About Wik
Hoe kiezen we dan de wandeling:
1. Tussen de 10 en de 15km.
2. Nooit twee keer het zelfde pad, mag wel in tegengestelde richting.
3. Er moet iets te zien zijn, mag natuur zijn, maar ook mooie bebouwing in stad, dorp of buurtschap.
4. Volgt 1 of meer oude weggetjes of paden, zie topotijdreis.nl.
5. Er moet koffie met iets erbij te krijgen zijn!
Al stapel je dat allemaal op elkaar krijg je dit: goo.gl/maps/UkjkgRhHEiyT51Kj8
Super relaxed, met z’n tweeën, drieën of vieren, wie er zin en tijd heeft
3,286 km
713:13 h
Recent Activity
- WaldläuferOctober 7, 2025
Nice round and good commentary. Greetings to Ouddorp👍👋
Translated by Google •
Wik went for a hike.
6 days ago
Als je van het Hellgatsplein naar Zierikzee rijdt, zie je ze aan je linkerkant liggen: de Hellegatsplaten. Wild land, met grazende paarden en hekrunderen. Je mag er als wandelaar niet komen. Dat doen we dan ook niet, op deze koude maar zonnige ochtend. We lopen aan de andere kant van de Steigerdijk en zien de platen maar heel even liggen. Nee, wij duiken het Groote Gat in, ontstaan na een dijkdoorbraak in 1716. Het staat bekend als vogelparadijs. Maar zonder vogelaar Rob blijven de vogels voor ons een raadsel. Vandaar over lange, rechte wegen door de omgeploegde akkers. Langs volgepropte aardappelschuren. We maken een omtrekkende beweging om Ooltgensplaat, door nog meer uitgestrekte polders. In de verte zien we de massieve kerk van Steenbergen liggen. En wat lopen – of schaatsen – daar veel mensen in de verte. Hoe meer we de verte naderen, hoe duidelijker het wordt dat ze wandelen. In groepjes. Als we een groepje inhalen, wordt het duidelijk dat het hele dorp is uitgelopen voor de jaarlijkse oliebollentocht van 6, 10, 22 en 30 kilometer. Die oliebollentocht wordt georganiseerd door de Omloop van Goeree-Overflakkee, een wandeltocht van 80 of 110 kilometer. Die van 80 moet binnen 18 uur uitgelopen zijn, die van 110 binnen 24 uur. Zoals ze het zelf noemen: een monstertocht voor de echte bikkels! Het kost bloed, zweet en blaren om de finish te halen. Wij laten de oliebollenwandelaars hun route vervolgen en gaan zelf richting Fort Prins Frederik. Ook daar zijn veel oliebollenwandelaars. Als we aankomen in Ooltgensplaat – overigens een schitterend plaatsje – worden we als medewandelaars behandeld en gedirigeerd naar de verzorgingsplaats, zodat we zelf ook een bolletje kunnen meepikken. Het laatste gedeelte van onze tocht voert langs een enorm zonnepark, met maar liefst 168.000 zonnepanelen. Daar wijzen we ook nog even twee verdwaalde wandelaars de weg naar de oliebollenstop.
02:53
13.4km
4.7km/h
20m
20m
Wik went for a hike.
