Robbin & Natascha

De zon schijnt, de lucht is blauw, mooie omgeving, kom maar gauw! Ik wilde dit rijmpje altijd al een keer maken, want vandaag doen we een rondje om het Wooldse Veen, een prachtig gebied ten zuiden van Winterswijk. Onze wandeling is internationaal, want hij gaat door Nederland en Duitsland. Onze wandeling begint op een kleine parkeerplaats van de Natuurmonumenten aan de Kuipersweg. Er is hier ruimte voor een auto of 8, dus wees er op tijd bij, of het is vol! Onze wandeling heeft op het begin een lus over het Wooldse veen. Er is hier een prachtig vlonderpad aangelegd. Het is lekker rustig, en dat is maar goed ook, want het pad is precies breed genoeg voor 1 persoon. Hier en daar zijn vlakken gemaakt dat je andere mensen kan passeren en die hebben we eenmaal nodig gehad nu. Het veengebied is divers en vol met leven. We hebben allerlei insecten, vlinders en kikkers getroffen. Een heel bijzonder stukje veengebied! We lopen er slechts een kleine ronde voordat we iets verderop weer het veengebied verlaten. De wandeling begint goed! We volgen de Kuipersweg en slaan af naar een fietspad waar we uitkijken over een prachtig coulissenlandschap met boerderijen en akkerlanden. Aan de zijkant wordt het landschap onderbroken door een rij bomen en het maakt het een aangenaam pad om te bewandelen. Halverwege het pad veranderd het Torfpad in de Vennweg en we begeven ons nu in Duitsland. Een grote grenssteen bevestigd dat we inderdaad de grens zijn gepasseerd. We volgen het pad en slaan bij de eerste gelegenheid rechtsaf over een brede karrenweg. Het is een wat rechttoe, rechtaan stuk, maar de omgeving kijkt mooi weg en dus vinden we het zeker geen straf om hier te lopen. Het pad wordt naarmate we verder lopen langzaam maar zeker wel smaller, en voor we het weten lopen we weer in de begroeiing. In het stilstaande water staan enkele bomen die het niet gehaald hebben en eromheen staan allerlei bomen, struiken, maar ook dode taken en boomstammetjes die het geheel wat ruig laat aanvoelen. Hoe verder we lopen, hoe dichter de begroeiing wordt en het voelt bijna als een tunnel als we hier doorheen lopen. We vragen ons af hoeveel mensen dit pad daadwerkelijk bewandelen. Nu alles vol in bloei staat, is het wel goed opletten waar je loopt; je krijg gemakkelijk takken in je gezicht en doornen tegen je benen, maar dit pad is een ware traktatie van de natuur. Eenmaal uit dit dicht begroeide pad opent het pad voor ons weer. We lopen over een goed begaanbare, brede paden weer terug naar onze auto, met een afwisselend landschap van akkers, weilanden en bossen. Onderweg zijn we nog een mooi rustpunt tegengekomen op de grens met Nederland, maar we hebben besloten om door te lopen, aangezien onze baby heerlijk aan het slapen was door ons gewandel. De laatste meters waren over een 'grote' weg, maar gelukkig reden er niet veel auto's en konden we op ons gemakje terugkeren naar de auto, waar we nog even napraten over deze wandeling, want er waren zeker een paar hoogtepuntjes hier! Deze wandeling liep heerlijk makkelijk weg. De kilometers werden versleten en voor we het wisten waren we ook weer terug. Er waren enkele hele bijzondere plekken tijdens deze wandeling die je, als je hier in de buurt zit, echt niet wil missen. Wat een prachtige plek!

