𝕶𝖎𝖓𝖌𝖆

Spacer „dla formy”? Jasne… głównie po to, żeby za chwilę bez wyrzutów sumienia ulec malinowej chmurce 😏🍰 Bo są pokusy, którym po prostu wypada się poddać…

Serio, to miał być szybki kurs: paczkomat → dom. Ale gdzieś między „tylko zerknę na tę ścieżkę” a „o kurde, jaki zachód” straciłam kontrolę nad życiem 😅 Las mnie bezczelnie przejął, nogi zrobiły swoje, a ja oczywiście ani trochę nie protestowałam. No bo jak masz taki ogień na niebie i ciszę, która brzmi lepiej niż playlisty, to sorry — paczka staje się tylko pretekstem. Podsumowując: poszłam po karton, wróciłam z zachodem słońca i lekkim brakiem orientacji w terenie. I nie, niczego się nie nauczyłam 🌅

Ceny paliw szaleją, więc ja w ramach protestu… wskakuję na rower 🚴‍♂️🔥 Niech każdy kilometr będzie małym buntem przeciw absurdom na stacjach 💸 Forma rośnie, portfel oddycha, a planeta mówi „dzięki” 🌍 Kto się dołącza do akcji? 😎

120 km na powitanie wiosny — tak po prostu, bez spiny, ale z sercem na pełnej. Trasa jak to u nas — trochę szosy, trochę lasu, trochę walki o przetrwanie na drogach, które dawno zapomniały, że miały być drogami 😄 A jednak… z tą ekipą to wszystko ma jakiś dziwny urok. Nawet te dziury, nawet piach, nawet wiatr prosto w twarz. Bo najważniejsze są właśnie te chwile między kilometrami — śmiech, gadanie, czekanie na siebie, wspólne „dobra, jeszcze kawałek”. I nagle się okazuje, że 120 km to nie wysiłek, tylko przygoda, którą chce się przeżyć jeszcze raz. Poznań przywitał nas pięknie — rowerowa defilada, wiosna w powietrzu, ludzie z tą samą zajawką. Marzanna utopiona, zima odhaczona. Można zaczynać sezon na dobre. I wiecie co? N z dobrą ekipą każdy kilometr smakuje lepiej 🚴‍♀️💚

Uwaga: trasa spowalnia przez ładne widoki 😄

Ekipa jak zwykle nie zawiodła: chłopaki z poczuciem humoru większym niż cały świat, śmiech głośniejszy niż każde niedoszacowanie kilometrów. Komot przestawił cyfry, niesamowite że dodał a nie ujął. 😂 Tego, co mnie namówił, czeka kilimowa zemsta, ale serio… da się przeżyć każdą ekstremę, gdy masz przy sobie takich wariatów. 🥳

Kolejna jazda na wytopienie zimowego tłuszczyku 🚴‍♂️ Niestety dziś średnio przyjemna… Co chwilę jakaś niespodzianka pod kołami – raz piesek, raz kotek wbiegający na drogę. Człowiek jedzie spokojnie, a tu nagle sprint hamowania. Z rowerzystów często się żartuje i narzeka, że to oni są problemem na drodze, ale czasem mam wrażenie, że piesi też potrafią iść jak święte krowy – bez spojrzenia w bok, bez chwili zastanowienia, czy ktoś właśnie nadjeżdża. Właścicielka psiaka była rozbawiona tym jak piesek podbiegał do roweru i ujadał, ciekawe czy będzie jej równie do śmiechu jak ktoś z niego zrobi marmolade.

Dziś objazd tras z kolegą w trybie „jedziemy pogadać”. Czyli klasyczny sport outdoorowy: ploteczki, śmiechy, a przy okazji jakoś tak… ładnych parę kilometrów wpada 🚴‍♀️😄 Tempo oczywiście spokojne. A w tym tygodniu mały bonusik: 50 tygodni aktywności z rzędu. Tak, pół setki! 🔥 Może do tytanów pokroju Alci jeszcze kawałek drogi, ale… spokojnie — Rzym też nie powstał na jednym treningu. Małymi krokami, korba za korbą, tydzień za tygodniem… i zanim się obejrzę, ktoś powie: „Ej, patrzcie, kolejna wariatka z serii nigdy nie odpuszcza.” 😄💪

Panowie! Z okazji Dnia Mężczyzny życzę Wam: żeby noga podawała jak w peletonie, brzuch nie przeszkadzał na podjazdach, a kapcie łapali zawsze… koledzy z tyłu! 🚴‍♂️ i żeby na ustawce zawsze znalazł się ktoś… kto pojedzie pierwszy pod wiatr! 😎

Miałam nie odkrywać, ale ciekawy ślad wyszedł 😂, ciekawe jak to widzicie. No i chyba Bogdan Boner w okolicy się kręcił 🤪