Radków → Radków

Janusz na przełaj przez Góry Stołowe, czyli cebula po czeskiej stronie granicy 🧅🚴‍♂️

Radków → Broumovsko → Honské sedlo → Pasterka → Batorówek → Wambierzyce → Radków

Poranek w Radkowie przywitał Janusza słońcem, ale Góry Stołowe najwyraźniej miały własny plan na dzisiejszą wycieczkę. Korona zamglona, szczyty schowane za mleczną zasłoną, a jesień rozgościła się na dobre. Plan był prosty: czeskimi ścieżkami rowerowymi w stronę Teplickich Ścian, potem Pasterka, polska część Parku Narodowego Gór Stołowych i powrót przez Batorówek oraz Wambierzyce. Co mogło pójść nie tak? 😂

Na początek czeskie pogranicze, czyli uczta dla oczu i potencjalne zagrożenie dla harmonogramu. Pięknie utrzymane wiejskie domostwa, stare chałupy liczące sobie po dwieście lat, zadbane gospodarstwa i jesienne krajobrazy, od których człowiek zatrzymuje się co kilkaset metrów. Gdyby fotografować każdy ładny dom, ciekawą skałę i każdą panoramę, do wieczora nie starczyłoby czasu nawet na opuszczenie pierwszej wioski. A przecież Janusz ma jeszcze kawał drogi przed sobą! 🧅

Góry Stołowe to nie tylko Szczeliniec Wielki i Błędne Skały. To rozległe pasmo pogranicza, którego czeska strona potrafi pozytywnie zaskoczyć infrastrukturą turystyczną. W okolicach Broumova wpadam na cyklostradę 4000 i nagle zamiast kamienistej leśnej ścieżki pojawia się szeroki, wygodny asfalcik. No proszę! Można? Można! Choć asfalt nie rozpieszcza długo, a po drodze do kaplicy św. Huberta przybywa miejsc, w których warto się zatrzymać.

I tu pojawia się odwieczny problem turysty: realizować plan czy oglądać świat? Bo jeśli człowiek będzie zwiedzał każdy punkt widokowy, to zaplanowaną trasę trzeba będzie skrócić o połowę. A może nawet o połowę tej połowy! 🤣 Janusz wybiera kompromis: jedzie dalej, ale oczywiście nie przestaje się rozglądać.

Przed nami Honské sedlo i konieczność pokonania stromego podjazdu szosą. Na szczęście droga jest na tyle szeroka, że można sprawnie przemknąć poboczem. Potem znów leśne ścieżki, urokliwe czeskie wsie i architektoniczne cuda w postaci starych, doskonale utrzymanych domów. Człowiek patrzy na te gospodarstwa i zastanawia się, ile pracy trzeba włożyć, żeby po dwóch stuleciach nadal wyglądały tak dobrze.

Dalej kierunek Slavný, a stamtąd już tylko rzut beretem do Pasterki. Po drodze wygodny asfalt prowadzi przez las, wśród ogromnych bloków skalnych porozrzucanych w terenie niczym kamienne okruchy pozostawione przez jakiegoś olbrzyma. Żadne zdjęcie nie odda w pełni skali tego widoku. Trafia się też fantastyczna panorama na Radków, czeską Korunę i Góry Sowie majaczące na horyzoncie. Takie chwile przypominają, że nie zawsze trzeba zdobywać szczyt, żeby poczuć, że trafiło się w wyjątkowe miejsce.

Następnie pas graniczny i przejazd w stronę Pasterki. Po drodze kolejna refleksja infrastrukturalna. Niektórym osobom odpowiedzialnym za wyznaczanie szlaków rowerowych najwyraźniej wystarcza przekonanie, że skoro na mapie narysowano kreskę, to rower jakoś przejedzie. I faktycznie, przy odpowiedniej determinacji przejechać można prawie wszystko. Pytanie tylko, czy o to chodzi w turystyce rowerowej? Bo oznakowanie szlaku to jeszcze nie infrastruktura. Ale cóż, Janusz nie takie rzeczy widział. Najwyżej trochę przeprowadzi, trochę przepchnie, a trochę ponarzeka. Forma sama się zrobi! 😂

Przez Pasterkę przelatuję niemal na sygnale. Byłem tu już tyle razy, że dziś szkoda czasu na dłuższy postój. Kierunek Batorówek i wjazd do Parku Narodowego Gór Stołowych. Tutaj krajobraz zmienia się w sposób, który trudno nazwać przyjemnym. Rozległe obszary zniszczone przez gradację kornika, martwe drzewa i suche kikuty wystające ponad las. Ostrzeżenia przed spadającymi konarami nie pozostawiają złudzeń, że to nie tylko kwestia estetyki. Widok jest przygnębiający, a skala zmian robi wrażenie.

Od parkingu pod Skalnymi Grzybami ruszam szeroką, szutrową drogą. Po drodze mijam obszary zniszczone przez ciężki sprzęt leśny, a następnie Praski Trakt, którym sprawnie przedostaję się do Batorówka. Dalej trochę lasu, trochę asfaltu i kolejne zapomniane wioski. Na koniec Wambierzyce, skąd ścieżką rowerową przez pola pozostaje już tylko kilka kilometrów do Radkowa.

I wtedy następuje finał godny największych technologicznych dramatów współczesności. Komoot postanowił zarejestrować jedynie początek wyprawy, pozostawiając resztę trasy w cyfrowej otchłani. Żadnych kompletnych statystyk, żadnego pełnego wykresu, żadnego eleganckiego podsumowania do podziwiania. Przez chwilę zanosiło się na to, że dokumentacja tej cebulowej ekspedycji będzie skromniejsza niż zawartość sakwy po całym dniu w siodle. 🧅

Ale Janusz nie składa cebuli! 😂

Z pomocą przyszła aplikacja Locus, z której udało się odzyskać dane wycieczki. Cyfrowe ślady ocalały, więc wyprawa odzyskała nie tylko swoje zdjęcia i wspomnienia, ale również dokumentację przebiegu trasy. Technologia najpierw rzuciła kłodę pod koło, a potem sama podała rękę. Można odetchnąć — cebulowa kronika została uratowana!

Ostatecznie zostały więc nie tylko zdjęcia, wspomnienia i januszowe zakwasy, ale również odzyskane dane z Locusa. Komoot tym razem nie dowiózł, za to Locus stanął na wysokości zadania. W turystyce rowerowej warto mieć nie tylko zapasową dętkę, ale najwyraźniej również plan B na wypadek, gdyby aplikacja postanowiła pójść na wagary.

Bo przecież wycieczka nie staje się prawdziwa dopiero wtedy, gdy potwierdzi ją wykres, kilometraż i garść cyferek. Trasa odbyta, krajobrazy obejrzane, nogi wykonały swoją robotę, a cebula pozostaje niewzruszona.

Janusz na przełaj nie potrzebuje certyfikatu od Komoota. Ale jeśli Locus może uratować statystyki, to nie będziemy przecież udawać, że nie skorzystamy! 🧅🚴‍♂️😄

Kilometry można odzyskać, zapis można naprawić, ale najważniejsze i tak wydarzyło się poza ekranem — na drogach, leśnych ścieżkach i czeskim pograniczu, które jesienią prezentuje się wyjątkowo pięknie.