We staan een paar dagen op nog geen half uur van huis op vakantie; even een lang weekendje weg en genieten van het buitenleven. We gaan er even tussenuit om een wandeling te doen vlakbij Winterswijk. We parkeren de auto, pakken de hond en de baby op de buik en we gaan op pad. We moeten de weg even oversteken, een klein stukje over het fietspad en dan laten we de drukke weg alweer achter ons. We lopen langs een weiland, waar de gewassen recentelijk er vanaf zijn gehaald; we zien de 'stokjes' nog in de grond zitten. Het is een wat hobbelig zandpad, dus we moeten nog eventjes onze pas vinden, maar het kronkelt mooi langs de akkerlanden heen. Aan de linkerkant hebben we bomen die voor de schaduw zorgen; geen luxe, want het is best warm vandaag. We lopen dan het bos in, naar misschien wel het mooiste stukje van de wandeling. Na onze wandelingen in de Ardennen, zagen we de gelijkenissen met dit stukje bos. Smalle paden, water en een dicht, afwisselend bos, maakt dit echt een heel mooi stukje om te lopen. We laten Olly hier nog even in het water badderen en genieten zelf ook nog even van deze plek voordat we doorlopen. Het smalle bospad gaat over in een typisch Nederlandse zandweg, met fietspad ernaast, gescheiden door kleine paaltjes. We zijn hier een klein stukje verkeerd gelopen, dus als je besluit dezelfde route te lopen, moet je eventjes opletten dat je de afslag niet mist. Hij is best duidelijk, maar we waren gezellig aan het kletsen. De afslag laat de brede zandweg/fietspad-combo achter ons, om weer een stukje in het bos door te brengen. We kronkelen lekker over de paden door het bos heen. We komen nog een mooie brug tegen, maar we lopen er niet overheen. De bomen zorgen hier wederom voor bescherming van de zon en het is heerlijk koel lopen hier. Olly vindt nog een mooie tak om mee te nemen voor onderweg. Net uit het bos, staat er nog één grote boom waar we eventjes een boterhammetje eten. Dit was achteraf gezien een fout, want nog geen 200 meter verder is Wijngaard Hesselink, waar een heerlijk terras op het gras is met schaduw en zon. Voor ieder dus wat wils. Je kan hier kiezen uit een divers aanbod van wijnen en wat lekkernijen. Wij kunnen de verleiding niet weerstaan voor een heerlijk stukje appelgebak, geleverd door de plaatselijke bakker, en een kopje koffie en thee. De wandeling loopt verder over de wijngaard, waar de druiven goed aan het groeien zijn. Ze lijken al bijna klaar voor de pluk! We hadden, nadat je van de wijngaard af komt, eigenlijk nog een stukje mee willen pakken, maar het is eigenlijk te warm om nog verder te lopen. Je loopt over een brede, maar rustige weg weer terug naar de auto, gelukkig met voldoende schaduw van de bomen. Het is niet het mooiste stuk, maar we zijn lekker aan het praten en voordat we het weten zijn we alweer terug bij de auto. We hebben een paar prachtige stukken gezien, het is duidelijk dat deze omgeving een paar prachtige plekken heeft. Desondanks was deze wandeling het nét niet helemaal. De taart van Hesselink was heerlijk en we hebben echt genoten, maar er zijn hier in de omgeving mooiere routes te lopen. Dat wil niet zeggen dat de hele route niet mooi was, want er waren prachtige stukken bij, maar wel dat je met dezelfde aantal kilometers mooiere wandelroutes hebt rond Winterswijk. We gaan lekker terug naar de camping en genieten nog even van een lekker drankje en het mooie weer.