December 13, 2025
“Jongens, wat jullie willen gaat niet”, klinkt het uit het Volkswagen ID-busje. We zijn nog geen minuut onderweg. “Deze weg loopt dood.” Ik geloof er niks van en laat trots onze uitgestippelde route zien op mijn telefoon. De mevrouw in het busje bekijkt het. “Daar, bij die stapel bieten, is het eerste plateau, en daarachter het tweede. Daar houdt de weg op.” Zij blijkt hier net op de hoek te wonen, bij de B&B. Maar goed, wat kan zij er nou van weten? Vijf minuten later staan we tot voorbij onze enkels in de Hoekse klei. Het eerste stukje over het gras was makkelijk. Dan langs een schuine slootkant, waar de bieten twee weken geleden nog in de aarde stonden. Het lijkt alsof de klei ons meer en meer naar beneden zuigt. Vlak bij de B&B geeft een mevrouw, die verdomd veel lijkt op die van dat busje, ons wat tips om uit deze hel te komen. Via een grasland snel weer terug naar de weg. Over de Reedijk, die sinds de aanleg van de A29 doormidden gesneden is. Vandaar naar Heinenoord. Richting de Oude Maas. Ook daar kunnen we ons originele pad niet volgen; de weg door de grienden is door het ontbreken van een brug niet begaanbaar. Rouwig zijn we er niet om, met onze vieze schoenen. Precies om elf uur doen we koffie in het centrum van Heinenoord. Goidschalxoord, of hoe je het ook uit mag spreken, hebben we dan al achter ons gelaten. Het wat deftige restaurant is twee minuten open en er is buiten het personeel nog niemand binnen. Toch vraagt het meisje of we hebben gereserveerd. “Neen, maar wij zouden graag een koffietje gebruiken.” Dat mag, zolang we maar aan één van de vierpersoons tafeltjes gaan zitten. De koffie is voortreffelijk. Het restaurant is tot ver in februari ieder weekend volgeboekt. We zijn wat verbaast om dat te horen, om dat er verder niet veel is, in Heinenoord. Maar gelukkig weten de mensen dit goed te vinden, vlak naast de kerk, die een schots en scheve toren heeft.
02:38
11.7km
4.5km/h
20m
20m
Wik went for a hike.
November 22, 2025
Het is koud op de Hoeksche Waard. Er ligt een dun laagje ijs op de sloten. We kijken uit over het Hollands Diep, vanaf de basis van een luchtwachttoren. De toren zelf is afgesloten, maar zelfs vanaf de voet hebben we goed uitzicht over het landschap. De luchtwachttoren is een laatste erfenis uit een ijzig koude oorlogstijd. De meeste zijn afgebroken en opgeruimd. Deze staat nog. Mooi is het niet. We nemen onze taak waar, maar weten nergens een drone te spotten. Aan de overkant ligt Moerdijk. Daar hadden we eigenlijk koffie willen gaan drinken, maar de veerboot van Strijensas vaart niet in de winter. Volgend seizoen dan maar, als we tenminste nog op tijd zijn. Het zou toch mooi zijn om het dorpje dat op het punt staat te verdwijnen nog eenmaal te bezoeken — ook al ligt het in Brabant. Deze uithoek van de Hoeksche Waard is niet heel druk. We komen nog geen handvol mensen tegen. We hebben even een gesprek met een wat oudere man die zijn huis te koop heeft gezet — tenminste, het huis van zijn vriendin. Hij woont er nu zo’n tien jaar. Daarvoor pendelde hij heen en weer vanuit Dordrecht. Er is voldoende belangstelling voor de woning en het zal zijn geld wel opbrengen. Zodra het verkocht is, trekken hij en zijn vriendin naar een appartement in Strijensas. In ieder geval dichter bij de winkels. Er zijn veel afgesloten wegen; we houden ons netjes aan de regels en maken daarom een lusje door Schenkeldijk en Mookhoek. Daar spotten we wat pieten. Dan over een modderige grasdijk snel weer terug naar het startpunt en een warm bakkie bij de Batterij. Het laatste stuk is tegen de wind in: guur, maar gelukkig wel droog.
02:49
14.9km
5.3km/h
20m
20m
Wik went for a hike.
November 15, 2025
Het is al een paar weken geleden dat we voor het laatst op pad waren. Er zat een lange herfstvakantie tussen. Daardoor zijn de meeste blaadjes wel van de bomen als we in het Loetbos uit de auto stappen. Onderweg was het smerig weer, maar daar op de parkeerplaats valt het wel mee. We besluiten eerst het saaie stuk te doen: de lange rechte weg naar Berkenwoude. Die is wel recht, maar zeker niet saai. Links en rechts liggen de mooiste huizen en boerderijen, verbonden door bovengrondse bedrading. Dan slingerend door het Loetbos om weer bij de auto uit te komen. Die staat geparkeerd naast restaurant De Loet, waar we opwarmen en opdrogen met behulp van de lekkerste appelpunt van het jaar. Niet zelfgebakken, maar van de bakker, volgens eigenaar Willem. Willem schenkt al 27 jaar koffie uit Schipluiden. Dat hadden we al vernomen van vriend Frank. We babbelen lang over koffie, Lukas, Laurentus, Piet, volautomaten en halfautomaten. Onder het genot van een tweede bakkie natuurlijk.
