Dorine van Oirschot 🍀

Porto is geen stad die zich netjes aan je voorstelt. Ze leunt tegen je aan. Ruw. Afgebladderd. Met trappen die al duizenden voeten hebben gedragen en muren die meer hebben gehoord dan ze ooit zullen vertellen. Je loopt door straten die te smal zijn voor haast. De stenen zijn uitgesleten, niet door tijd alleen, maar door leven. Regen. Zon. Oorlogen. Liefdes. Vertrek en terugkeer. De gebouwen staan er scheef bij, alsof ze elkaar overeind houden. Sommige ramen dichtgemetseld, andere open, gordijnen die zacht bewegen alsof er nog iemand is — ook al weet je dat het al jaren stil is. Verval hier is geen armoede. Het is geheugen. De trappen gaan nergens snel naartoe. Ze vragen je om te vertragen. Om omhoog te kijken. Naar balkons met roestige krullen, naar waslijnen die dwars door de lucht gespannen zijn, naar de brug die als een ijzeren rug boven alles hangt. Porto is oud. Ouder dan veel landen. De oorsprong gaat terug tot de Romeinse tijd, rond de 1e eeuw voor Christus, toen het Portus Cale heette — haven aan het water. Dat woord werd later Portugal. Ja. Het land dankt zijn naam aan deze stad. En terwijl ik hier sta, tussen oude huizen en scheve trappen, denk ik: Porto wil niet gerestaureerd worden tot perfectie. Porto wil herinnerd worden zoals het is. Ongepolijst. Eerlijk. Melancholisch. Een stad die niet glimt — maar blijft.

Dag twee. De benen wisten al wat we gingen doen, maar ze deden mee. Op naar de Ninglinspo. De korte route — verstandig gekozen, bleek al snel. Het was vooral technisch, modderig en druk. Smalle paadjes, natte stenen, voeten die je aandacht vroegen. Geen gedachteloos lopen vandaag. Dit was kijken, voelen, balanceren. De kleine gratis parkeerplaats? Kansloos. Vol. Maar ernaast: betaald parkeren. €2 per uur. Prima. Sommige dingen koop je gewoon af — stress bijvoorbeeld. We waren er weer met z’n drieën. En de hond. Zij had het duidelijk het makkelijkst. Vier poten, nul twijfel. Alsof ze dacht: waarom doen jullie hier zo moeilijk over? Ze genoot. Echt. Dit was haar terrein. Water, modder, hoogteverschil — alles tegelijk. Het was druk, ja. Soms wachten. Soms inschikken. Maar toch: die watervallen, dat geluid, dat eeuwige bewegen van het water. Het blijft iets doen. Niet groots, niet heroïsch — gewoon mooi. Na gisteren voelde vandaag anders. Minder ontdekken, meer ervaren. Minder kilometers, meer aandacht. Tweede dag wandelen is altijd eerlijker. Je lichaam liegt niet meer. En juist daarom voelt het puur. En ergens tussen de modder, de stenen en het wachten op andere wandelaars, was het er weer: dat gevoel dat dit precies is wat ik nodig had. Samen. Buiten. In beweging. Met natte schoenen, vieze broekspijpen en een hoofd dat stil werd. De hond blij. Wij voldaan. En ik? Ik dacht alleen maar: dit soort dagen neem je mee. Met een bunch of foto’s! 📷🥾

We gingen op pad. Met z’n drieën. En de hond. Zonder haast, zonder doel — gewoon lopen. De heuvels in. Of misschien toch een beetje de bergen. Het pad slingerde omhoog en weer omlaag, rustig, alsof het tempo vanzelf werd bepaald. Bijna 9 kilometer, 210 hoogtemeters, een hoogste punt van 280 meter. Niet om te presteren, maar om er te zijn. Het was quality time zoals het bedoeld is. Samen wandelen, samen kijken, samen stil zijn. De hond voor ons uit, tevreden, alsof dit precies was waar hij hoorde te zijn. En ja… ik belandde ook nog in het water. Even nat, even onhandig, even lachen. Ook dat hoort erbij als je buiten bent en je niet alles wilt controleren. Onderweg kwamen we een ouder echtpaar tegen. Franstalig — logisch hier. Maar hij deed zo lief zijn best. Met handen, mimiek, een warme glimlach. In zijn beste Nederlands zei hij: “Toen ik uw leeftijd had, woonde ik aan de Belgische kust.” Zo’n klein moment dat je meeneemt, zonder dat het groot hoeft te zijn. De cijfers vertellen hun verhaal: 3470 calorieën verbrand. Dus vanavond mag er zonder nadenken een Belgisch frietje in. Dat voelt meer dan verdiend. Maar wat blijft hangen zijn niet de statistieken. Het is het samen lopen. Het buiten zijn. Het gevoel dat niets hoeft. Dit was zo’n dag die je meedraagt. 🤍

🍄 Paddestoelenjacht en avontuur 🌳 Weer eens de wandelschoenen aangetrokken voor een heerlijke tocht door Boswachterij Dorst. Na een tijd stil te hebben gezeten, voelde het zó goed om weer buiten te zijn — de frisse lucht, de geur van het bos en overal die kleine wondertjes van de natuur. Overal doken ze op: paddestoelen in alle vormen en kleuren. Van stevige boleten tot tere zwammetjes die zich verscholen tussen het mos. Elk stukje bos had weer iets nieuws te ontdekken. Een echte paddestoelenjacht, vol verwondering en plezier. En terwijl ik daar liep, dacht ik aan mijn aankomende reis naar Porto. Die stad is allesbehalve plat — de heuvels, de trappen, de smalle straatjes… dus een beetje wandelvoorbereiding kon geen kwaad! Vandaag was een dag van opnieuw beginnen, van kleine avonturen dichtbij huis, en van genieten van het moment. De natuur herinnerde me eraan: groei begint met één stap — of met één paddestoel langs het pad 🍂