Hapee

Ik had eigenlijk een iets langer ritje gepland, maar mijn schijfremmen liepen zo erg aan, dat ik ben omgekeerd om de rempads te vervangen (de hoogste tijd). Het moeilijke daarbij is om de zijkanten, waartussen de nieuwe pads komen wat terug te drukken. Dat gaat met hamer en beitel bij mij. Gelukkig werkte de tip van de fietsenmaker om het schroefje van de remvloeistof wat open te draaien goed en ging het dit keer wat makkelijker dan de vorige keer. Daarna de zee opgezocht met een nieuw boek en genoten in de zon ☀️

Kort ritje voor de aftrap van Lecce-Atalanta. Waarom ben ik niet blijven fietsen, vraag je je dan daarna af...

Op de terugweg moest ik tegen een genadeloze tegenwind opboksen, dus was ik dankbaar voor de momenten dat ik even af kon stappen om een plaatje te schieten. Bij aankomst nog even een kapel ingelopen en verbaasd gekeken naar de Alfalfa in de kapel. Ik heb getracht de reden te vinden waarom men deze kiemgroente gebruikt. A: Ik ben de Alfa en de Omega, zegt God. Alfa en Omega (Grieks: "το 'Α' και το 'Ω'") is een uitdrukking uit het christendom die Gods almacht symboliseert. B: Het staat symbool voor het leven dat uit de duisternis komt. C: een symbool van nieuw leven, vruchtbaarheid en de wederopstanding van Jezus. Dat het alfalfa is, is toeval. Het had ook tarwe kunnen zijn. D: de tarwe was op. E: niemand lust Alfalfa

Heerlijk weer vandaag na dagenlang regen. Dus hup, de fiets op. Geen tijd om te stoppen voor foto's alleen maar pedaleren. Maar dat maak ik op de terugweg goed. Per ongeluk de rit in tweeën gedeeld.

Op de valreep van het weekeinde toch nog even voor postbode kunnen spelen; het kon net volgens de weerradar. Soms leek het meer op waterfietsen, maar dat maakte het spannend, dan kun je immers niet zien waar de gaten in het wegdek zitten. Gelukkig ging het probleemloos en hielden mijn winterschoenen mijn voeten goed droog.

Heerlijk binnendoor gekabbeld naar het pittoreske Otranto. Onderweg nog even langs een oude bevriende viervoeter gereden in de buurt van Giurdignano. Het beestje was ver achteruit gegaan, alleen in zijn hok en slecht verzorgd. Binnenkort aankloppen bij de eigenaars, als ik ze thuis tref. Met pijn in mijn hart mijn weg vervolgd. De terugweg was wat avontuurlijker. Ik had weer een aantal experimenten gepland en hoopte dat ze goed zouden gaan. Maar zoals gewoonlijk gingen ze mis. Ik lijk soms Wolfgang Pauli wel. Gelukkig maar een keer met een salto onderuit gegaan toen mijn voorwiel achter een grote kei bleef hangen, maar wel net voor de ogen van een geschrokken Frans koppel, die net als ik aan de andere kant het bauxietmeer probeerden te geraken. Zij deden het te voet. Dat heb ik daarna ook maar gedaan.

Heerlijk ritje. Perfect weer, een graad of zestien, enkele donkere wolken waaiden over. Overal komen de bloemetjes uit de grond en de eerste hagedissen trekken een sprintje over de weg. Genieten!