Krzysztof Niewiadomski

Bezwietrzne okienko pogodowe upolowane chyba pierwszy raz w "karierze" 😆 Izery mogłem sobie obejrzeć w internecie po powrocie bo mgły i zamglenia przykryły wszystko z jednym krótkim przejaśnieniem koło południa. A jak żem dziś klął, ale tak na całe gardło! 🤫 Co mnie podkusiło żeby zrobić skrót szutrem 1,5 km. Szutrem... W górach spływających śniegiem jak lody dzieciom w upalne lato. Że się wraz z rowerem ubrudzilim to mało powiedziane - to był bagienny rozpierd... 😆 Z tego wszystkiego zgubiłem bidon. I to jest zagadka na sto dwa. Jak można zgubić bidon ze środkowego uchwytu to nie mam pojęcia. A taki był ładny, niemiecki 😄 Izery ponownie polecam. Trochę źle sobie to narysowałem robiąc z ostatnich 40 km umieralnię na kołach, ale to moja wina. Nie gór :)

Tak. To było bez sensu. 😄 Porywy wiatru 40 kmh, temperatura odczuwalna -15... Pisząc to leżę pod kocem i nadal mam delirkę. A jeszcze mi tylne światło padło w połowie drogi i wracałem siakoś tak chodnikami i ścieżkami co by mnie nikt nie ubił na drodze. 🙃 Bo przecież wyjechałem po zmroku żeby sobie życie ułatwić 😝 I nie. No nie! Są jakieś granice. Dziś je prześlicznie przekroczyłem. 😉

Czułem się jak turbo strateg z tą wolną sobotą. Miało być nie dalej jak 2h od domu autem, miały być jakieś górki, miało słabo wiać, bez opadów, asfalt miał mieć przyczepność kleju Kropelka, a zmarznięte szutry winny mnie nieść jak złoto... Było 2,5h od domu, górki owszem wpadły, ale wiało mocno, padał i śnieg i marznący deszcz, asfalt miejscami zamieniał się w lód, a szutry wytrzepały tak cholernie, że zgubiłem integralny klucz wpięty w piastę, modelowo złapałem kapcia i udręczyłem się jak rzadko kiedy. Gdyby chociaż widoki zrekompensowały trudy... A tu dupa bo mgła weszła taka jakby Pan Bóg mleko rozlał... Grzegorz Turnau śpiewa, że brak cienia jest dowodem nieistnienia. I coś w tym jest. Bez słońca wszystko staje się płaskie, ale w tej szarości mieszka coś specyficznego. Ot taką nieistniejącą przygodę dziś zaliczyłem wokół Wzgórz Niemczańsko-Strzelińskich 😊

Dziś myślałem że jadę bardzo szybko. Przez to myślenie wydawało mi się, że pęd mroźnego powietrza wychładza mnie bardziej niż zazwyczaj serducho wygrzewa od środka. Przez co zmarzłem. A na koniec wyszło, że jechałem jak zwykle. 🫣 Gravel = świat iluzji i fantazji na temat własnych możliwości 😅 Może to przez te egipskie ciemności w podbiegunowych temperaturach 🥶

To sobie narysowałem najgorszą kreskę na Komoocie. Pozamykane ścieżki, najdłuższe stanie na światłach żeby przemarznąć do szpiku kości (po co do miasta w ogóle, no po co? 🫠), jakieś siakieś lasy z lodowiskiem zamiast dróg, dziury i wiadomo wiatr w pysk 😉 I jak tu nie kochać gravela 😆

Ponieważ jednak najpierw pojechałem później pomyślałem to finalnie chcąc nie chcąc głosowałem "za". Aura z tych najgorszych. Ślisko, oddychasz mgłą, Ręka Boska niech cię broni przed wjazdem w szutry... Ale miłość do gravelka niezmienna 😆

Rano minus 10, nogi ledwo kręcą, palce u nóg błagają o litość, palce u rąk kryją się w pięści, izotonik zamarzł po godzinie, baterie w kamerach padają jak muchy, miejscami lód, miejscami śnieg, miejscami łaskawa sucha szosa. I 50 tysięcy gęsi w trasie. A może więcej. Kiedy powietrze dudni basem od trzepotu skrzydeł to zwyczajnie stajesz się wdzięczny. Warto być w drodze. Polecam też rolkę na Insta: https://www.instagram.com/stories/kniewiadomskiii/3804298069186337322?utm_source=ig_story_item_share&igsh=d3g1bTNuejJ0MjZp