De spullen zijn al voor het grootste gedeelte ingepakt, maar op deze laatste vakantiedag in de Ardennen willen we nog 1 laatste wandeling doen. Ons oog viel hier op een wandeling in de La Hoëgne vallei, waar we de Hoëgne een groot stuk naar boven volgen en via een bovengelegen pad weer teruglopen. Het is vrij toeristisch, maar we zijn wederom vroeg uit de veren, dus we zijn niet 'bang' voor eventuele drukte. Bij de startpunt is een grote parkeerplaats waar je de auto gemakkelijk kwijt kan. Je gaat met de auto door de Hoëgne heen om bij de parkeerplaats te komen; erg leuk aangelegd! Bij de start staat de wandelroute die we van plan waren te lopen min of meer ook al uitgezet. Een interressant feitje is dat het wandelpad wat we nu lopen ooit is aangelegd als attractie aan het einde van de 19e eeuw. We snappen heel goed waarom, want het is echt een prachtige omgeving. De route begint redelijk vlak en breed langs de kabbelende Hoëgne. Olly neemt een badje in het water en na even uitschudden lopen we verder langs steeds smaller wordende paden, die langzaam maar zeker ook steeds hoger worden. We steken het water regelmatig over met leuke, idyllische houten bruggen die hier worden onderhouden door vrijwilligers. Na ongeveer 1.5kilometer het water naast ons te hebben gehad, komen we op een plateau waar verschillende bankjes staan. Het is een fantastische rustplek en als je met jonge kinderen hier bent is dit ook een mooi punt om terug te keren naar het startpunt. Ons vermoeden is dat de minder fanatieke wandelaars hier veelal ook omkeren. Voor ons is het echter net begonnen en we blijven de Hoëgne naar boven volgen. Het water wurmt zich om grote keien heen en hierdoor ontstaan iedere keer kleine stroomversnellingen afgewisseld met wat rustige poelen water. Het geeft het water een levendige uitstraling, hoewel er weinig leven in zit, door de relatief hoge zuurgraad van het water. Tijdens de route wordt het pad afwisselend breder en smaller, stijler en vlakker en we pakken regelmatig houten vlonders en bruggen. Het is leuk lopen, zeker nu het niet al te druk is. Halvewege de route wordt het water rustig, de weg breed en dalen we weer af, terug richting de parkeerplaats. We horen het water bijna niet meer en als we naar beneden kijken, zien we dat we op een behoorlijke hoogte zitten. We komen een overkapping tegen, waar we even besluiten te rusten; we beginnen een beetje trek te krijgen. Deze overkapping heeft al een behoorlijke geschiedenis gehad. Er is hier door vele tortelduifjes in het hout gekrast en sommige zijn wel van érg lang geleden. De oudste die we zijn tegenkomen was van 1933, wat betekent dat dit er al bijna 100 jaar staat. We staan even stil bij wat voor tijdspanne dat is en wat er in dit tussentijd allemaal gebeurd is in de wereld. Hoe zouden zij geleefd hebben? En zouden zij de wandeling op dezelfde manier beleefd hebben als ons? Overigens heb je vanaf deze plek een prachtig uitzicht over de vallei. Je kan hier een klein stukje naar beneden klimmen en op een rots staan, waarmee je heel mooi over de bossen uit kan kijken. We lopen nog een behoorlijk stuk door over dit pad. Het loopt makkelijk, dus de kilometers gaan snel. We dalen echter wel weer af richting het water over een vrij steil pad naar beneden, waar we weer op ons eerder genoemde rust- en omkeerpunt aanbelanden. We steken de brug over en lopen dan het eerste stuk op dezelfde manier weer terug. Dit stuk gebruiken om te reflecteren over de vakantie en over hoe mooi we de Ardennen vinden. Het is echt een prachtig gebied voor de wandelaars en natuurliefhebbers en deze wandeling mag zeker niet missen als je hier komt. We keren voor de laatste keer deze vakantie terug naar de camping en we laten de Ardennen voorlopig even achter ons. Wat een prachtige herinneringen heb je ons hier gegeven; we komen zeker nog eens terug!

