Pieterpad 2026 - Etappe 19: Gennep - Vierlingsbeek

Etappe 19 en een welverdiende rustdag

Na de hitte van de vorige etappe en een verfrissende duik in het meertje bij Camping De Bloksberg sliepen we verrassend goed. Om 06.00 uur ging de wekker en inmiddels begint ons ochtendritueel bijna geolied te verlopen. Tent afbreken, luchtbedden opruimen, rugzakken inpakken... en dit keer was er zelfs geen druppeltje condens op of onder de tent te vinden. Dat scheelde weer.

Ik haalde onze yoghurt op bij de vriendelijke eigenaresse van de camping, die deze speciaal voor ons in haar privékoelkast had bewaard. Na een eenvoudig ontbijt konden we direct het Pieterpad weer op. Dat de camping letterlijk aan de route lag, voelde als een klein cadeautje: vandaag geen extra aanloopkilometers.

De eerste kilometers voerden ons over rustige zandpaden door de bossen richting Nationaal Park De Maasduinen. Dit langgerekte natuurgebied is ontstaan door een bijzonder samenspel van wind, water en ijs. Je wandelt er langs uitgestrekte heidevelden, heldere vennen, stuifduinen en prachtige vergezichten. Het landschap verandert voortdurend en voelt bijna on-Nederlands aan. Misschien wel het mooiste was de stilte. We kwamen nauwelijks wandelaars of fietsers tegen en hadden het gevoel dat we als ontdekkingsreizigers door een verborgen stukje Nederland trokken.

Onderweg misten we heel even een LAW-9-markering en liepen een klein stukje verkeerd. Gelukkig hadden we dat snel door en kwamen we precies op het juiste moment uit bij Theetuin De Appelgaard. Een idyllische plek waar we hartelijk werden ontvangen. Natuurlijk bestelden we koffie, mét een stuk huisgemaakte Limburgse vlaai. Onze eerste van deze wandeltocht... maar waarschijnlijk zeker niet de laatste. Wat smaakte dat goed.

Na Afferden bereikten we de Maas. De veerpont lag gelukkig net klaar en nog voordat we het beseften stonden we alweer aan de overkant.

Daar begon een heel ander landschap: de Maasheggen. Dit eeuwenoude cultuurlandschap is zelfs UNESCO-biosfeergebied. De karakteristieke gevlochten meidoornhagen werden vroeger gebruikt als natuurlijke afrastering voor het vee. Tegenwoordig vormen ze een uniek leefgebied voor talloze vogels, insecten en andere dieren. En voor ons waren ze vooral een welkome bron van schaduw, want inmiddels begon de temperatuur flink op te lopen.

Niet veel later arriveerden we in Vierlingsbeek. Op het plein trakteerden we onszelf op een portie kibbeling met een ijskoude ice tea. Dat hadden we wel verdiend. Daarna volgde nog slechts twee kilometer naar Buitengoed Holthees. Deze 2 extra kilometers snoepen we nu al van de volgende etappe af. We hadden namelijk bewust gekozen voor deze camping, die net naast het Pieterpad ligt en al op de volgendeetappe! Een klein cadeautje aan onszelf.

We hadden hier voor twee nachten een bijzondere overnachting geboekt: een sfeervolle treinwagon. Niet alleen omdat we een rustdag wilden inlassen vanwege de extreme hitte, maar vooral omdat Sander en Marcella ons zouden komen opzoeken.

De nieuwe eigenaren hadden de camping pas in 2025 overgenomen en straalden enthousiasme uit. De centrale ruimte voelde meteen gezellig aan. Drankjes, ijsjes en snacks pak je gewoon zelf en reken je af via een QR-code of je schrijft het op een lijstje. Vertrouwen zoals je dat nog maar weinig tegenkomt.

Mijn oog viel direct op een lokaal speciaalbier van Brouwerij 't Smakt, een kleine ambachtelijke brouwerij uit het nabijgelegen dorp Smakt. Hun bieren worden in kleine oplages gebrouwen en dragen toepasselijke namen. Het bier Zomer in je Bol paste perfect bij deze tropische dag. Ellen koos voor een heerlijk verkoelende vlierbloesemsiroop.

Niet veel later zagen we de Peugeot van Sander en Marcella het terrein oprijden. Wat was het gezellig om elkaar weer te zien. Natuurlijk werden er meteen nog twee biertjes gehaald en werd er uitgebreid bijgepraat.

Maar de warmte was inmiddels bijna ondraaglijk geworden. Daarom besloten we naar de Maas te rijden, dezelfde plek waar we later tijdens onze rustdag opnieuw zouden komen. We zochten verkoeling in het water en zelfs Beelie had de grootste lol. Ze zwom enthousiast rondjes om ons heen alsof ze nooit anders had gedaan.

Na een verfrissende middag douchten we op de camping en gingen we 's avonds gezellig met z'n vieren uit eten in het dorp. Dat zijn toch de momenten die zo'n wandeltocht extra bijzonder maken. Terug in onze treinwagon wachtte een aangename verrassing: Sander had een ventilator van huis meegenomen. Geen airco natuurlijk, maar iedere zucht frisse lucht was meer dan welkom. Die nacht sliepen we heerlijk.

Rustdag – Hittealarm

Onze rustdag bleek achteraf een van de beste beslissingen van deze hele Pieterpadtocht.

De temperatuur liep op tot 40 graden, waarmee deze dag uitgroeide tot een van de warmste dagen ooit gemeten in Nederland. Wandelen was simpelweg geen verstandige optie.

We brachten de dag ontspannen door met Sander, Marcella en Beelie aan de Maas. Onder de bomen vonden we schaduw en regelmatig zochten we verkoeling in het water. Toegegeven: het Maaswater zal niet het schoonste zwemwater zijn waarin we ooit hebben gelegen, maar op zo'n dag voelde het heerlijk fris aan.

Er werd veel gelachen, gekletst en genoten van het samenzijn. Juist zulke onverwachte rustmomenten maken een lange wandeltocht compleet. Het zijn niet alleen de kilometers die je onthoudt, maar vooral de mensen met wie je ze deelt.

Morgen vertrekken we weer. Ondanks de voorspellingen van opnieuw extreme hitte willen we aan de volgende etappe beginnen. Of we die volledig zullen uitlopen of onderweg besluiten hem in te korten, zien we morgen wel. Eén ding hebben we inmiddels geleerd tijdens deze Pieterpadtocht: het doel is niet zo belangrijk als gezond en met plezier blijven wandelen. 🚶‍♂️🚶‍♀️🌞