Vandaag heb ik met mijn hondje heerlijk door de miezerregen gewandeld. Omdat ze in de vakantie meegaat naar Noorwegen, zijn we flink aan het trainen. Tot kilometer 13 ging het fantastisch. Ik wilde eigenlijk nog even doorsteken naar Bosch en Duin maar daar dacht Bo-tje anders over:Ze ging liggen met haar neus richting de parkeerplaats: "Mij niet bellen, ik wil naar de auto." Groot gelijk, Bo-tje. Voor deze keer hebben we rechtsomkeert gemaakt. Goed gewandeld, meisje!

Na een behoorlijk intensieve avonddienst voelde ik me vanochtend eerlijk gezegd best wel leeg. De verleiding was groot om op de bank te blijven hangen, maar na aantal jaren trailrunnen weet ik inmiddels wel beter: juist als ik moe ben, is de buitenlucht mijn beste medicijn. Zodra ik mijn loopschoenen aantrek en de eerste kilometers maak, voel ik de energie meestal vanzelf weer terugstromen. Dat was vandaag gelukkig niet anders. Mijn doel voor deze twee uur durende tocht was de Hurwenense Uiterwaarden. Ik had gehoord (gelezen bij Ria van den Heuvel) dat daar ergens een klein scheepswrakje lag en dat wilde ik weleens met eigen ogen zien. De route begon fantastisch. Het pad voerde me onder de indrukwekkende brug van Zaltbommel door en het landschap lag er prachtig bij. In mijn hoofd was ik alleen maar aan het genieten: "Wauw, wat mooi hier!" en "Echt gaaf, dit pad!". Ik zat helemaal in de flow. Maar die euforie werd plotseling ruw verstoord. Uit het niets werd ik letterlijk van mijn benen gekegeld en voor ik het wist, lag ik languit op de grond. De dader? Een hond die sprekend leek op Bobby van Kuifje. Geen baasje te bekennen, maar wel een irritant fluitje dat constant in de verte klonk. Bobby bleek echter compleet doof voor de commando’s; hij bleef maar om me heen blaffen en probeerde herhaaldelijk tegen me op te springen terwijl ik probeerde op te staan. Pas na wat een eeuwigheid leek, zag ik het baasje op ongeveer een kilometer afstand op zijn gemakje aan komen wandelen. "Sorry, hoor," kon er vanaf toen hij eindelijk bij me was. Ik was op dat moment zo ontzettend boos en had totaal geen behoefte aan een zinloze discussie of een confrontatie, dus ik mompelde iets onverstaanbaars terug, negeerde de man verder en liep direct door. Ik wilde gewoon mijn rust terugvinden. De eerste meters daarna waren moeizaam. Ik voelde mijn pols en mijn knie flink steken door de klap die ik had gemaakt. Maar naarmate de kilometers vorderden en mijn lichaam weer warm werd, trok de pijn gelukkig weg. De frustratie maakte langzaam weer plaats voor de focus op de omgeving. En ja hoor, uiteindelijk vond ik het wrak! Het lag daar zo stil en mysterieus in de natuur dat het zo in een spannende film had gekund. Het was de perfecte beloning voor de moeizame start. Al met al ben ik ontzettend blij dat ik ben gegaan. Ondanks de val en het voorval met de hond, voel ik me nu weer helemaal opgeladen. Ik kan er weer tegenaan vandaag!

Nieuw stukje natuurgebied ontdekt, niet te ver van Den Bosch: een oase van rust waar de kilometers bijna vanzelf gaan. Er schijnen daar edelherten rond te lopenmaar die hebben blijkbaar een veel betere discipline dan ik. Tegen de tijd dat ik mijn veters gestrikt had, waren zij al lang en breed aan hun middagdutje begonnen. Volgende keer gaat de wekker op de 'geen-genade-stand'.

Wat een heerlijke dag! Samen met een vriendin heb ik een eind gewandeld en ondertussen de hele wereld doorgenomen. Bij een boerderij stuitten we op een kraampje van een imker. Ik kocht een klein flesje, denkend dat het wijn was maar het bleek een krachtige (en erg lekkere!) likeur te zijn. Een geluk bij een ongeluk, want ik kreeg het er direct lekker warm van. Als kers op de taart hebben we erwtensoep gegeten in een authentiek boscafé. Met een bordje ‘Verboden toegang voor ongezelligen’ op de deur was de toon gezet; gezelligheid troef!