Gisteren hebben we een wandeling om het kasteel Reinhartstein in Robertville gelopen. Na deze wandeling hadden we het idee dat we nog niet alles hebben gezien wat deze plaats te bieden heeft. We maken een nieuwe route en gaan nog een keer op pad, ditmaal om Longfaye heen. We zetten de auto neer aan de kant van de weg, waar ruimte gemaakt is voor een aantal auto's, en gaan onderweg. We lopen een brede makkelijk begaanbare pad in langs de Bayehon. Olly is al snel aangetrokken tot het water. Hij had eerder al ambities om zeehond te worden, maar na ongeveer 200 meter lopen werd zijn ambitie al werkelijkheid: hij kon weer het prachtige, kraakheldere water in. Dit zou ook een mooie plek zijn om met kinderen naartoe te gaan: het water is ondiep, stroomt niet té snel, en er is voldoende ruimte om een stoeltje of handdoekje neer te leggen. Je kan hier fantastisch dammetjes bouwen met de kinderen, iets wat overduidelijk eerder ook al gedaan was, getuige de serie stenen die hier in het water liggen. We lopen verder over het brede pad en we horen het water beneden ons nog steeds lopen. Ondanks dat het zo dichtbij de locatie van gisteren was, voelt dit pad toch heel anders aan. Het loopt hier in ieder geval heerlijk en we genieten ongelooflijk van de natuur en de rust. Na ongeveer een half uur lopen met de hond en de baby komen we bij de waterval van Bayehon, die een hoogte van circa 9 meter heeft en neer slaat in een flinke poel aan water. Deze plek is super idyllisch en we lopen daarom ook even naar beneden van het pad af om de waterval van dichtbij te bekijken. Dit stukje is vrij steil, dus pas goed op hier. Olly heeft geluk vandaag, want niet alleen heeft hij hier weer water waar hij even in mag, maar ook een grote stok! (of nou... een halve boomstam). Na de waterval goed in ons op te hebben genomen, lopen we door en gaan we weer naar boven toe. Na een halve kilometer laten we de Bayehon achter ons en slaan we een ander pad in. Het landschap veranderd gelijk drastisch: links oogt het vlak en aan de rechterkant zien we een dicht naaldbos. Het geluid van het kabbelende water vervaagt snel naarmate we verder lopen. Niet dat dit niet een mooie omgeving is, want dat is het, maar het is een groot contrast met waar we vandaan komen. We lopen door het afwisselende landschap van bomen, heide, en vergezichten door. We lopen dan tegen een picknickbankje aan waar we uitgebreid de tijd nemen om even te lunchen, de baby te voeden en lekker te drinken. De tafel is overdekt en aan het uiteinde hing een kunstwerkje gemaakt van materiaal wat je in het bos kan vinden. Wat leuk; dat hebben we nog niet eerder gezien zo! Nadat er een groep mensen aan kwam die ook graag wilde rusten, besluiten we om de boel op te pakken en door te lopen. Het is op dit moment dat we door hebben dat het kunstwerkje er niet zomaar hing: er is een ware expositie van 'boskunst' op deze route! Bij ieder kunstwerkje staat een verhaaltje. Helaas is ons Frans onvoldoende om het helemaal te kunnen begrijpen. Ach, het doet er niet toe; ook zo kunnen we wel genieten van de kunst! De expositie staat er nog tot november van 2025, dus als je deze wil zien, moet je (vrij) snel zijn! We moeten de expositie achter ons laten. We lopen over een breed, lekker doorstapbaar pad langs een watertje. Onderweg komen we veel kinderen tegen: begrijpelijk, want het is een makkelijke, korte route, mooi weer, en er is hier veel te zien! Voor ons is het iets minder bijzonder, maar het maakt niet uit: we hebben al zoveel moois gezien! We lopen een klein stukje van gisteren opnieuw: hier hebben we gisteren pauze genomen. We lopen hier dan ook weer langs de Bayehon terug. Vlak voor het einde komen we nog langs een restaurant die gesloten is op het moment dat wij er zijn, en nog een laatste klim en dan zijn we bij de auto. Ons instinct was correct: we hadden nog niet alles gezien wat deze omgeving te bieden heeft. Een lokale bewoner die we spraken zei het al met een zwaar Frans accent: "dit is het mooiste gebied van de omgeving, en ik kan het weten". Hij had waarschijnlijk gelijk: het is hier inderdaad geweldig mooi en als je hier nog niet geweest bent, dan moet je dat zeker eens doen om het ook te ervaren!

