Zondagswandeling XL, tegen de klok in, deel 1

Ik heb lang getwijfeld of ik dit verslag moest schrijven, omdat Komoot weer eens roet in het eten gooide en er na 7,55 km een einde aan breidde.
Dat is nog tot daaraan toe.
Ja, echt.
Wat me echt van mijn stuk bracht was dat ik er niet meteen achterkwam en er daardoor zo’n 2,05 km helemaal niet is opgenomen.
Die ben ik dus kwijt!
Tegelijkertijd vond ik het een beetje griezelig dat ik me daar zo druk over maakte, want ik mis wel meer stukken uit mijn leven. Ik heb echt niet alles onthouden van wat ik tot nu toe allemaal heb meegemaakt. Geen beginnen aan. Maar als ik dan toch aan het registreren ben, wil ik ook alles. Kennelijk.
Ik moest me dus eerst over dat gemis heen zetten voor ik de rest (7,55 + 18,4 km) kon beschrijven. En pas toen ik bang werd dat ik die zou vergeten, besloot ik toch maar te beginnen.
Het gaat over mijn zondagse wandeling XL, maar dan tegen de klok in. Deel één.
De dag begon met een geweldige nevel die mij op een of andere manier wijs maakte dat ik de enige was die alles zag: het panorama van vijf eeuwen menselijke beslommering, de ooievaar die net wakker was, een dampende berg kuilgras, een paard en een pony die van elkaar hielden, twee enorme oranje flessen en een gele theepot, een roodborstje dat míj́ bekeek, en een jonge spreeuw die gisteren met natte veren naar bed was gegaan.
Misschien wilde Komoot gewoon even op adem komen.