Modderpoelen en dode bomen, maar toch nog mooi; de Kampina

In Boxtel stapte ik uit de trein, kordaat gewapend om de eerste kilometer door het industrieterrein heelhuids door te komen. Het staat vol fabrieken die ik niet begrijp of niet wil begrijpen in straten die ze hebben bedacht zonder aan voetgangers te denken. De paar stoepen die er zijn eindigen even plotseling als ze beginnen.
Zodra halverwege de Scheepsdonkweg de eerste akker in volle breedte voor me ging liggen, en ik nog steeds de uien kon ruiken die een paar weken eerder geoogst waren, liet ik mijn verdediging zakken.
Dat had ik misschien niet moeten doen.
Ik ben hier al vaak geweest, op de Kampina, en ik heb ook veel over deze streek geschreven, over hoe ademloos prachtig die is, maar vandaag werd ik opeens overvallen door haar littekens. Meer nog dan de dode bomen die je overal tegenkomt, en die op een of andere manier hun statige schoonheid nog hebben behouden, lieten de tot modderpoelen verdampte vennen van zien wat de Kampina de afgelopen jaren te verduren heeft gekregen. Ik vond het bijna hypocriet om te fotograferen wat ik zag, omdat de mist desondanks alle natuur toch weer mooi maakte en het leek alsof er niets aan de hand was.
Ik kon het natuurlijk niet laten, fotograferen bedoel ik, maar hoop dat jullie na deze inleiding een beetje anders naar de foto’s kijken. Tegelijkertijd hoop ik dat jullie de moed niet laten zakken. We kunnen het tij nog keren.
Hm, een beetje treurig begin. Lees vooral door.
De stier die ik tegenkwam, ging staan alsof hij poseerde. Hij kijkt misschien een beetje lijdzaam, maar dat is volgens mij slechts schijn. Hij wacht geduldig tot ik hem goed in me heb opgenomen en weet hoe ik de foto wil maken.
Toen ik na 3 kilometer die omgevallen boom in de verte zag, werd de achtjarige jongen in mij wakker en keek ik door zijn ogen naar het skelet van een ontzaglijk prehistorisch beest. Misschien was het wel een vis en liep ik over de bodem van wat vroeger een diepe oceaan was! Ik moest aan mijn moeder denken, die me altijd op het hart drukte dat verbeelding het leven veel leuker en mooier maakt.
Waarvan acte.
In de bossen die daarna kwamen werd de mist alsmaar dikker. Met zoals ik al zei, adembenemend mooie gevolgen. Ik wilde me afvragen hoe het kan dat grijze sluier zoiets teweegbrengt, maar besloot dat niet te doen. Gewoon kijken, zei ik tegen mezelf, meer niet.
Rond een uur of 12 kwam de zon door en de vogeltjes tevoorschijn. Een veld vol verdorde zonnebloemen was een soort land van melk en honing voor vinken en groenlingen. Ze vlogen af en aan, maar om één of andere reden lieten ze alleen hun achterkanten zien.
De tweede stier die ik op de foto kreeg, was al even geduldig als de eerste. Maar wel een stuk indrukwekkender. Vond ik. Faliekant in strijd met mijn gezond verstand dacht ik eerst dat er een leeuw op dat heuveltje lag. Dat was dus niet zo, maar ik besloot voor de zekerheid om toch maar veel ontzag te tonen. Ook al omdat er overal bordjes staan dat die beesten onvoorspelbaar zijn. Dat ik om hem heen liep, kun je ook zien op de route, een grillige boog stulpt van het rechte pad.
Later ontdekte ik nog een grote bonte specht. Hij was nogal ver weg en erg druk met hameren, dus ik heb wel eens betere foto’s van zo’n vogel gemaakt.
Dan maar een hek, dacht ik, dat blijft tenminste stilstaan, om er vervolgens na een paar foto’s achter te komen dat de paaltjes van bovenaf gezien veel mooier waren. En ik verdrong weer een vraag, dat wil zeggen, ik dacht niet over het antwoord na.
(Wat heb ik toch met oude en verweerde dingen?)