Een nieuwe dag en het is tijd om er weer lekker op uit te gaan. Bepakt en bezakt, met gesmeerde boterhammen, lekkers, flessen water, baby en hond Olly gaan we er weer op uit. Ditmaal dichtbij de camping in Robertville, een plaatsje met een stuwmeer, waar we vandaag onze wandeling beginnen. We zetten de auto neer op een parkeerplaats vlakbij de dam van het stuwmeer, bij een klein wegrestaurantje. We zijn nog geen honderd meter onderweg en we bevinden ons al op smalle bospaden. In de verte zien we kasteel Reinhartstein, een imposant kasteel temidden van een valei. Opvallend is dat het kasteel relatief laag gelegen is. Het betekent in ieder geval dat we er, op gepaste afstand, een fantastisch uitzicht op hebben. Het pad kronkelt lekker door en het kasteel blijft voorlopig aan onze rechterhand zichtbaar. We krijgen hier en daar een paar prachtige vergezichten over het Ardense landschap. Na een tijdje lopen beginnen we een afdaling om ons naar de Warche en Bayehon te begeven. We lopen over enkele houten bruggen over deze beide riviertjes heen. De hond heeft hier even heerlijk kunnen afkoelen en zwemmen in het water. De Bayehon volgen we een tijdje. Hier en daar steken we hem over middels houten bruggetjes en af en toe krijgen we kans om de hond er even in te laten zwemmen. Het loopt prachtig zo langs het water en het kabbelende water werkt rustgevend. Alleen voor dit stuk is de wandeling het al waard. Op de route werden we wel verrast met een blokkade: ze zijn hier bezig met bomen kappen. Gelukkig konden we een alternatieve route nemen. Wat we hier nog niet wisten, is dat dit niet het eerste obstakel van deze route zou zijn. Blijkbaar waren ze tot morgen (!) nog aan het werk; dus we waren eigenlijk nét te vroeg met het doen van deze wandeling. Afijn, De moed zit er nog heel goed in, dus we lopen rustig verder. Ongeveer op een derde van de route vinden we een heerlijk bankje net van de route af. We nemen hier even pauze en nemen de omgeving in ons op. Het is ook een mooie gelegenheid om iedereen te voorzien van wat eten en drinken. Na een verdiende pauze lopen we verder en volgen we de Bayehon verder. We vinden nog een mooi plekje waar Olly even de zeehond uit kan hangen. We snappen het wel: het water ziet er heerlijk uit! Als we Bayehon achter ons laten, krijgen we een flinke klim naar boven door het bos heen. We hebben ze al eens heftiger gehad, maar we zijn er dan ook een tijdje uitgeweest. Na de klim krijgen we weer even rust en kunnen we goed doorstappen door de bospaden. Als we het dichte bos weer uit zijn, komen we echter een tweede blokkade tegen; ditmaal met grote hekken en wederom een alternatieve route die we kunnen lopen. Die pakken we, maar wat blijkt nu: die alternatieve route kunnen we niet in zijn geheel aflopen, want er is nóg een blokkade. Hier stond ook een hek, maar dit is het eerste hek waar eindelijk op staat welke paden nu precies zijn afgesloten. Wat blijkt: de alternatieve route is bijna 6 kilometer lopen om. Dat was nu net niet de bedoeling. Na wat wikken en wegen besluiten we de gok te wagen en toch eens te kijken of we het pad niet alsnog kunnen volgen; we hoorden immers geen zwaar materiaal en zagen ook geen mensen aan het werk. Dit bleek een goede gok te zijn, want het gros van de werkzaamheden was inderdaad al gedaan en het pad wat wij wilden volgen was helemaal vrij en goed begaanbaar. We volgen de rest van de route als normaal. We zien in de verte het kasteel alweer staan en nu is ook goed te zien waarom de paden waren afgezet: er is een stuk bos weggekapt! Vandaar de afzettingen. We hebben het in ieder geval gered zonder al te veel om te lopen. Als we op het punt staan om het bos helemaal te verlaten, zien we in de verte de stuwdam op de horizon verschijnen. We beseffen ons dat we natte voeten zouden hebben als die dam nu door zou breken, want we zitten toch wel een stukje lager dan het meer. Op de dam, die in de jaren '20 gebouwd is, kunnen we nog eens goed over het landschap heen kijken wat we getrotseerd hebben, terwijl we achter ons een groot stuwmeer zien. Eenmaal over de dam heen zijn we weer terug bij de auto, waar het restaurantje inmiddels zijn deuren heeft geopend voor de lunch. Onze camping is echter zo dichtbij dat we besluiten om daar naar terug te keren. Wat een fantastische wandeling hebben we gehad. De Belgische Ardennen beginnen een plekje in ons vakantiehart te veroveren; deze omgeving kan nog wel eens een van onze favoriete vakantiebestemmingen dichtbij huis worden. Prachtig!

