Verdronken bos, géén uiterwaarden langs de Lek, over de kanaaldijk en via Wickenburg terug

Aan het begin van het pad door de uiterwaarden langs de Lek bleek dat ik me had vergist. Ik dacht dat het open was tot 1 november, maar dat was 1 oktober.
Ik ben van huis uit echt heel slecht in plannen wijzigen. Zeker ad hoc en stante pede. Het lukt me alleen omdat ik het mezelf – met vallen en opstaan en veel te laat! – heb aangeleerd.
Maar om nou te zeggen dat het me goed afgaat, nee. Als je goed kijkt, kun je zien dat ik mezelf dan met de moed der wanhoop voor de leeuwen gooi. Dat een plan B (of, God verhoede, plan C!) vaak best wel leuke verrassingen met zich meebrengt, helpt niet. Want verrassingen, nou ja, je raadt het al. Niet mijn ding.
Tegen alle verwachtingen pakte plan B nu wel goed uit, want ik moest verder over de Lekdijk (waar het fijn rustig was vanwege de herfstvakantie) zodat ik veel meer uitzicht had. Panorama’s waar je u tegen zegt. En later moest ik erg idyllische weggetjes in die ik nog niet eerder had gezien (nu lieg ik, toen ik nog fietste kwam ik daar wel eens, maar lopend heb je toch een ander perspectief).
Allemaal positief. Dus.
En vóór ik op het gesloten hek stootte had ik al zeker tien geruststellende kilometers achter de rug waarin ik alleen maar oude en vertrouwde natuur ontmoette!
Zoals het verdronken bos in de buurt van Schalkwijk. Ik krijg daar maar geen genoeg van. De boomtoppen die boven het water uitsteken dwingen een soort stilte af die bijna plechtig is, alsof de bomen willen dat je hen gedenkt. Ik doe dat altijd een beetje als ik daar sta, probeer me voor te stellen hoe ze eruitzagen toen het water er nog niet was.
De weg erheen is een goede voorbereiding op die eerbied. Dat wil zeggen, als je (na een paar kilometer) eenmaal tussen de weilanden loopt, maant het landschap je alvast om zou min mogelijk geluid te maken en alleen maar te kijken.
Ik zie dan altijd het silhouet van Schalkwijk, en niets anders.
Niet moeilijk, de skyline van het dorpje blijft het vergezicht vullen, later ook met vier windmolens, die ik misschien wel mooier vind dan oude typisch Hollandse molens. Indrukwekkender.
Hoewel de zomer nu toch echt wel voorbij is, kwam ik toch nog aardbeien tegen. Ze hingen alsof ze appels of peren waren in een kas van een boerderij en probeerden heel hard om nog op tijd rijp te worden. Of zoiets.
Toen ik voor de zoveelste keer langs het Inundatiekanaal liep, besloot ik nou toch maar eens op te zoeken wat inundatie is. Het klonk katholiek. Ik weet niet waarom. Het is een ander woord voor ‘onderwaterzetting’. Niks katholieks aan. Het verdronken bos is onder water gezet, om regenwater één uitweg te geven. Maar vroegere oorlogen deden ze het ook om de vijand op een afstand te houden. Dat soort ingrepen in het landschap vind ik dan weer een beetje droevig; de natuur die mensen naar hun hand hebben gezet om andere mensen naar het leven te staan. Over oorlog gesproken, veel bunkers in dit landschap. Echt heel lelijke gedrochten. Maar ik troost me met de gedachte dat de natuur ze in veel gevallen op een of andere manier heeft overgenomen.
Voor de volledigheid nog een korte opsomming van de vogels die ik heb gezien (en op de foto wist te zetten). Een reiger die zich kapot schrok van het zonlicht, kievit die verstoord achterom keek, een buizerd op zijn uitkijkpost, en een ekster bovenop een schaap. Dat laatste is een mooi geval van samenwerking, want de ekster zoekt tussen de wol naar beestjes, waardoor de schapen niet de hele dag jeuk hebben op plaatsen waar ze niet bij kunnen (zijn er best veel, denk ik).
Ik maak hier ook graag van de gelegenheid gebruik om jullie liefdevolle aandacht te vragenvoor het blauwe plukje touw dat achtergebleven was op het prikkeldraad, ergens langs een wei. Op een of andere manier verpletterend kwetsbaar.
En tot slot spreek ik m’n dank uit aan degene die de kleur voor de reling van de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal heeft gekozen. Dat groen heeft me de rest van de week geholpen om wat minder somber naar het bestaan te kijken.