W taki warun wjechałem pierwszy raz w życiu, więc przeżywam jak dziecko 👶 toż to był Sztos Gigant! Jakby odwiedzić Ganimedesa, lodowy księżyc Jowisza, przemalować rdzawe marsjańskie wydmy w biel i dorzucić dmące wichry z Neptuna. Wszystko co znane z objechanych przecież wielokrotnie lokalnych tras stało się nowym odkryciem. Można się było wcielić w osamotnionego Chucka Nolanda z Cast Away gubiąc trasę w gęstym lesie, albo zagrać doktora Manna z Interstellar czując bezradność i trochę irytacji przepychając rower w zaspach po łydki. Nie było szybko, nie było gładko, nie było prosto. Miejscami bywało nawet groźnie, za ślisko, niepewnie, a surowy boczny wiatr chciał nie raz wywrócić ten szalony zestaw... Ale fuck you wind! 🤫 Każdy po 40tce musi sobie czasem zagrać w małej sensacyjnej produkcji, miksując trochę thrillera, trochę komedii, samemu sobie będąc aktorem i widzem. I teraz już wiem, że omijanie trenażera to był świetny pomysł. 🙃 Szybki już nie będę, a to co uda się wchłonąć ze świata z każdej bezcennej godziny w siodle roweru - tego się przecież nie da odzobaczyć. 💚

Po niedzielnej orce, dziś z nogami nie było najlepiej, w dodatku rozszczelnił się wentyl i na ostatniej prostej do domu co 10 minut pompowałem tylnego flaka 😄 z kolei zawór bidonu zamarzł, a izotonik zamienił się w lodową brejkę. Niemniej patrząc na to co dzieje się na wschodzie kraju to w zasadzie była jesienna jazda. Spokojna, bez parcia, choć wiatr jak zwykle był w swojej najlepszej formie... Drodzy Komootowcy. Bardzo Wam dziękuję za ten rok jazdy, serio i z całego serca. To mój pierwszy gravelowy sezon w ogóle, w życiu, tak po prostu. Czasem nie wiadomo jak to się dzieje, że coś wczoraj obcego dziś może stać się naszym kumplem, a nawet terapeutą. A nawet przyjacielem... Rower, 230 godzin w siodle, prawie 5400 km przebiegu, 22 kilometry wzniesień - statystyka jest zawsze przyjemna, ale w kolarstwie odnalazłem jednak coś więcej. Jakieś remedium na demony, które w życiu próbują wkładać kije w szprychy. Dobrze było patrzeć jak i Wy dzielnie walczycie na szosach i szutrach, nabijając dystanse, dzieląc się przygodami, zdjęciami. I choć jeżdżę sam, byliście mi takim wirtualnym peletonem. To fajne, więc dalej będę Was podglądać. 🧐 Najlepszego w 2026. Widzimy się na maratonach - wiadomo nie? 😇💪

No to była wyprawa w "kosmos", a nie gravel! Zaczęło się od centralnej gleby na 9 kilometrze. Udo rozbite, łokieć pocięty. Od razu obraziłem się na siebie za ten głupi pomysł pakowania się rowerem w gołoledź i chciałem wracać do samochodu. Ale po oddaleniu się z miejsca wypadku uznałem, że żyję i może coś jeszcze ujadę. - Jak będzie źle zawrócisz - powtarzałem sobie na 20, 30, 50, 70 kilometrze... No a potem już nie było odwrotu ;) Zasady jednak obowiązywały rygorystyczne. Przedni hamulec - zakazany pod karą rozbicia sobie łba. Przechylenia na zakrętach - zupełnie nierealne do wykonania. Skręcało się niemal w miejscu z prędkością radzieckiej lokomotywy z 40 wagonami węgla. Szutry, asfalty, ścieżki - skute lodem przez pierwsze 3 godziny jazdy. Poziom skupienia na zlodzonych krzywych leśnych duktach był tak wielki, że aż mnie kark rozbolał. A poza tym świeciło słońce i jak już przebiłem się przez wichry z porywami do 36 km/h no to złego słowa o tej wycieczce powiedzieć nie mogłem. ;) PS. Widok przebiegającego 10 metrów ode mnie stada DWUDZIESTU saren z przodującą chmarą kozłów mógłby zrehabilitować jeszcze pięć gleb na pysk... ;)