Er is slecht weer voorspeld, maar we zien in de ochtend nog een gelegenheid om te wandelen tussen de buien door. Ditmaal bij het meer van Coo, een stuwmeer dat dient voor de opwekking van elektriciteit en als reserves voor het drinkwater. We zetten de auto neer vlakbij de watervallen van Coo. Deze highlight zit op nog geen 100 meter afstand, dus daar gaan we eerst even langs. Het water loopt onder een indrukwekkende brug door met prachtige bloembakken aan de railing. Het water klettert met groot geweld door twee doorgangen naar beneden, waar het neerstort. je hebt een goed zicht op deze waterval, beneden vlakbij de ingang van Plopsaland, een kindgericht pretpark(je) dat hier ligt. We verlaten de luidruchtige, maar prachtige waterval, voor asfalt. De start van de wandeling gaat over de parkeerplaatsen van Plopsa, en dan een stukje omhoog, voordat we de grote weg verlaten en een breed wandelpad inlopen. Er zit hier al best wel wat hoogteverschil in en als we naar rechts kijken kun je ook goed zien hoe hoog we hier zitten. Tussen de bomen door zie je af en toe het water van het stuwmeer al, maar er zijn enkele plekken waar je getrakteerd wordt op een fantastisch uitzicht over dit meer. Bij een zo'n uitzicht eten wij een boterham terwijl we in ons opnemen dat dit allemaal door de mens gemaakt is. Erg indrukkendwekkend om te bedenken. We zitten ongeveer halverwege te twijfelen over de route die we pakken; gaan we naar beneden en pakken we rechttoe-rechtaan asfalt, of pakken we toch nog een klim mee. De reden voor deze twijfel zijn de aankomende harde buien, maar we hebben vertrouwen dat we het gaan redden voordat het los barst. We gaan hier een zand/grevelweg naar boven en dat is een behoorlijke stijle klim. Bovenaan mogen we het even rustig aan doen op een vlak recht terrein. De rust was echter niet van lange duur; de afdaling was via een alpine pad naar beneden; een steil, smal pad die aan weerzijden af en toe planten en struiken over de weg laat komen. Aan de zijkant is een touw om je aan vast te pakken en dat is voor ons geen luxe; we lopen hier met een hond die dit nog niet gewend is en baby op de buik. Wellicht niet het handigste pad.... Met voldoende geduld, rust en tredzekerheid komen we gelukkig weer met beide benen op de grond. Ditmaal een asfalt weg die dicht langs het meer loopt. Het uitzicht is hier oké en het loopt hier lekker door. Aan de zijkant staan hier voldoende bankjes om even te kunnen rusten. In de verte horen we de gillende kinderen (van plezier, nemen we aan) vanuit Plopsaland dichterbij komen. We steken hier de stuwdam over en we gaan nog een laatste stukje door Coo, voordat we precies voor de bui terug zijn in de auto. Ons doel was gehaald, maar we hadden ook geen 2 minuten later moeten zijn. We zijn de route helemaal droog overgekomen!

Een nieuwe dag en een nieuwe wandeling. Ditmaal willen we het niet te gek maken; we hebben nog een klein beetje spierpijn van gisteren en we willen het niet te veel gaan forceren. Vandaar dat we vandaag kiezen voor een vlakkere, iets kortere wandeling. We beginnen op een grote parkeerplaats, bij Baraque Michel. Een erg toeristische parkeerplaats, iets wat we normaal gesproken enigszins proberen te vermijden. Het parkeren is gelukkig gratis en we waren wederom vroeg uit de veren, dus er stonden slechts een paar auto's. Ons beloofde een rustige wandeling, ondanks de toeristische plek. Het eerste wat we tegen komen is een idyllisch, keurig onderhouden kapelletje, waarvan de deuren helaas op slot waren. Bovenop de kapel zit een koepel van glas; zou dit vroeger als lichtbaken hebben gediend? Helaas staat er verrassend weinig informatie over deze kapel op de bordjes. Er stond wel een QR code bij zagen we later, maar we zitten liever niet op de telefoon tijdens een wandeling, dus we laten dat voor wat het is. We zetten de wandeling voort over een recht toe, recht aan, verhard en toegankelijk pad. Dit pad is zeer geschikt om met wandelwagens en andere hulpmiddelen te lopen. We kijken links en rechts uit over het veen gebied. Het is erg rustig op dit