Pieterpad 2026 - Etappe 26: Valkenburg - Sint Pietersberg

De Grand Finale | 17 km | Totaal: 553 kilometer

Het is zover. De laatste etappe. De zesentwintigste. Vandaag komt er een einde aan een avontuur dat 29 dagen geleden begon met de treinreis naar Pieterburen en de proloogwandeling op 3 juni. Op 4 juni zetten we onze eerste officiële stappen van het Pieterpad. Vandaag, 5 juli 2026, lopen we de laatste 17 kilometer naar de Sint-Pietersberg. Dan hebben we het echt gedaan: 553 kilometer dwars door Nederland.

Bij het ontbijt in Hotel Heynen merken we dat we wel trek hebben, maar ook weer niet. Misschien is het de spanning. Misschien het besef dat dit de laatste ochtend is waarop we onze rugzakken zullen omdoen voor een Pieterpad-etappe. We eten yoghurt en verse broodjes en de eigenaresse biedt spontaan aan om wat broodjes voor onze lunch mee te geven. Zo'n klein gebaar zegt eigenlijk alles over de gastvrijheid die we onderweg zo vaak hebben mogen ervaren.

Dan gaat het bijna mis. Wanneer Ronald wat kruimels van zijn schoot wil vegen, stoot hij zijn volle glas jus d'orange om. Precies over de stoel naast hem, waar ons kleine dagrugzakje ligt met paspoorten, portemonnees, GoPro-geheugenkaartjes en alle andere belangrijke spullen. Gelukkig blijft de inhoud grotendeels droog. De stoel, tafel en vloer zijn één grote sinaasappelplas. "Wordt het zo'n dag?" schiet even door ons hoofd. Maar opnieuw reageert de eigenaresse met een glimlach: "Dat kan toch gebeuren." Binnen enkele minuten is alles weer opgeruimd en kunnen wij opgelucht vertrekken.

Even na negen uur trekken we voor de allerlaatste keer onze rugzakken op.

Al snel raken we aan de praat met een vriendelijke Limburger die zijn hond uitlaat. Tot aan Uitspanning Tivoli lopen we samen op. Daarna gaat hij linksaf en wij rechts, verder langs de Geul richting de Bemelerberg. Terwijl we genieten van het rustige ochtendlicht belt onze dochter Amber ons op om ons een mooie laatste etappe te wensen. Wat ontzettend lief. Dat telefoontje geeft deze laatste wandeldag meteen iets bijzonders.

Via de Bemelerberg komen we langs de Strooberggroeve, een oude mergelgroeve waar vroeger blokbrekers de karakteristieke Limburgse mergelsteen wonnen. De hoge koepelvormige ruimtes zijn nog altijd zichtbaar en herinneren aan eeuwen van mergelwinning die zoveel gebouwen in Zuid-Limburg hebben opgeleverd.

Bijna iedere etappe had Ellen een klein ritueel. Zodra we het plaatsnaambord zagen van de gemeente waar we zouden overnachten, tikte ze het met haar wandelstok aan. Zo ook vandaag. Het bord Maastricht krijgt een laatste tik. We kijken elkaar aan. Dit is het laatste gemeentebord van onze reis. Een klein moment, maar eentje met een grote betekenis.

De buitenwijken van Maastricht zijn eerlijk gezegd niet het meest inspirerende deel van het Pieterpad. Het voelt vooral als een noodzakelijke aanloop naar het einde. Gelukkig belt ook onze zoon Sander ons vanuit de auto om ons succes te wensen. Twee telefoontjes van onze kinderen op deze laatste dag... mooier kan bijna niet.

Na een cappuccino in de voorstad beginnen we aan de laatste kilometers.

Via de eeuwenoude Sint-Servaasbrug, de oudste stenen brug van Nederland uit de dertiende eeuw, steken we de Maas over. Al eeuwenlang vormt deze brug de verbinding tussen Wyck en de historische binnenstad van Maastricht.

We dwalen nog één keer door de prachtige straatjes van Maastricht, passeren het Lang Grachtje met zijn indrukwekkende middeleeuwse stadsmuur, ooit onderdeel van de eerste omwalling van de stad. Hier voel je letterlijk de geschiedenis om je heen.

Dan begint de laatste klim.

