Alcia

Wydaje się, że w moim świecie już wszystko jest otulone bielą. Zmrożone, skostniałe, zastygłe, uśpione i otoczone aurą tajemniczości, ale są tu też drobni, leśni wojownicy. Zielone rośliny, których jakby już nie powinno być, a jednak walczą i są💚. Znaleźć wciąż można, także czerwone jagody, które niczym małe iskierki ognia przypominają o lecie świetności❤️. W tych leśnych roślinnych żywotach tli się nadzieja. Nadzieja na życie, rozkwit i wzost, bo ona przecież odchodzi ostatnia. Jest jak gadatliwa kobieta, która nim opuści pokój musi rzucić za sobą ostatnie słowo. 🤣😁 Czekam na wiosnę. 💚❤️

Śnieg przykryje to co brudne, złe, nieszczere. Śnieg okryje niedokończone, niedomalowane niedopowiedziane. I tak zastygnie na jakiś czas w białej nicości. A potem? 🙄 A potem to się zobaczy, bo ponoć i najcięższa zima tylko do wiosny trzyma.

Dziś był ruch, bo i rowerzysta i narciarz. 😁 No budujące to jest. Skąd się wzięli? Chyba ich przywołałam swoim wczorajszym wpisem. Jednak są tacy, którzy nie potrzebują szczepionki, jak to pewien kolega mówi na wymówki. 😁 Wstawiłam też niezwykłe, zrekonstruowane zdjęcie ulicy w Żytkiejmach z 1942r.

Zima. Dziwny czas. Czas letargu. Przyrodzie nic się nie chce, ale i ludziom też nie🙄. Spotkałam dwie starsze panie na spacerze obok bloków. Mówią, że wiedzą, że trzeba chodzić, ale jak to robić kiedy się nie chce! 🙄 To jakaś choroba współczesnych czasów? Może to trzeba jakoś leczyć? Nowa pandemia? Szczepionki? 🙄

Po tym jak moje km rozpłynęły się we mgle, trzeba jakoś rozpocząć ciułanie nowych. 😁😄 Pogoda spacerowa.😅🤣 Wiatr wydzierał oddech, a śnieg bił po oczach, że nie dało się spojrzeć przed siebie. Nic to. Nowy Roku, witaj!😁

Wszystkiego najlepszego oby nadchodzący rok był zwyczajnie dobry😁. I niech Wam szczęście sprzyja. Ja dziś go nie miałam, bo przez nieuwagę, a raczej pośpiech, idąc z piwnicy upadłam na schody, a nie powinnam. 🙆 Cóż, brakło mi szczęścia, ale rowerek był, pomimo spuchniętego kolana. 🙋

Pada, mrozi, wieje ot zwyczajna zima. W lesie tak jak wczoraj. No może trochę wiecej śniegu. Poza lasem wieje, brr. Niektórzy marzną, ale nie ja. Ubieram się w kożuch i jest mi ciepło. A jutro koniec rocznego etapu. Jak ten czas jednak leci. Ech. 🙄😁

Zaczyna się niewinnie, radośnie i jasno. Świat jawi się w ciepłych barwach, więc idziesz śmiało i niespiesznie 😁. W miarę jej pokonywania pojawiają się, wyboje, wiatr, śnieg i pochmurne oblicze nieba, ale ty nadal idziesz odważnie, bo tak trzeba, 😁 bo często jest miło i szczęśliwie, wiele rzeczy cię cieszy, ale i wiele zasmuca i troska. Nie zatrzymujesz się, bo ta droga jest jedynym co masz, więc brniesz mozolnie do przodu. Im jest dalej tym gorzej. Robi się ciemno, jest zimniej, wietrznie, pada śnieg i ogólnie jest trudniej, ale idziesz pomimo niedogodności, bo trzeba dojść do celu, a na końcu tej marszruty, być może czeka ..... nagroda. 🙄🙄 Ciepła herbatka 😁🙋.

Mata nie dostałam, bo tak łatwo się nie dam, ale szacha owszem. Wiało szok, padało też. To była pogoda nierowerowa. Zawróciłam. 🙋🤣🚴

No i udało się wyjść na rower i to za dnia. Fajne uczucie,💪🤣ale co ja tu wam mam mówić. Było tak jak wiecie, że było. Tu, to jest normalne, ale na zewnątrz w realnym świecie, no cóż, różnie bywa ze zrozumieniem tej sytuacji. 🤣