moment, waarschijnlijk ook door het tijdstip. Het heeft wel iets rustgevends. Dit pad kun je bijna blind lopen, dus niet het mooiste wat er is, maar het biedt wel ruimte om lekker met elkaar te kletsen. Na een paar kilometer slaan we af naar nog een groot, breed pad. Dit wordt veel gebruikt voor de bosbouw, getuige de machines die we zijn tegengekomen en de vele omgehakte, gestripte bomen. Het bos is dan ook aangelegd en staat ramvol met dennen. De paden zijn hier nog steeds begaanbaar en we lopen dan ook in vrij hoog tempo door. Ongeveer halverwege de tour komen we een watertje tegen, met een rustpunt. We laten de hond hier even het water in, voordat we eindelijk de grote brede paden achter ons laten. We gaan eindelijk de smalle bospaden in, en wat voor een! het kronkelt, klimt, is ruig en heeft een behoorlijke afgrond op sommige stukken. Het is nu droog, maar met nat weer moet je zorgen voor zeer goed schoeisel en misschien zelfs wandelstokken. Wat een prachtig pad, en ook het uitzicht over de dennenbossen is hier en daar prachtig. In de achtergrond horen we het water onder ons naar beneden lopen. Het is nu ook iets later op de dag en dit is het eerste moment dat we wat tegenliggers hebben. Niet te veel gelukkig, want op sommige stukken is het erg smal; zeker met een baby op de buik en een hond naast je aan de lijn. De wandeling is wat onsb etreft hier pas echt begonnen. We kronkelen nog even door in het bos, met hier en daar wat vlonderpaden (sommige in zeer slechte staat), totdat we weer op dezelfde hoogte zijn waar we ook begonnen. We maken de keuze om een ander vlonderpad te volgen die op het veen is gelegd. Links en rechts van ons staat het vol met verschillende soorten grassen. Dit pad is overduidelijk heel toeristisch; vlakbij de parkeerplaatsen en goed begaanbaar voor iedereen, inclusief kinderen. We komen dan ook veel mensen tegen;, ook omdat het al wat later op de ochtend is geworden inmiddels. Desondanks snappen we wel waarom: je loopt zó lang over dit vlonderpad, we hebben dit nog niet eerder gezien zo lang. Dat maakt het wel een uniek stukje om te lopen, ondanks dat de omgevings 'slechts' veengebied is. De wandeling sluit rustig af en we lopen weer terug naar de parkeerplaats. Dit was de rustigere wandeling die we zochten. Er zaten enkele mooie stukken in, hoeveel veel van de route vrij vlak en rechtdoor was. Toch is dit wel een bijzonder gebied, ook door de herstelwerkzaamheden die hier in het verleden al gedaan zijn en nog steeds gebeuren. Hier wordt moeite gedaan om de natuur weer terug te brengen naar haar vroegere glorie en we hebben daar een kijkje van mogen nemen vandaag.

De eerste volle dag in België en we zijn vroeg uit de veren. Ons dochtertje wekte ons, samen met de vogels, op tijd. Dat is maar goed ook, want vandaag beloofd het een warme dag te worden; eigenlijk te warm om te wandelen. Met de baby in de draagzak en Olly aan de lijn, vertrekken we naar Flahys, een buurtschap vlakbij Solwaster. Als we met de auto het startpunt naderen, wordt de weg ruiger en smaller. We vragen ons af of we hier wel goed zitten, maar zowaar, er is een plekje om de auto neer te zetten. Dit zouden we echter niet aanraden; zet de auto een stukje terug neer en loop dan verder omhoog naar het startpunt. Onze auto was hier niet écht geschikt voor, maar we hebben het gehaald. De route begint in het bos en loopt via een breed pad direct naar boven toe. Het is weer even wennen om hoogtemeters te lopen. Eenmaal boven worden we beloond met een prachtig uitzicht over de bossen. De rotsen zijn hier indrukwekkend en we nemen even een momentje om het landschap in ons op te nemen. Dat dit zó dichtbij huis was...! We lopen verder door het bos en we komen regelmatig vlonderpaadjes en houten bruggetjes tegen. Ze zijn over het algemeen vrij smal, maar stevig. Olly vindt ze aan het begin nog wat spannend, maar hoe meer bruggetjes we tegenkomen, hoe beter het gaat. We volgen de 'La Statte' een poosje, een riviertje, wat op dit moment meer een openstaande kraan leek, zo weinig water dat er in zat. Dat de Statte meer water