🚲 Igloo

Kolejna i ostatnia już pozycja z hurtowni bieżących aktywności. Zimowe wejście na grzbiet Bukowicy zakończone połowicznym sukcesem. Połowicznym, bo nadal nie wiem, w którym dokładnie miejscu znajduje się jej wierzchołek. Zmrok wychylał się zza ogołoconych z liści buków, a jeśli gdzieś była tabliczka informacyjna, to najwyraźniej uznała, że nie czas się ujawniać, albo wzrok już nie ten.🤔 Bukowica to jeden z głównych punktów lokalnych wędrówek. Wzniesienie może i niepozorne, ale zanurzone w historii po same buki :) Według lokalnych podań bukowe lasy samotnej góry dawały schronienie nie tylko drwalom i pasterzom, ale też zbójnikom i uciekinierom z lipowieckiego więzienia. A że Lipowiec słynął z osadzania duchownych „krnąbrnych” oraz ludzi niewygodnych, opowieści o nocnych ucieczkach, ukrytych przejściach i duchach błąkających się po grzbiecie do dziś krążą wśród miejscowych. Podobno w bezwietrzne wieczory można tu usłyszeć skrzypienie drzwi, choć zamkowe mury są kilka kilometrów dalej. Wycieczki po zmroku należy planować z rozwagą :-) Jutro wolna sobota, w prognozie -13, ciągnie mnie na rower, ale nie wiem czy tym razem odwaga wyprzedzi rozsądek😊

Po powrocie do pracy śruba dokręcona do granic możliwości więc wolny czas trzeba wydzierać siłą. Walczę, póki mam czym! Chciałam bardziej biało, no to dosypało.❄❄❄ Najwyraźniej krakowskie strefy czystego transportu zadziałały szybciej, niż ktokolwiek przewidywał, bo prawdziwa, śnieżna zima dotarła nawet do oddalonego o 40 km Wygiełzowa. I to w środku kalendarzowej zimy. Lubię taki bajkowy klimat, najbardziej lubię gdy przychodzi wraz ze zgodą na pracę zdalną :-) Codziennie utwierdzam się w przekonaniu, że dobrze mieć w podręcznej apteczce wprawnego piechura. Takiego, który nie tylko zmotywuje, ale i dotrzyma towarzystwa, poprawi humor i skutecznie rozgoni smutki. Sprytnie to ktoś wykombinował.🥰

Niecała godzinka wyrwana z ciasnego planu dnia na przewietrzenie głowy. Jedna fotka w stylu Oriona :-) Żadnych rewelacji, daję tylko znać, że nie leżę odłogiem 😁

Granica jest pewnie cieńsza niż aktualna warstwa lodu na odwiedzonym niedawno Jeziorze Chechelskim. Nie mam pojęcia co i komu próbuję udowodnić😁 Trzymajmy się wersji, że to przesuwanie własnych granic.😜 Nie testowałam dotychczas swojej odporności termicznej w wersji rowerowej przy -7 więc postanowiłam zminimalizować ryzyko i pokręcić się wokół komina. Za zimno, za ciepło, za głodno, za tęskno - każdy z tych problemów zostałby rozwiązany w przeciągu pół godziny, wszak dom i domownicy na wyciągnięcie ręki. Czy temperatura spadła do tej prognozowanej? Nie wiem, nie mam licznika, który podaje takie dane🤷 Musiało być jednak chłodno, bo członki marzły mi w stałym i sprawiedliwym cyklu. Kiedy ciepło było palcom u dłoni, marzły te u stóp, kiedy stopy zaczynały łapać temperaturę, kończył się komfort termiczny w dłoniach. Być może nawalił mój wewnętrzny mieszalnik, a może to standardowy efekt. Nie wiem, poczekam aż zagadkę rozwiążą mądrzejsi ode mnie.😉Tak czy inaczej, kiedy złapałam już pewien stały rytm wszystko wróciło do normy i kręciłam swoje kółecza jakby to była normalna pora roku na rowerowe przejażdzki. Był jeszcze jeden znak obniżonej temperatury: awaryjny snickers wożony zawsze w plecaku - zamarzł na kość. 😱 Sukces jest zatem podwojny: nie straciłam uzębienia ani podczas upadku, ani podczas próby zakąszania 😁 Podsumowując: nadal mi się podoba takie zimowe kręcenie (choć to definicja nieco na wyrost, bo śniegu tyle co kot napłakał). Dzisiejsza lekcja: Jechać, jak najrzadziej się zatrzymywać. Złapiesz rytm, trzymaj się go kurczowo. No i snickers! Zdecydowanie powinien podróżować bliżej ciała. A wracając jeszcze do wątku głównego: na szczęście znalazłam w sobie resztki zdrowego rozsądku, który odwiódł mnie od zrobienia ostatniego kółeczka, pozwalającego dobić do tej przeklętej setki.😁 Kinga, łobuzie, zdecydowanie muszę zluzować z lekturą Twoich treści 😁😜 Fajna ta zima, taka nie za agresywna, choć mogłaby być bielsza❄ A, jeszcze jedno, doceńcie proszę moją dzisiejszą powściągliwość fotograficzną, zdarza mi się niezwykle rzadko🫡

