Karol Balicki

Może to jeszcze nie przedwiośnie, ale może przynajmniej już pozimie? Choć nie zdziwiłbym się jakby ta Zimna Łajza miała jeszcze w zanadrzu jeszcze jakieś ostatnie zdradliwe pchnięcie mrozem w plecy. Coś jest na rzeczy w każdym razie, bo ptaszyska za oknem rozćwiergoliły się jak wściekłe. Ja też już łakomie zerkam na wyłaniające się z pod lodu i błota pośniegowego ścieżki rowerowe i ulice...

"Tyle słońca w całym mieście" - śpiewała jedna artystka. Nie żebym nie widział tego jeszcze, ale przy okazji wolnego dnia i załatwiania kilku spraw na mieście to miła odmiana od szaoburości lub spędzania najlepszej części dnia przy kompie.

... ale pod koniec tygodnia ma podobno odpuścić. Już to kilka razy widziałem, ale za każdym razem wracała. Wyjątkowo uparta w tym roku jak na ostatnie standardy. Pod cienką warstwą świeżego śnieżku lodowisko, kilka razy odruchy zadziałały szybciej niż świadomość. Wcale bym się nie obraził jakby już sobie poszła. Chyba jeszcze nigdy nie miałem tak długiej przerwy od roweru...

Czy ja pisałem, że zima spuszcza z tonu? Tymczasem wygląda na to, że tylko na chwilę opuściła gardę, żeby wyjechać zdradliwym, mroźnym lewym sierpowym, prosto w szczepionkę. Ale nie ma tego złego - to dało jeszcze jedną okazję, żeby poskrzypać butami po śniegu, i miałem też niecodzienne przyrodnicze spotkanie.

Tu nie ma się nad czym specjalnie rozwozdzić - jak w tytule. Łiii! 🛷

Zima jakby nieco spuszcza z tonu - w przyszłym tygodniu pogodowi wróżbici przewidują odwilż, więc być może to jedna z ostatnich okazji na poskrzypanie śniegiem pod butami zanim ten zamieni się w rozciapcianą breję. Ścieżki wokół tytułowego jeziorka nigdy nie zaliczyłem w całości - no to odchaczone. Nie było to jakieś mistyczne doznanie, ale zawsze to lepsze od siedzenia w domu. Ciekawych okazów fauny dzisiaj nie napotkałem, nie licząc grupki szalonych, prawie nagich naczelnych moczących się w lodowatej wodzie bez żadnego do tego przystosowania ani wyraźnej życiowej potrzeby. Ale szanuję silną wolę. Zaskoczyła mnie natomiast zaparkowana w pobliżu autentyczna szwedzka wojskowa terenówka Volvo, która wygląda jak zabawka. Ten niepozorny wygląd wynika jednak z całkowitego podporządkowania formy pełnionej funkcji (jak to w wojsku). Podobno nie do zdarcia. Nie jestem fanem samochodowego off-road-u, ale tym pudełkiem to nawet potaplałbym się w błotku!

Kontynnując temat okołowiślanych krzaczorów trafiłem dzisiaj na Wyspy Zawadowskie. Teren dobrze mi znany, ale zimą to dawno mnie tu nie było, a już na pewno nie kiedy śniegu było więcej niż na grubość podeszwy. Tym razem było, co miejscu nadaje dodatkowego uroku. Ludzi bardzo mało, to i zwierzyna się bardziej ujawniła. Po drodze spotkałem kilka gromadek dzików, wytwory bobrowej inżynierii hydrotechniczej, Łabędzia, Czaplę Szarą, Dzięcioła Czarnego (spory i bardzo płochliwy) i jeszcze kilka innych nierozpoznanych ptaszysk. Nic dziwnego, że same wyspy są rezerwatem. Zastanawia mnie tylko jak do tego się ma fakt, że lokalsi wypasają tam całkiem pokaźne stadka kóz i owiec. Na koniec trafiłem na śmieszne kudłate krowy - myślałem, że to Jaki (nie, nie ten europoseł), ale Gugle kategorycznie stwierdziło, że to Szkockie Krowy Wyżynne. Przeurocze. Patrząc na to wszystko i od nadmiaru świeżego powietrza naszła mnie nieodparta chęć na kebsa...

Dzień jeszcze krótki, to postanowiłem złapać trochę słońca i na obiadek skoczyłem na miasto. Trochę dookoła. Pracując z domu mam tę możliwość, ale druga strona medalu jest taka, że co się przebimbało w czasie obiadu, to trzeba nadgonić wieczorem. Może to i dobrze - dla siedzenia przed komputerem czy jest jasno czy ciemno robi niewielką różnicę.

Za poradą jednego Komootowego kwadraciarza wyruszyłem eksplorować Zakole Wawerskie po tym jak mrozek dobrze potrzymał przez kilka dni. I bardzo dobrze, bo udalo się nie utopić w mokradłach a i ścieżki już były wydeptane przez lokalsów. Nie licząc niewyraźne wydeptanych gdzieniegdzie ścieżek, miejsce zupełnie dzikie, co jest trochę zabawne, bo położone bliżej centrum miasta niż takie Kabaty czy Tarchomin. Po drodze spotkałem tyle samo dzikich zwierząt co ludzi (czapla biała - co ciekawe przy samej ulicy, czapla szara - nie zdarzyłem wyciągnąć telefonu, i bober - wprawne oko wyłapie na jednym ze zdjęć). Bardzo polecam dla miłośników dzikich krzaczorów. W jednym miejscu widoczne jest stare oznaczenie trasy rowerowej. Nawet jeśli, to tylko dla zatwardziałych koneserów noszenia roweru na ramieniu w stylu przełajowym. Będę musiał sprawdzić jak ta okolica wygląda latem (bo na wiosnę to może być grząsko).

Chyba udało mi się zrobić ostatni spacer przed marznąco-deszczową apokalipsą. Jak wychodziłem sypał sobie ładny śnieżek, jak wracałem padała już z nieba jakaś dziwna kasza - ni to deszcz ni śnieg zamarzająca na wszystkim dookoła. Ale patrząc na zdjęcia z wczoraj u co po niektórych, to i tak pogoda obeszła się się z moją okolicą dosyć łaskawie.