kan bevatten getuigd het landschap. Het is behoorlijk geërodeerd en je zit door de grote keien en de randen waar het water kort geleden nog heeft gelopen. Van de watervallen was op dit moment dan ook niet veel te bekennen. Desondanks loopt het hier fantastisch en volgen we het pad met plezier. Ongeveer halverwege de route doorkruisen we een brede zandweg en steken we een brug over om vervolgens het bos weer in te duiken. Dit is een smal bospad wat langs een riviertje kronkelt. We horen boven ons wat gezoem van de insecten en de paden zijn ietwat dichtgegroeid, soms aan beide kanten. Hij is zeker nog goed begaanbaar, maar het geeft dit pad een avontuurlijk gevoel. We waren van plan de beek na een tijdje over te steken, maar dit pad was helaas afgesloten. Omdat we het hoogteverschil al best begonnnen te voelen in de benen besluiten we een eenvoudige route naar de auto terug te nemen en volgen we brede zandwegen. De brug die we zojuist overstoken waren, gaan we nogmaals over. Dit stuk loopt lekker door en we kunnen hier echt even kilometers maken. Toch even fijn voor de afwisseling! Het pad blijft gelukkig niet zo breed en vlak en na een paar kilometer keren we weer terug langs een pad met een waterval. Olly vind het riviertje met de zwemplekjes heerlijk! Het einde van de route is daarmee alweer in zicht en het laatste stuk is een mooi, maar een minder bijzonder bospad terug naar de auto. We hebben wat meer gezien van wat het landschap te bieden heeft en we zijn erg onder de indruk. De Dolomieten en Zwitserland zijn prachtig, maar zo dichtbij huis is dit zeker de moeite waard als je niet te ver wil reizen.

We zijn op vakantie in België en dus hoeven we niet de hele dag te rijden. We waren al voor het avondeten goed gesetteld op een camping in de buurt en besluiten om gelijk de eerste avond een kleine wandeling in de buurt te doen. Dat is deze wandeling geworden. Het weer is lekker zonnig, maar zeker niet te warm. We zetten de auto neer op een parkeerplaats aan een N-weg. Zo zie je ze in Nederland eigenlijk nooit: de autos komen met 90 km/u langs gescheurd, maar toch is dit toch echt een plek om je auto neer te zetten. Even een beetje opletten dus bij het uitstappen, zeker als je kinderen of een hond hebt. Gelukkig gaan we vrij snel van de grote weg af, over een smal pad, waar goed schoeisel zeker aan te raden is. Het pad loopt langs en hek, richting een, naar onze inschatting, aangelegd beukenbos. Het is echter een mooi pad die door het bos heen slingert en we zijn aangenaam verrast dat je dit zo snel van de grote weg aantreft. Het pad loopt richting een idyllisch roestbruin watertje die door de stenen naar beneden loopt. Onze hond Olly neemt een bad en wij besluiten om niet de brug te nemen die over het watertje heen gaat, maar met onze voeten het water over te steken. Het is slechts 1 stap, maar het koelt lekker af. Vrij snel erna gaat het pad over in een smal en lang vlonderpad, waar je een geweldig uitzicht hebt over de bossen en veen. Wat een bijzonder pad om te lopen, hoewel we een beetje moeite hadden om onze Golden Retriever op het pad te houden. Gelukkig heeft hij alle 4 de poten er op gehouden en zijn we het gehele pad overgekomen. Het vlonderpad gaat over in een bos pad, waar de bosbessen overheersen. Ze zijn helaas nog niet volgroeid, maar het staat er vol mee. Het pad hier is verwoekerd en vol met boomwortels. Je moet hier goed opletten waar je loopt. Gelukkig houden wij van avontuurlijk wandelen. Het laatste stuk van de wandeling is beter begaanbaar en gaat over grindwegen die breed en makkelijk te lopen zijn. We krijgen af en toe nog een prachtig uitzicht en nog een klein vlonder- en bospad, maar daarna zijn we alweer goed op de terugweg. Op de terugweg gaan we nog even een beetje omhoog en naar beneden. We gaan nog een klein watertje over middels een brug, maar even later zien we onze auto in de verte alweer staan. Het is een kleine, maar diverse wandeling. Het is een goed voorproefje van wat deze prachtige omgeving te bieden heeft en we kunnen niet wachten om de omgeving verder te verkennen.