01:55
10.3km
5.4km/h
10m
0m
Wik went for a hike.
October 11, 2025
We blijven vandaag in de buurt en wandelen zo vanuit huis de polder in, over de Voddijk richting Het Woudt. Met z’n tweeën; de rest is verhinderd. Er staat geen zuchtje wind en het is opvallend zacht voor de tijd van het jaar. Halverwege het pad komen we een jager tegen, met een schitterende chocoladebruine hond. Voor de jager is het een rustige morgen: er zijn geen ganzen in de polder. Hij vertelt veel over zijn werkzaamheden, met passie. Door de weeks zit hij voor zijn werk op kantoor; dit doet hij ernaast. Hij is ermee opgegroeid in Delfgauw. Nu beheert hij samen met een bevriende boer al een paar jaar de wildstand in de polder. Hij vertelt over de inrichting van de weilanden voor de weidevogels en dat een en ander langzaam op zijn plaats begint te vallen. Mooie man! Wij wandelen verder en drinken koffie in de hooiberg. Dan verder. We besluiten de lange route te nemen en gokken op een lift naar huis, langs de Zweth. Hier zijn we lang niet geweest. Er staat nog steeds geen zuchtje wind. Het laatste stukje is een nieuw paadje waar we nog niet eerder liepen, zo naar de bakker. Bakker Holtkamp bestaat 170 jaar en viert dat met een open dag. De lift naar huis komt voor elkaar: Rob is namelijk net per auto gearriveerd. De open dag trekt veel bezoekers. We zien de bakkers kruidnoten en pepernoten maken. Bij de uitgang een klein standje — we maken een huppeltje van blijdschap. Ze zijn er weer: de speculaasrokken. We kopen er alle drie één.
02:57
11.4km
3.9km/h
10m
10m
Wik went for a hike.
October 4, 2025
Met een knal slaat de tussendeur dicht als we de winkel binnenstappen. Het is er nogal druk en iedereen draait zijn hoofd naar ons om. “Goedemorgen,” wensen we de hele winkel toe. De Melissanters lijken gerustgesteld en draaien weer bij. “Ik wil oliebollen,” zegt een blond jongetje dat bij zijn moeder in de armen zit. Dat lijkt ons wat vroeg. Maar ze liggen er toch echt: hoog opgetast op een schaal in het midden van de toonbank, met poedersuiker eroverheen. We laten onze blik door de winkel gaan. Links de gebaksvitrine. Buiten zagen we al dat de tompoezen met honing in de aanbieding zijn. Maar hier staan ook gewone, en nog veel meer gebak. In de vitrine voor ons ligt nóg meer, maar daar staan mensen voor. Op de achterwand het brood: bruin, wit, mais, desem en een heleboel waar we nog nooit van gehoord hebben. Voor ons rekent de dame in rode leren jas af en draait haar in een zwarte spijkerbroek gestoken kont richting de pinautomaat. En dan zien we ze liggen: de specialiteit van deze bakker – de gevulde bolussen. We bestellen er drie en een tompouce, met drie zwarte koffie en een cappuccino. “Wilt u het buiten gebruiken? Dan zetten we even een tafeltje neer en komen het zo brengen.” We hebben er al een hele tippel opzitten, over de Slikken van Flakkee, langs de hekrunderen en over door de wind geteisterde dijken. Even zitten doet ons goed. Het gebak wordt al snel gebracht en de bolussen zijn heerlijk. De vulling van banketbakkersroom is lichtgeel en heeft een zoetje. De bolus zelf is zacht met een klein knappertje. Verrukkelijk. Het gebak is allang op als de bakkersvrouw de koffie komt brengen. Ze lacht tevreden en komt snel terug met nog vier boluskoekjes. Ook heerlijk. We raken aan de praat met een heerschap dat al meer dan zeventig jaar in Melissant woont. Hij kent deze bakker goed en weet dat-ie altijd even moet wachten. Zelf gaat-ie voor de worstenbroodjes. Die zijn, inclusief de worst, helemaal zelf gemaakt. Zodra we de bakkersvrouw weer zien, bestellen we er vier. Ze kijkt ons schattend aan: “Ik heb ze ook met een plakje spek…” Tien minuten later komt de bakker zelf de warme broodjes brengen. Z’n ogen glimmen van trots. Helemaal vanaf eiland Roosenburg komen z’n klanten naar de winkel. Het worstenbroodje is zalig. Aanrader: Bakkerij Van Harberden in Melissant!
