ook als een stille herinnering aan Michels eigen woorden: “Het is niet wat je overkomt dat je leven vormt, maar hoe je er mee omgaat.” Een warme, verrassende en inspirerende route die Leeuwarden laat zien zoals je haar nog niet kende... klein van formaat, maar groots in betekenis. Perfect voor wie houdt van wandelen met verwondering.