Hapee

Een heerlijke tochtje met als doel het park in Miggiano. Dat park viel helaas zo tegen dat ik het niet eens de moeite waard vond om er een foto van te nemen. Voor de rest vaak een heerlijk zonnetje en mooie weggetjes. Voor het eerst onder de slagbomen van een spoorwegovergang geslopen, omdat een kat me aankeek van 'waar sta jij op te wachten?' Het boemeltreintje stond inderdaad een heel eind verderop bij het station geparkeerd en gaat zelfs in volle vaart niet veel harder dan een fiets. In Nederland is het niet aan tet raden.

Na een stormachtige periode (letterlij en figuurlijk) had ik eindelijk weer eens tijd voor een tochtje. Dus een mini-ritje gepland om de benen te laten wennen en om op tijd terug te zijn voor de roodwitten.

Fijn ritje vandaag aan de westkant van de hak. Heerlijk weertje, soms wat dreigend, maar het bleef droog. Goede wegen, op een avontuurlijk stukje aan de kust na.

Eigenlijk wilde ik vandaag naar Lecce en dan via een mooie nieuwe route terug. Maar er was een probleem met de treinen. Er kwam alleen een piepklein noodtreintje langs en mijn fiets mocht niet mee🥲 Dan maar even naar de schaatsbaan op het plein in Tricase om te lachen om de capriolen. Maar de schaatsbaan was dicht voor de pauze. Dan maar even naar de kust voor een kopje koffie. In Tricase-porto werd zowaar gezwommen door een groep ijsberen (9 graden, windkracht 6). Een vrouw in het water zwaaide en riep dat ik erin moest komen. Laf (en verkouden) als ik ben deed ik dat toch maar niet en eigenlijk heb ik daar nu best spijt van. Van de andere kant was ik zo wel op tijd terug om Lecce te zien winnen. Nou ja, bijna toch, tot ze twee rode kaarten en twee doelpunten tegen kregen.😂

Ik begin langzaam te begrijpen hoe de winter de winter in Salento is: de ene dag 16 graden en de volgende weer een graad of twee. Maar bijna al de dagen hebben iets met elkaar gemeen: onweer en een forse gure vochtige zilte wind. Ik spreek al bijna niet meer over Salento, maar zeg nu steevast Savento (vento=wind). In het huis waar ik verblijf klinkt het als in een horrorfilm die zich afspeelt in een basis op Antarctica tijdens een heftige sneeuwstorm, maar dan zonder de sneeuw en gelukkig ook zonder de horror. Vandaag was het gelukkig weer eens een goede dag en zelfs de tegenwind voelde aan als een briesje in de rug. Ook het zonnetje kwam zo nu en dan even door. Dus snel op de fiets en lekker langs de kust gepedaleerd en mezelf op een calzone en een latte getrakteerd bij het uiterste puntje van de hak.

Vandaag een lekker tochtje naar Otranto gemaakt, op de heenweg langs de kust, omdat ik dat eerdere keren steeds op de terugweg deed. In Otranto een bakkie koffie en een heerlijk cornetto (croissant) met bosvruchten. Op de terugweg zwol de wind aan tot een storm en moest ik knokken voor iedere meter. Je weet wel, zo’n wind dat als je even niet trapt, je achteruit geblazen wordt; zo’n wind waar je na een poosje van gaat kreunen. Ik vervloekte mezelf dat ik de route had omgedraaid omgedraaid, omdat ik anders op de terugweg wat meer in de luwte van de hellingen had kunnen rijden. Maar ja, daar word je een vent van, zeggen sommigen, dus ik hoop dat dat bij mij ook nog eens gaat gebeuren.

Lekker even het nieuwe jaar inrijden en de spierspanning wat op peil brengen na wat luie weken. Een rustig ritje naar het mooie plaatsje Castro en ondanks de koude (2 graden vanochtend!) en de ijzige wind was het zonnetje heerlijk.