Via Fort Sint Pieter lopen we richting het officiële eindpunt bij het uitzicht over de ENCI-groeve. Fort Sint Pieter werd begin achttiende eeuw gebouwd als verdedigingswerk voor Maastricht. Vanaf de vesting heb je een schitterend uitzicht over de Maasvallei en de Sint-Pietersberg. De voormalige ENCI-groeve, waar bijna een eeuw lang mergel werd gewonnen voor de cementindustrie, is tegenwoordig een bijzonder natuurgebied waar de natuur langzaam haar plek weer terugverovert.

En dan gebeurt iets wat je niet kunt verzinnen.
Terwijl wij boven op de berg met Ellen haar broer Peter bellen, blijft een echtpaar met hun hond wat in onze buurt hangen. Zonder dat wij het merken luisteren zij mee. Nadat we hebben opgehangen belt Peter ineens opnieuw. "Hebben jullie een stel met een hond gezien?"

Nog voordat wij kunnen antwoorden komt de man naar ons toe gerend.

Hij blijkt een bekende te zijn van Wesley, de zoon van Peter. Ze kennen elkaar van het worstelen. Tijdens ons telefoongesprek herkende hij de stem van Peter. Dat kon volgens hem helemaal niet kloppen, dus hij belde Wesley. Wesley belde zijn vader. En zo ontdekte iedereen dat Peter zijn zus en zwager precies op dat moment de laatste meters van het Pieterpad aan het lopen waren.

Vijf minuten later staan we met Peter, Wesley én dit toevallig passerende stel samen te videobellen.
De kans dat zoiets gebeurt... die is waarschijnlijk ongeveer net zo groot als 553 kilometer lopen zonder één dag op te geven.

Dan is daar eindelijk het officiële eindpunt: Sint-Pietersberg. 553 kilometer. Volbracht.

We maken foto's, feliciteren andere wandelaars en worden zelf gefeliciteerd. We eten de meegekregen broodjes op een bankje onder de prachtige spreuk:
"De tijd bestaat alleen maar omdat anders alles tegelijk zou gebeuren." Een mooiere afsluiting hadden we ons niet kunnen wensen. Terwijl we daar zitten, komen alle herinneringen langzaam voorbij:

- De stormachtige start in Pieterburen.
- De regenpakken waarin we ons net Darth Vader voelden.
- Onze trouwdag in Groningen.
- De vlonders van het Balloërveld.
- De ijskoude nachten in de tent.
- Het "ontspullen" in de B&B.
- De reeën, de ringslang, de ooievaars en de Schotse hooglanders.
- De zware beklimmingen van de Holterberg, de Lemelerberg en het Montferland.
- De hitte van Limburg.
- De prachtige vergezichten.
- De ontmoetingen met onbekenden die soms even vrienden werden.
- De humor onderweg.
- De blaren.
- De spierpijn.
- De honderden foto's en vele video tracks.
Maar vooral... de ontelbare gesprekken die je alleen voert wanneer je uren naast elkaar loopt.

Dit Pieterpad was veel meer dan een wandeltocht. Het was een reis door Nederland. Maar nog veel meer een reis met elkaar.

We kennen elkaar al sinds wij beiden zestien jaar oud zijn. We hebben samen een prachtig gezin opgebouwd, onze kinderen zien opgroeien en talloze avonturen beleefd. Maar bijna een maand lang iedere dag samen wandelen, lachen, zwijgen, afzien en genieten... dat is een ervaring die voor altijd een bijzondere plaats in ons hart zal houden.

Na de foto's lopen we terug richting Fort Sint Pieter. Alsof het zo moet zijn, komt bus 12 precies aanrijden. Twintig minuten later staan we alweer op Maastricht Centraal. Broodjes worden gekocht, treinkaartjes online geregeld en nog geen half uur later zitten we in de trein naar Amsterdam. Alles loopt soepel.

Drie uur nadat we de finish hebben gehaald, staan we alweer thuis. De eerste was draait. De rugzakken gaan leeg.

En ineens is het stil.

Het voelt vreemd dat het voorbij is. Maar wat overheerst is dankbaarheid. Dankbaar dat we gezond zijn gebleven. Dankbaar dat we dit samen hebben mogen beleven. En vooral dankbaar dat we op 4 juni gewoon die eerste stap hebben gezet. Want iedere grote reis begint uiteindelijk met precies dat ene kleine stapje.

Pieterpad 2026 | 553 kilometer | 26 etappes | 29 onvergetelijke dagen | Van Pieterburen naar de Sint-Pietersberg.

Samen. ❤️