Luik - Luik: Cotacolhunting en broederlijk naar de kloten

Jongens toch, wat een prachtige dag was dit. Van de anticipatie op de trein naar Luik tot de hele dag afzien op de ene prachtige Cotacol na de andere. 9 stuks in totaal, allemaal onbekend en voor het eerst beklommen. Zo goed als allemaal ook 100% een aanrader. Met pijn in het hart naar de rookpluim boven de Hoge Venen kijken vanop de kam, verder puur genieten. Met lunchstop in Le Coffee Ride, waarna deel twee gelukkig wat minder hoogtemeters telde.

Nummer 1: Côte de la Casmatrie. Cotacol #157, 145hM over 2500m, goed voor een gemiddelde van 5,8% volgens Cotacol.
Zeven onvervalste haarspeldbochten en dat in het Land van Herve, het moet niet gekker worden. De Côte de la Casmatrie is een absolute must voor de liefhebbers van mooie beklimmingen. De beklimming slingert in een constant tempo langs de heuvel omhoog en trakteert de bedwinger op de ene na het andere presentje.,

Nummer 2: Côte de Foret
Cotacol #890, 170hM voor 3100 meter. Goed voor een gemiddelde van 5,5% volgens Cotacol.
Eigenlijk is het Cotacol op, Cotacol naar beneden (maar die telt niet mee) en Cotacol nummer 2 al omhoog. Waar de eerste klim tot 10% gaat, blijft deze netjes onder de 7%. De omschrijving zou zo van de vorige klim gekopiëerd kunnen worden, na deze klim heb je al 2 van de 10 'Hairpin Ascents of The Ardennes' afgevinkt.

Let op! Het vreemde knikje op de top zit niet voor niets in de route. Om het officiële segment af te vinken moet je even van de weg af en rij je tot aan de ingang kerk van Fôret.

Nummer 3: Côte de Trasenster-Nord
Ergens moeten we doorsteken naar de échte Ardennen, en hier gaat het gebeuren. We steken de rivier over en aan het station rijden we omhoog. Het spoor gaat door de berg, wij moeten erover. Het begin is direct mooi. Het klimt flink aan 7% en je wordt getrakteerd op een mooie haarspeldbocht. Wie wat kan rekenen weet ook dat als het begin boven het gemiddelde zit, dat het einde een stuk minder zwaar is. 2,5 km stevig klimmen, dan 2,5 km genieten van het uitzicht.

Bonusweetje: Als je na de haarspeldbocht op een parkeerplaats aan de linkerkant stopt, heb je een prachtig uitzicht op de voormalige Imperia autofabriek in Nessonvaux, waar nog een deel van het testcircuit dat op het dak was aangelegd te zien is. https://nl.wikipedia.org/wiki/Imperia_(automerk) De klim die we doen was ook onderdeel van de officiële wegtest die elke Imperia moest ondergaan.

Nummer 4: Côte de Winamplanche
Cotacol #816, 131Hm voor 1.800 meter. Goed voor een gemiddelde van 7,3% volgens Cotacol.
In de jaren '80 zag de wereld er anders uit dan vandaag. Sommige Cotacols beginnen of eindigen al is op een vreemde plek, omdat de weginrichting is veranderd. Daarstraks moesten we even van de weg tot aan het kerkje. Hier pikken we een officiële Cotacol mee die op andere apps niet apart benoemd wordt.

Maar goed, wel een aanloper naar het echte werk dus. Want we komen aan de flanken van de enige berg in België die ook effectief een Col is. Je zou vanuit Creppe ook meteen kunnen doorsteken naar de top van de Col du Rosier, maar dan zouden we én halfweg beginnen én een extra segmentje laten liggen. We rijden vanuit Creppe dus weer naar beneden richting Spa.

Nummer 5: Côte du Rosier-Nord I
Cotacol #814. 310Hm voor 5.600 meter, goed voor een gemiddelde van 5,5% volgens Cotacol.
The real deal. Een dikke 5,5 klimmen, en deze keer is het niet van 'de tweede helft vals plat'. We nemen niet de bekende variant vanuit Spa, die we allemaal al meermaals afvinkten, maar we vatten de Rosier wat verderop aan. Deze wat genegeerde variant vanuit Spa lijkt op het eerste zicht ook net iets minder aantrekkelijk natuurlijk: slecht asfalt volgens de reviews en geen haarspeldbochten. Wij weten beter: dit is gewoon de variant voor echte mannen. Geen haarspeldbochten, maar in een rechte lijn de berg op. Stukken van 10%. Het asfalt is intussen vernieuwd en er ligt een mooie, egale weg op ons ligt te wachten.