Vandaag was het tijd voor een testronde met mijn nieuwe aanwinst: een 15L trailrunrugzak van de Decathlon. Ik ben echt fan van hun spullen; de prijs-kwaliteitverhouding is top. Deze rugzak heeft zóveel handige vakjes en bleef tijdens het lopen perfect zitten, zonder te schuren. Het enige minpunt? Die minuscule clipjes aan de borstband. Met koude handen of handschoenen is dat echt een gepriegel. Daar moet ik nog wat op verzinnen! ​De reden voor deze grotere rugzak is simpel: ik heb me ingeschreven voor een paar krankzinnige uitdagingen. Waarom? Omdat ik een beetje gek ben maar vooral omdat ik het kan. Het hoogtepunt wordt de Bello Gallico (80 km) in december. Na een goed gesprek hakte ik de knoop door: ik ben fit, de tijdslimieten zijn ruim en dit is hét moment. Voor zo'n afstand moet je flink wat uitrusting mee, dus die rugzak gaat goed van pas komen. Ik heb er nu al zin in!

Op mijn schema stond vandaag een training gericht op een lage hartslag. De opdracht was duidelijk: ongeveer 50 minuten lopen op een tempo van 7:21 min/km. Omdat wat afleiding en gezelligheid nooit kwaad kunnen, vroeg ik mijn man en een kennis mee als support. Het werd een heerlijke loop. Met het zonnetje erbij en genoeg gespreksstof heb ik mijn doel moeiteloos gehaald. Mijn gemiddelde hs was trouwens 116. De rust zelve. 😄

Een heerlijke trailwedstrijd gelopen in het donker. Hoofdlamp op, sfeer om me heen en voor mijn doen weer lekker snel. Genieten. 🌙🏃‍♀️

Vanmorgen heerlijk gelopen in Uden. Het was al een tijd geleden dat ik daar was geweest, dus het voelde extra fijn om die omgeving weer eens op te zoeken. Acht graden, een zonnetje erbij… half januari en toch gewoon in een korte broek. Gekker moet het niet worden. Ik liep door de bossen, lekker in mijn eigen tempo, hoofd leeg en benen aan. Onderweg kwam ik nog langs een uitkijktoren. Die lonkte wel, maar zag er net iets te avontuurlijk (lees: onveilig) uit om te beklimmen, dus die heb ik maar vriendelijk gegroet en laten staan. Al met al: perfecte omstandigheden, fijne kilometers en dat gevoel dat alles weer klopt. Ja hoor, we zijn weer lekker bezig.

Vanmorgen heb ik mijn dochter toch maar zelf naar school gebracht. Ik vond het nog te glad voor haar om met de scooter te gaan. Bo, mijn hond moest ook nog naar buiten dus meteen een rondje daar in Boxtel gewandeld. Niet het mooiste rondje en op sommige stukken echt spekglad. Maar de temperatuur was al een stuk aangenamer.

Velen vragen mij weleens waar ik toch iedere keer weer de moed of de zin vandaan haal om te gaan hardlopen, zeker op dit soort dagen met sneeuw en ijzel. En eerlijk is eerlijk: soms lukt het gewoon niet. Soms heb ik die zin niet en moet ik mezelf echt overtuigen om naar buiten te gaan. Meestal begin ik dan tegen mezelf te praten: kijk eens hoe prachtig het is buiten, die zon, of die sneeuw. Dat maak je toch bijna nooit mee. Dan spreek ik met mezelf af: doe gewoon vier kilometer, dat is niet veel en daarna mag je stoppen en weer naar huis. En dan ergens onderweg kijk ik op mijn horloge en denk ik: hè, zijn die vier kilometer nu al voorbij? En omdat het zo lekker loopt, denk ik: ach joh… ik loop gewoon nog even door. En zo’n dag was het dus vandaag. Een dik pak sneeuw, een mooi zonnetje erbij, heerlijk. Goed warm aangekleed, spikes onder mijn schoenen en gewoon gáán. Ik heb heerlijk gelopen.