2,5K in het ochtendgloren

Het begon lekker. Geen top tempo, maar dat vind ik voor dit moment prima. Maar na een kilometer begon het alweer een beetje te schuiven. Mn ademhaling zat alweer hoger, wat ik in het begin nog kon herstellen, maar later ook niet meer. Vervolgens bemoeid die innerlijke criticus zich er ook nog even mee een tadaaaaaa knokken in de laatste kilometer om de run gewoon te voltooien.
Blijkbaar door een combinatie van warmer weer en feestende hormonen geven dit resultaat.
De overgang of zoals ik het ook wel eens noem de puberteit achterstevoren komt met uitdagingen.
Ik hoorde trouwens laatst wel een andere naam voor overgang. Dit komt uit de Chinese cultuur waar ze het the transition to wise woman noemen. Zoveel positiever.
Het helpt me nog niet meer sneller of verder lopen, maar ik heb geduld.