Nummer 6: Côte de Neuville
Cotacol #299, 196hM voor 3.100 meter, goed voor een gemiddelde van 6,3% volgens Cotacol.

We kennen 'm allemaal, maar deden 'm nog nooit. Althans niet omhoog. Of niet volledig. Het begin van de klim is de heerlijk bollende weg die je aan topsnelheden afdaalt als je van Francorchamps afdaalt richting Ruy om daar de zuidkant van de Rosier te gaan beklimmen. Het begin van de klim gaat heel gelijkmatig en op dat mooie asfalt omhoog. Dat verandert nadat we de die bekende weg verlaten en een kleinere bosweg indraaien. Dan wordt het kut. En dat weet ik uit ondervinding, want we reden dat al eens eerder omhoog. Percentages boven de 10 procent met korte pieken tot 16%. Je kan maar beter een gelleke weggewerkt hebben in de afdaling van de Rosier.

Als je bovenkomt sta je uiteindelijk op de top van wat ook de de Haute Levee vanuit Stavelot is.

Nummer 7: Côte de Renardmont
Cotacol #829, 159hM voor 2.100m, goed voor een gemiddelde van 7,6% volgens Cotacol

Ge zult maar in Stavelot opgroeien. Ge zit er letterlijk in ne put. Ik denk dat er weinig stadjes zijn in de Ardennen zijn van waaruit er zo veel klimmen vertrekken. Ze zijn gaan allemaal dik in de dubbele cijfers. Sommigen, genre Haute Levee of Stockeu zijn bekend over de hele wielerwereld. En anderen blijven nobel en onbekend. Zoals deze. Maar kijk, ge zit met mij opgescheept vandaag, dus we gaan 'm voor één keer toch afvinken.

Beloningen zijn er wel. Het uitzicht eens boven en terug beneden staan we in Coo. Qua afstand de ideale plek voor een lunch in Le Coffee Ride.

Nummer 8: Côte de Lorcé
Cotacol #500, 228hM voor 4.100 meter, goed voor een gemiddelde van 5,6% volgens Cotacol.

Als je de cijfers bekijkt zou je denken: ah, nog is ne lange loper. Is dit het parelende alternatief voor de Rosier in Spa? Lang, mooi asfalt, een paar haarspeldbochten, prachtige vergezichten en klimmen tot aan de bron van Bru. De gelijkenissen zijn er zeker.

Maar mispak je niet aan gemiddeldes. De eerste kilometer loopt zoetjes op, perfect om erin te komen na de lunch. Dan doemt er plots een muur voor je op, met een dubbele haarspeldbocht. In het dorp kan je even op adem komen, maar een nieuw muurtje wacht om je te belonen met een uitzicht om U tegen te zeggen, terwijl de weg zachtjesaan uitvlakt.

Nummer 9. Le Ravin de Nierbonchera
Cotacol #737. 180hM voor 2500 meter, goed voor een gemiddelde van 7,2% volgens Cotacol.

De laatste. Tenzij er echte beren alsnog de Roche Aux Faucons erbij nemen. Maar bij het overlopen van dit lijstje durf ik mezelf ervan te betichten toch enige zelfoverschatting aan de dag gelegd te hebben. We zullen zien.

Alleen al voor de naam. Le Ravin De Nierbonchera. Klinkt heerlijk! Totaal onbekend bij fietsers, maar een beauty. De beklimming loopt door een steil ravijn-achtig dal. Je kent het wel, zo'n godvergeten smal asfaltbaantje in de Ardennen waarvan niemand het bestaan vermoedt. Behalve dan een paar geeks-avant-la-lettre in de jaren '80. Het ding met encyclopedieën uit de jaren '80 is natuurlijk dat moderne technologie nog in de kinderschoenen stond. Elke cotacol werd ter plekke en met analoge meetapparatuur per 100m in kaart gebracht en getekend. Apps, segmenten en .gpx-bestanden waren nog iets uit een verre toekomst. Ook wegen veranderen al.

Halfweg de klim moeten we even langs een afsluiting de grote baan op om het originele parcours te volgen. Dat lukt het makkelijkst door net voorbij het laatste huis door te steken. Wel opletten voor het verkeer dat van beneden komt. Dan komt het minder leuke deel van de klim. Een echt segment bestaat er dus ook niet, want zelden zal iemand voor deze optie kiezen. Wat niet wil zeggen dat we het achteraf niet kunnen maken. Benieuwd waar we dan stranden voor de KOM!

Een beetje verderop op de grote baan zal je het wel herkennen: hier kom je boven als je voor La Redoute had gekozen. Zodra het kan verlaten we de grote weg om over de boerenwegen van het plateau richting vallei van de Ourthe af te dalen.