Jeszcze nie zardzewiałam :)

Wiem, wiem, wielkie mi halo! Trzecia próba i to przy sprzyjających warunkach. Miejscami sucha szosa, sporo słońca przebijającego się przez zimowe niebo i wiatr, który częściej pomaga niż przeszkadza. Dla zaprawionych zimowych wyjadaczy to pewnie żaden wyczyn, raczej coś, co można skwitować pobłażliwym uśmiechem. Dla mnie jednak to odkrycie roku :) I choć 2026 ma dopiero cztery doby, już teraz mogę powiedzieć, że tegoroczna zima zapowiada się inaczej niż zwykle. Okazuje się, że zimowa frajda nie musi kończyć się na dwóch deskach, można ją znaleźć także na dwóch kółkach, wystarczy się odpowiednio odziać :-) Trochę chłodniej, trochę wolniej, ale z ogromną satysfakcją, że sezon wcale nie musi się kończyć wraz z pierwszym śniegiem. Jadę dalej! :-)

Niestety nie na tyle, żeby ryzykować piruet zakończony morsowaniem. Próby do tańca na lodzie muszą poczekać, aż mróz nieco bardziej dokręci śrubę, a temperatura spadnie poniżej prognozowanych 15 kresek. Być może wtedy lód wzbudzi więcej zaufania. To był wyjątkowo udany zimowy spacer wokół Jeziora Chechelskiego. Spontaniczna, delikatna korekta trasy pozwoliła odkryć urokliwą leśną ścieżkę, która poprowadziła prosto na plażę chechelskiego kąpieliska i pozwoliła zamknąć pętlę pocztówkowymi panoramami. Jeśli 2026 rok zechce trwać w takiej aurze jak na samym początku, nie będę go poganiać. Niech nas rozpieszcza bez końca. Zwłaszcza, że mam wrażenie, że taka zima zaczyna przekonywać nawet tych, którzy od lat chcieli ją wykreślić z kalendarza❄️😄 Niestety świąteczno-noworoczna przerwa od zawodowych obowiązków dobiega końca, na szczęście zostaje satysfakcja z aktywnie rozpoczętego stycznia i Świąt spędzonych nie tylko za suto zastawionym stołem. Mam nadzieję, że ten rytm zostanie ze mną na dłużej. Marzenie wydaje się realne, pod warunkiem, że mój słomiany zapał tego nie przeczyta😊

Kolejne zimowe rowerowe starcie dostarczyło znaczniej więcej wrażeń niż poprzednio, kortyzol był wniebowzięty😁 Wytrzęsło, zadkiem pozarzucało, a lodowe niespodzianki skrzętnie ukryte pod świeżym opadem dawały o sobie znać w najmniej spodziewanych momentach. Chyba zaczynam rozumieć sens zimowych opon. 🤔 Słońce wiernie towarzyszyło, wiatr na WTRce wyjątkowo współpracował, klepiąc mnie przyjaźnie po pleckach. Jeśli dosypie trochę więcej, a wiatr nie zwieje tego białego puchu, to Wiślana Trasa Rowerową stanie się idealnym torem dla narciarskich biegaczy. Jak dla mnie, taka zima może z nami zostać i do Wielkanocy. Jechać, nie hamować - najważniejsza lekcja dnia :) 🚴‍♀️❄️

Dzielne chłopaki, waleczne dziewczęta - komociaki, którym żadna pogoda nie straszna, kusili, nęcili i w końcu namówili. Nie wiem czy próba zostanie oficjalnie zaliczona i wpisana w kroniki, bo spora część trasy wiodła jednak po asfalcie. Mimo to było i po śniegu i po lodzie i po błocie i w samym środku zimy, więc sama sobie ją zaliczę, awansem :-) Warun też sprzyjał. Mimo srogich podmuchów wiatru udało się zachować komfort cieplny i nie było potrzeby zdejmowania rękawic, żeby odzyskać czucie w dłoniach 😉 Miałam mnóstwo frajdy i satysfakcji z tej pierwszej zimowej rowerowej jazdy. To miłe uczucie odkrywać nowe doznania, zwłaszcza w wieku, w którym człowiek jest przekonany, że wszystko już widział i wszystkiego doświadczył. 😄 Mąż zalecał uzupełnienie zimowego stroju o ochraniacz na zęby, z treningów kick-boxingu, na szczęście obyło się bez wysadzania z siodła po śnieżnym lewym sierpowym. Spodobało mi się, Merida też nie narzekała, więc myślę, że będziemy kontynuowały ten proceder. Dzięki za pchnięcie palcem i wszystkie porady techniczne, dzięki którym Merida zachowała fabryczne umaszczenie i pełną sprawność użytkową 😉

Odprawa przedstartowa systemu "Rower - śnieg - nieświadomy człowiek" Czego to człowiek nie zrobi, żeby zapewnić rowerowi komfort psychiczny 🥶