03:27
15.7km
4.6km/h
10m
10m
Wik went for a hike.
September 27, 2025
Als je over de N57 naar Zeeland rijdt, zie je het aan je linkerhand liggen: een groepje huizen op de dijk. Precies achter dat groepje huizen stappen wij vanmiddag uit. Het is de haven van Ouddorp. In Schipluiden was het fris en bewolkt, hier staat geen zuchtje wind en schijnt de zon. We lopen via de dijk richting het zuiden. We staan al snel minuten lang stil omdat we een zeehond zien zwemmen in de Grevelingen. Eigenlijk net te ver om een goed te kunnen zien, maar het is duidelijk een zeehondenkop die we steeds boven het water zien uitsteken. Dan door het tunneltje richting de westduinen waar we over de westduin weg omheen lopen. Tot we aan de boutweg een graspad inslaan. Nu is het stil geworden en komen we niemand meer tegen. Er staat geen wind, we horen geen verkeer meer. En dat blijft eigenlijk zo tot we Ouddorp centrum binnenlopen wat we bereiken via de Kleistee. In Ouddorp is de rust voorbij. We doen koffie bij hotel café restaurant Akershoek. Tijdloos. Vandaar weer richting de Grevelingen, waar we even kijken bij motte Spreeuwenstein, om dan nog even bij de reddingsloods bij te komen. Daar spotten we weer twee zeehonden. In de haven zagen we al een witte waas in het water. Ontelbare witte kwallen. De Jongen die onze bestelling opneemt weet te vertellen dat de Grevelingen een grote kwallensoep is. Vroeger was het heerlijk zwemmen, maar tegenwoordig niet meer te doen. We laten vandaag de zwembroek toch maar in de tas.
03:11
14.4km
4.5km/h
20m
20m
Wik went for a hike.
September 20, 2025
Kchk, kchk, kchk klinkt het. Kchk, kchk, kchk, in een moordend tempo. Onze acht voeten stappen op hoog tempo over het met schelpen bezaaide strand. Zelf zwijgen we. Peet geeft het tempo aan. Wij volgen, stilletjes. Rechts van ons de zee. De golven worden steeds hoger, de wind trekt steeds harder aan. Kchk, kchk, kchk, als een dieseltrein, met een tempo als Jive Talkin’ van de Bee Gees. Andere wandelaars met honden hebben we achter ons gelaten. Als ik stilletjes op mijn telefoon kijk, zie ik dat we ondertussen richting de zeven kilometer per uur gaan. Het begon vanmorgen zo mooi, met een zonnetje over de Grevelingen. We wandelden over De Punt. Door een schitterend vakantiepark, dan door een mooi natuurgebied. Vandaar onder de weg door naar Volgerland. Daar ontmoeten we als wandelaars vogelaars. Wij bewegen, zij staan stil en turen. Op zoek naar een draaihals, een zeldzame spechtensoort, die gisteren nog was gespot. Maar vandaag duidelijk nog niet. Door naar het strand. We zijn te vroeg voor koffie, de tent is nog gesloten. Dan eerst maar de zee in. Die is fris, maar net niet koud. Zeker zwemmend is het goed te doen. Dan koffie met een appelpunt. Maar dan kijken we op de buienradar. We moeten nog een kilometer of zes. De voorspellingen zijn niet best. Kchk, kchk, kchk, het begint nu te druppen. Dikke druppels, maar nog niet heel veel. We vertragen niet. Dralen ook niet, maar duiken door een fietstunneltje langs het RET-trammuseum. En net als we bij de auto zijn, gaan de sluizen open. Wij zijn droog over.
03:39
17.0km
4.7km/h
40m
40m
Wik went for a hike.
