𝕶𝖎𝖓𝖌𝖆

Marznąć przy dźwiękach wzburzonego morza i nazywać to szczęściem — człowiek jednak ma niskie wymagania 😍

Prawda to ? Tak się reklamuje tutejszy rejon... Bo ja lecę na wiatr, lód i sól we włosach.... Dziś trasa rzuciła mi pod nogi Ustronie Morskie — Bałtyk w trybie surowym. Plaża jak lodowisko, mewy z charakterem, kaczki odporne psychicznie, a morskie bałwany stoją jakby pilnowały horyzontu. Ślisko? Jest. Wietrznie? Bardzo. Bosko? Bez dwóch zdań. Tu nie ma miękkiej gry. Jest ruch, zimno, adrenalina i ten moment, kiedy czujesz, że żyjesz. I właśnie na to się leci

Przyjechałam na chwilę, a już sprawdzam ceny działek w okolicy 😂🌾 Domek w polu, cisza jak w trybie samolotowym, sauna, balia, a morze tak blisko, że zdążysz dojść, zanim kawa wystygnie — tylko 500 m do plaży! 🌊 Urlop level: „zapomniałam, który dziś dzień” 😎

I znów pada śnieg ❄️❤️😍🔥 Black and White – monochromatyczny, surowy, bez kompromisów. Tu liczy się tylko ruch, tempo i kontrola nad ciałem. Zero romantyzmu, zero słodzenia – tylko człowiek, warunki i satysfakcja z pokonania tego, co wcześniej frustrowało każdego ślizgającego się na lodzie. Dzisiaj wygrywam ja 😉🤪

Noc, po której masz mokre włosy, czerwone policzki i błysk w oku jak po dobrej bójce z życiem. Jezioro nocą jest czarne jak kawa bez cukru. Księżyc wisi nad wodą i wygląda, jakby wiedział o tobie trochę za dużo. Wjeżdżasz tam z buta 😂, lat 45 na karku, w kolanach czasem strzela, ale serce dalej robi wheelie przy byle okazji. Najpierw basen pod chmurką. Para wali w górę, a ty wchodzisz do wody jak do własnego terenu. Zero pisków, zero „ojeju zimne”. Zanurzasz się i czujesz, jak całe zmęczenie dnia odpada jak błoto z opon po lesie. Skóra piecze, mięśnie mruczą. Żyjesz. Mocno. Potem sauna. Drzwi się zamykają i robi się piekło, ale takie, do którego wchodzisz z własnej woli. Siadasz na gorącym drewnie, pot leci ci po plecach, a ty tylko się uśmiechasz pod nosem. „Dawaj więcej” — myślisz. Żar wyciąga z ciebie wszystko: stres, wkurzenie, te wszystkie „muszę” i „powinnam”. Zostaje czysta, uparta energia. A na deser balia przy samym brzegu jeziora. Włazisz do gorącej wody, nad tobą księżyc, przed tobą czarna tafla, z której mogłoby wyjść nie wiadomo co — i trochę ci się to podoba. Para owija twarz, zimne powietrze gryzie w ramiona, a ty siedzisz w tej gorącej wodzie jak królowa własnego, lekko szalonego królestwa. Nie ma świeczek. Nie ma harf. Jest para, noc, woda i baba, która się nie boi ani wieku, ani ciemności.

No to słuchajcie, dzieciaczki. Po chorobie, po przerwie, a jednak wywiało mnie w -14°C, bo w domu to można co najwyżej kisiel mieszać, a nie żyć. Palców nie czułam, jak zdjęcia robiłam, ale kto by się tam rękami przejmował — nogi niosły, płuca pracowały, a śnieg pod butami chrupał jak świeża bagietka. Po drodze sarenki — chyba przyszły sprawdzić, czy ta wariatka dalej żyje. Żyje. I ma się świetnie. Tak że tego… wróciłam na szlak. I znowu będę wam tu świecić przykładem, czy chcecie, czy nie ❄️😈

Wyprawa pochorobowa, czyli Powrót Legendy 😂, teskniliscie? 🤪 Po nierównej walce z wirusami (przeciwnik podstępny, liczny i bez honoru) w końcu wyszłam z domu. Zima była… podobno. Ślady zniknęły szybciej niż odporność. Błoto, kałuże i zachody słońca – wszystko widziało ten marsz zwycięstwa. Kondycja jeszcze negocjuje warunki kapitulacji, ale duch niezłomny. To nie był spacer. To była heroiczna rekonwalescencja w terenie 💪🌅

.

No był, zobaczył co robię i uciekł 😂 Na szosie dziś absolutny rozpierdol. Koleiny jakby ktoś orał asfaltem, wiatr w mordę z każdej możliwej strony naraz i mróz taki, że nawet złe decyzje zaczęły się zastanawiać, czy warto. Nie dało się ani jechać, ani się elegancko ujebać – zero stylu, zero frajdy. Ale potem… LAS. I nagle wszystko się zgadza. Las jak zwykle niezawodny: wjeżdżam, a on mnie wita jak w bajce – cisza, biel, spokój i to uczucie, że jednak dobrze zrobiłam, wychodząc z domu jak wariatka. Rower szczęśliwy, ja szczęśliwa, świat nagle mniej głupi. Prędkość? Spacerowa, turystyczna, „nie przeszkadzaj mi, bo patrzę”. Ale serio – kto normalny liczy tempo, kiedy drzewa stoją w śniegu jak z pocztówki, a jedyne co zapierdala, to mróz i moje myśli. Jeżdżę, bo lubię. Nie dla watów, nie dla średniej, tylko dla takich momentów, kiedy las mówi: „dobra, możesz tu być” ❄️🚲

17 km. Bo nie chodzi o dystans, tylko o ambicję bez planu. Jeżdżę, bo lubię. Prędkość nie ma znaczenia, zwłaszcza gdy i tak jest symboliczna. Miało być krótko, bo prezes pozwolił iść szybciej do domu, więc wsiadłam na rower w stanie euforii wyższej niż poziom przygotowania. Lampki? Zostały tam, gdzie rozsądek – w domu. Więc trasa ekspresowa, byle za dnia, bo nocą to już by była wyprawa życia. Śnieg, słońce, cisza i klasyczne: „To tylko kawałek” – powiedziała ona, po raz kolejny. Zero rekordu, zero tempa, za to 100% satysfakcji i kolejny dowód, że rower to najlepszy sposób na nierozsądne decyzje 🚲❄️ A zdjęcia… Nudne. Bo wszędzie śnieg. Śnieg, śnieg i jeszcze trochę śniegu. Droga biała, pole białe, niebo „też prawie białe”. Zero różnorodności, pełna monotonia – tylko rower się nie nudzi ❄️ 17 km później: bez rekordów, bez tempa, za to z satysfakcją i kolejną porcją identycznych zimowych kadrów 🚲