Hans van der Plicht

Het begin van de route kwam overeen met mijn route van vorig jaar (9 april), met hetzelfde doel. Langs de kleurrijke velden vol met bloembollen. Omdat ze destijds al op vele plekken bezig waren met het verwijderen van de koppen, dacht ik er goed aan te doen om wat eerder op pad te gaan. Helaas, ik was te vroeg. Het is wel al goed te zien dat er heel veel bollen zijn geplant, maar die zijn (op een enkeling na) nog niet uitgekomen. Dus uiteindelijk maar de bollenroute verlaten en via de duinen bij Ouddorp terug naar het startpunt.

Ik dacht een mooie route uitgezet te hebben naar de Korendijkse Slikken, met als startpunt de (grote) parkeerplaats bij de veerdienst naar het eiland Tiengemeten. Gelijk na de start ging het al mis. Een pad dat in Komoot nog aanwezig was, bleek niet meer te bestaan. Doordat een bever het pad heeft ondergraven, is het instabiel geworden en nadat ook het bruggetje aan vervanging toe was, heeft men besloten dit niet te vervangen. Als ik gewoon vooraf op het bordje bij de ingang had gekeken, had ik me dit uitstapje kunnen besparen. Een stuk verderop liep de route over een grasdijk, waardoor je uiteindelijk de rondwandeling van de Korendijkse Slikken zou bereiken. Hier was een en ander niet helemaal duidelijk of het in deze periode toegankelijk was. Bij het hek met het routepaaltje stond geen beperking aangegeven dus ben ik daar de dijk opgelopen. Toen ik aan de andere kant een stukje weg moest oversteken bleek dat de dijk die ik zojuist had gevolgd, alleen toegankelijk is van 1 juli tot 1 december in verband met "wintergasten". In plaats van de dijk verder te volgen, de route over de verharde weg vervolgd naar het deel waar de rondwandeling door de slikken begint. Het deel met de rondwandeling is alleen toegankelijk van 15 juli tot 15 maart. Dit had ik al gezien op de website van Natuurmonumenten. Via het Havenkanaal bij Goudswaard kom je terecht bij "Costa del Spui" (het bestaat echt). Een klein strandje met veel ruimte voor kinderen om zich op de aanwezige speeltoestellen te vermaken. Vanaf Piershil gaan de laatste vijf kilometer door het open polderlandschap, waarbij windkracht 6 pal van voren kwam. Op zich een mooie wandeling, maar met net even teveel asfalt.

Een mooie dag om maar (weer) eens naar het eiland Tiengemeten te gaan dat midden in het Haringvliet ligt en met een veerpont bereikbaar is. Vroeger was dit landbouwgebied, maar tegenwoordig wordt het beheerd door Natuurmonumenten. De voormalige arbeidershuisjes worden tegenwoordig nog steeds bewoond, maar niet meer door gezinnen met kinderen, die voor school altijd naar het vasteland moesten. Eenmaal aangekomen op de (grote) parkeerplaats verbaasde ik me erover hoeveel auto's er al stonden. Ook de schipper van de veerpont was hierover verbaast, omdat het geen (voorjaars) vakantie meer is. De veerpont vaart eens per uur, dus de mensen komen gefaseerd op het eiland aan; je loopt dus niet in optocht achter elkaar aan. Helaas is de meest westelijke punt (de wildernisroute) tot 3 maart niet toegankelijk vanwege werkzaamheden. Er blijft echter nog genoeg te wandelen rond de waterplassen. Deels verhard, maar het overgrote deel over grassige paden, die aardig vochtig (en soms blubberig) waren door de regenval van de afgelopen maand.

Bij vertrek vanuit huis scheen er nog een lekker zonnetje, Maar hoe dichter ik bij de kust kwam, hoe bewolkter het werd. Ik heb zelfs nog wat regen gehad. Het stuk vanaf de Tenellaplas richting het Oostvoornse Meer was het een drukte van jewelste. Niet zozeer van het aantal wandelaars dat ik tegenkwam, maar er werd bosonderhoud gepleegd, er cirkelden helikopters van defensie rond en bij een boom had zich een groep vogelaars verschanst met telescopen en fotocamera's met lenzen in alle soorten en maten. Eenmaal thuis heb ik even gekeken op www.waarneming.nl, en zag dat de "Bohemian Waxwing" de aandacht trok. Ik heb een foto toegevoegd van waarneming.nl, die gemaakt is door Ron Berkhout. Aan de noordkant van het Oostvoornse Meer was het voornamelijk vrachtverkeer wat je goed hoorde. Aan de andere kant van de geluidswal ligt immers de Maasvlakte dat de laatste jaren aardig is uitgebreid. Normaal gesproken zou ik vlak langs de oevers van het meer lopen, maar het was daar zo blubberig, dat ik maar voor het fietspad heb gekozen. Er stond een frisse wind, waar een aantal surfers dankbaar gebruik van maakten. Eenmaal weer aan de zuidkant ben ik richting landgoed Mildenburg gelopen. Toen ik hier vorig jaar oktober langs de Stinzentuin liep waren de vrijwillgers van het Zuid-Hollands Landschap druk bezig met het planten van bollen. Vandaag maar is even wezen kijken of er al wat boven de grond stond. Het begin van de lente is zichtbaar, maar er zit nog genoeg in de grond dat nog op moet komen.