Langs de Linge: van Geldermalsen (bijna) naar Leerdam

De dag was nog maar net begonnen, of ik stond al voor het station van Geldermalsen, waar de maan nog steeds (wel een beetje bleek) aan de hemel stond. Ja, waarschijnlijk niet alleen in Geldermalsen, maar daar was ik dus. En vanuit mijn gezichtspunt hing-ie net boven de bovenleiding van het spoor. Ik vond dat mooier dan gewoon de maan als een witte stip op het blauw van de lucht. Vraag me niet waarom. Ik geef sowieso antwoord. Het is net even spannender, denk ik. Als een houtblokprent van Teruhide Kato. Die is ook van de uitgelichte details, waardoor je de rest er zelf bij moet raden. Hij is er beter in dan ik. Check maar eens.
De lucht blééf blauw. En helder. Er kondigde zich iets aan. Ik wist niet wat, misschien niet meer dan een mooie dag, wat voor mij genoeg was. (De kunst van het wandelen is om nieuwsgierig te blijven zonder op iedere vraag een antwoord te verlangen.)
Ik ging monter op pad. (Ik vind dat een fijn woord, ‘monter’, dus als het even kan gebruik ik het.) Door de Betuwe en langs de Linge (wat min of meer hetzelfde is, als je langs de Linge loopt, kom je door de Betuwe en andersom).
Dus fruit aan de bomen. Meer dan ik had gedacht, want het is al bijna november en die appels en peren naderden hun houdbaarheidsdatum. Terwijl de blaadjes van de boom aan de randen al bruin aan het worden waren, hielden de peren zich aan de takken vast alsof ze dat nog wel eventjes konden volhouden. Kennelijk bleven ze verleidelijk, want bij de eerste boom die ik tegenkwam stond nog steeds een bord: ‘Geen peren plukken! Wie steelt is een dief!’ Of zoiets. Om mijn gemoedsrust te bewaren, dacht ik daar maar heel even over na. Wat nou als de boer zijn eigen bord leest? Trouwens, verderop had helemaal niemand peren geplukt, zodat vogels ze hadden aangevreten. Leek me technisch gesproken geen stelen.
Niet veel later zette ik voor de zoveelste keer het gammmelste schuurtje ter wereld op de foto. Dat doe ik niet alleen omdat ik het telkens weer een mooi schuurtje vind, maar ook om de teloorgang ervan bij te houden. En ik ben gewoon benieuwd wanneer de eigenaar (m/v/x) er genoeg van heeft en het gebouwtje tegen de vlakte schopt.
Wat me brengt op een huis dat inderdaad gesloopt werd. Alleen de buitengevels stonden nog overeind en de laatste bewoner had het raam open laten staan, wat ik opeens een vertederende gedachte vond. Ook al is het waarschijnlijk niet waar, ik zag in gedachten die persoon nog één keer naar buiten kijken vóór de afbraak begon.
Al mijn gedachten en fantasie over de twee op elkaar gestapelde stoelen heb ik even voor later opzij gezet. Ze stonden in een slordig bos en dat tegen de Lingedijk aan lag. Niemand mocht in het bos komen, zeiden strenge borden. Dus hoe kwamen die stoelen daar? Waren ze van de bosbezitter? Of van twee toeristen die dachten even stiekem in het bos te gaan zitten, toen ze betrapt werden en hals over kop zonder stoelen op de vlucht sloegen?
Enfin, misschien dat ik er later nog eens een verhaal omheen schrijf. Waarin ik dan ook op zoek ga naar het antwoord op de vraag waarom ik die foto genomen heb. En waarom ik tijdens het wandelen eigenlijk best veel foto's heb genomen van twee eenzame stoelen (en waarom ik dan telkens Jacques Brel hoor: La Chanson des Vieux Amants).
ps: Dat 'bijna' tussen haakjes in de titel slaat op het abrupte einde van de tour. Ik ga niet uitleggen hoe dat komt. Snapt u denk ik wel.
pps: ps: veel vogels gezien. Een koolmees, een muskuseend (verdwaalde exoot), een reiger met de allure van een buizerd, een kraai met zijn avondeten, een zingende winterkoning, een roodborstje dat het allemaal niet begrijpt, een torenvalk, en ekster en een fazant.