September 13, 2025
We parkeren bij halte Melanchthonweg, op het laatst beschikbare plekje. Vandaar een stukje langs de Rotterdamse Stijlrand. Via een trappetje en een bochtje komen we net bij de A20 uit: het Oude Noorden. We nodigen onszelf uit bij nicht Randi en haar vriend Bas. Die verbouwen daar al bijna een jaar een statige woning. De nieuwe kozijnen, gemaakt door Bram, zijn net geplaatst. Wij nemen gebak mee en praten tijdens de koffie over huttentochten, klussen en weerbarstige buren. Dan een rondleiding. Er is heel veel gebeurd sinds het laatste bezoek. We laten de klussers verdergaan en keren terug naar de route. De ringdijk op naar Schiebroek. Halverwege door het Berg en Broekpark, om dan, als we weer op de ringdijk stappen, te struikelen over het Baarhuisje. Het is Open Monumentendag. En we wandelen langs de oude (gesloten) Begraafplaats van Schiebroek. Een vrijwilliger spoedt zich om ons te vertellen. Hij vertelt hoe de Schiebroekers niet meer begraven mochten worden in Overschie. En dat er ook geen plaats was bij de Hillegondakerk in Hillegersberg. Een fortuinlijke boerin schoot te hulp en verkocht een klein stukje land. De enige voorwaarde: dat ze zelf eeuwig grafrecht zou krijgen. En ze ligt er nog steeds, in het hoekje. De begraafplaats is schitterend onderhouden, maar gesloten voor dagelijks gebruik. We bedanken en stappen verder. De hoge Limiet op. De lucht betrekt. Het wordt donkerder en donkerder. Net op tijd zijn we bij Natuurtalent Rotterdam. Daar kunnen we schuilen. Een tafeltje wordt voor ons leeggemaakt. Dan breekt de bui echt los. We besluiten te lunchen. Aanrader! Als het opgeklaard is, gaan we langs de RandstadRail, door het park weer naar de auto.
05:14
18.7km
3.6km/h
20m
20m
Wik went for a hike.
September 6, 2025
Het is al even geleden, 31 mei, dat we met z’n vieren op stap waren. En dat is te merken. We reden gelijk al verkeerd, bij de Zegersplas. En dat zal niet de enige vergissing blijken. Ken je die film From Dusk Till Dawn, die redelijk normaal begint en halverwege verandert in een zombiehorror? Hou je vast. We beginnen langs het Aakanaal en hebben elkaar veel te vertellen. Over vakanties, avonturen in Nieuw-Zeeland en koppelingsplaten. Het is groen om ons heen en de zon is aangenaam warm. Dan duiken we een grasdijk op richting Korteraar. Via een oud weggetje lopen we het lintdorp in, waar men bezig is het buurtfeest op te bouwen. De plaatselijke geluidsman is net de microfoon aan het testen: “Eén, twee, tsja tsjoe.” Het is ook overal hetzelfde. Dan weer over een dijkje langs een watertje, tot we bij een hele drukke weg aankomen. Pfff, dat wordt een heel eind langs razende auto’s. Maar op de kaart staat een alternatief dun zwart lijntje. Dat volgen we. Door een afgesloten hek, zo het weiland in. Heerlijk rustig. Hoog gras. En een heel eind. Als we er bijna zijn, een heel serieus hek. En ineens een paardenmevrouw. Wat we hier in hemelsnaam doen. Of we helemaal gek zijn geworden. “Ja maar, het is toch…”. Achter ons dringen de merries en veulens op. Nog meer paardenmeisjes. Dan is het niet leuk meer. Met z’n vieren staan we rug aan rug. Hebben de paarden ineens slagtanden gekregen? De stem van de paardenmevrouw wordt lager en lager. Worden haar pupillen ineens gifgroen en langgerekt? “Ga terug of…” “Ik zal voor een keer over mijn hart strijken. Loop maar achter me aan, anders moeten jullie zes kilometer om,” horen we ineens. Alles is weer normaal. We volgen gedwee. Rob maakt nog een goeie Jimi-grap, die het ongemakkelijke wat luchtiger maakt. Door het hek, door de paddock en langs de honden. Alles door vierdubbel schrikdraad gescheiden. Dat liep met een sisser af. We verlaten Ter Aar stilletjes…
03:37
16.4km
4.5km/h
10m
10m
Another adventurous story.
Translated by Google •
Like