Pieterpad 2026 - Etappe 18: Groesbeek - Gennep

Code Oranje, stuwwallen, verkoelende meren en een welverdiende duik

De nacht was opnieuw geen groot succes. Met temperaturen die zelfs na zonsondergang nauwelijks wilden zakken, bleek slapen in een tentje op een luchtbed wederom een uitdaging. Na een tijdje buiten gezeten te hebben en naar de stilte van de nacht geluisterd te hebben, viel ik uiteindelijk toch weer in slaap. Veel te kort natuurlijk, want om 05:50 uur lagen Ellen en ik alweer klaarwakker naar het tentdoek te staren. Een nieuwe Pieterpaddag was begonnen.

Vandaag zou een zware dag worden. De voorspellingen spraken over temperaturen richting de 35 graden en voor onze regio was zelfs code oranje afgegeven. Dat is niet meer "lekker wandelweer", maar serieus warm. We besloten daarom opnieuw zo vroeg mogelijk te vertrekken om het grootste deel van de etappe af te leggen voordat de zon haar volle kracht zou laten voelen.

Onze inmiddels bekende ochtendroutine begon. Omdat we op een veld stonden met andere kampeerders, besloten we onze luchtbedden niet naast de tent leeg te laten lopen met onze inmiddels beroemde "lifehack". Het lawaai daarvan wordt niet door iedereen gewaardeerd. Daarom verhuisden we de luchtbedden naar de recreatieruimte van de camping.

Zou het vandaag eindelijk lukken om onder die magische grens van anderhalf uur te komen?

Nee dus.

Na het afbreken van de tent, het inpakken van de rugzakken en een ontbijt van yoghurt met cruesli op een picknicktafel naast de recreatieruimte, stonden we om precies 07:30 uur weer op het pad. Anderhalf uur. Net als altijd.

Ondertussen werd de camping langzaam wakker. Verschillende gasten kwamen even een praatje maken. Sommigen hadden ons de avond ervoor al gesproken en waren onder de indruk van onze tocht. Ze wensten ons succes met de hitte van vandaag. Eerlijk gezegd maakten wij ons daar zelf ook wat zorgen over. Het moet vooral leuk blijven en niet omslaan in een aanslag op onze gezondheid.

Maar goed, we vertrokken.

Al vrijwel direct na de camping doken we de bossen in en stonden we aan de voet van de eerste klim van de dag: de Sint-Jansberg.

En wat was het hier ongelooflijk mooi.

De ochtendzon viel in gouden stralen tussen de bomen door, vogels gaven een compleet ochtendconcert en voor het eerst sinds Zuid-Limburg begonnen de hoogteverschillen weer echt voelbaar te worden. De Sint-Jansberg maakt deel uit van het stuwwallenlandschap dat tijdens de voorlaatste ijstijd ontstond. Gigantische ijsmassa's schoven destijds de bodem voor zich uit en creëerden zo de heuvels die hier nog altijd zichtbaar zijn. Het zijn misschien geen Alpen, maar voor Nederlandse begrippen voelt het bijna bergachtig.

We liepen door diepe dalen, langs steile hellingen en door oude bossen die soms eerder Duits dan Nederlands aanvoelden.

Toen verscheen er ineens een prachtig meertje.

Een spiegelglad oppervlak tussen de bomen, omringd door groen. Het leek alsof iemand een stukje Oostenrijk per ongeluk in Noord-Limburg had neergelegd. Er was niemand. Alleen wij, het water en de stilte.

Soms zijn dat de momenten waarop je beseft waarom je zo'n tocht maakt.

Na de bossen volgde Milsbeek. Een vriendelijk dorpje, maar niet iets dat lang in het geheugen blijft hangen. Daarna veranderde het landschap opnieuw volledig.

Het bos hield op.

Voor ons lag een open natuurgebied.

En daar stond de zon.

Hoog.

Fel.

Genadeloos.

We namen eerst even rust. Rugzakken af. Drinken. Op adem komen. Daarna stapten we het open landschap in. Ondanks de warmte bleef het prachtig. We bereikten de rivier de Niers, een rustig stromend riviertje dat vanuit Duitsland Nederland binnenkomt en uiteindelijk uitmondt in de Maas.

In het water stonden koeien verkoeling te zoeken. Een gans zwom met haar jongen voorbij. Alles leek aangepast te zijn aan de hitte.

Langs de Niers bevinden zich bovendien resten van Romeinse bewoning. Tweeduizend jaar geleden liepen hier al mensen rond. Archeologen vonden in deze omgeving sporen van nederzettingen, wegen en landbouwactiviteiten uit de Romeinse tijd. Terwijl wij ploeterden door de hitte, realiseerden we ons dat reizigers dit gebied al eeuwenlang doorkruisen.

En precies dat maakt het Pieterpad zo bijzonder.

Geen dag is hetzelfde.

Geen landschap blijft lang hetzelfde.

Bossen worden heidevelden. Heuvels worden uiterwaarden. Geschiedenis wisselt af met natuur. En elke etappe heeft meerdere verhalen in zich.

Toen we uiteindelijk Gennep bereikten, waren we behoorlijk verhit. We vonden precies op het juiste moment een gezellig koffietentje. Twee iced cappuccino's en twee stukken taart verdwenen in recordtempo van tafel.

Wat kan een mens daar gelukkig van worden.

Na de verkoelende tussenstop wachtte nog een laatste opdracht: boodschappen doen bij de Albert Heijn. Broodjes voor de lunch, yoghurt en cruesli voor morgen en natuurlijk onze inmiddels traditionele avondmaaltijd:

Salade.

What else?

Daarna volgde het laatste stuk naar Camping De Bloksberg. Door een woonwijk, over warme wegen en uiteindelijk de camping op.

Wat een ontvangst.

De eigenaresse bleek ongelooflijk gastvrij. Onze gekoelde producten mochten in haar privékoelkast. Morgenochtend konden we om zeven uur aanbellen om de yoghurt weer op te halen. Ze regelde stoeltjes voor ons en opende zelfs speciaal de cafetaria zodat we drinken en een zak M&M's konden kopen.

Dat soort mensen maken een wandeling als deze extra bijzonder.

Ons plekje lag heerlijk beschut tussen de bomen. De tent stond snel. Daarna ging de wandelkleding uit, de zwemkleding aan en liepen we naar het meer van de camping.

Wat een verrassing.

Het heldere water, de groene oevers en de rust deden eerder denken aan een camping ergens in Frankrijk dan aan Noord-Limburg.

We doken het water in.

Wat.

Een.

Verademing.

Ellen was vooral blij dat ze even geen stap hoefde te zetten. Geen rugzak. Geen stijging. Geen hitte. Gewoon zwemmen.

Terwijl ik dit schrijf, zit ik uit te kijken over het meer. Het water glinstert in de avondzon. Naast mij staat een koud biertje. Straks neem ik nog een laatste duik voordat de zon ondergaat.

Morgen wordt het nóg warmer. Temperaturen richting de 37 graden worden voorspeld. Daarom vertrekken we opnieuw vroeg.

Maar er wacht ook iets leuks.

Morgenavond slapen we niet in de tent, maar in een gehuurde treinwagon. Sander komt langs, waarschijnlijk samen met Marcella en Beelie, de hond van Amber. Vrijdag houden we een rustdag. Met voorspelde temperaturen van bijna 39 graden lijkt dat niet alleen verstandig, maar ook gewoon een heel goed excuus.

En eerlijk?

Na achttien etappes hebben we die rustdag inmiddels ook wel weer een beetje verdiend. 🚶‍♂️❤️🚶‍♀️☀️🍺🌳🏕️