Water en weiden – Van Gouda Goverwelle slingerend naar Woerden

Deze wandeling heb ik samengesteld uit een paar stukken die ik al eerder had gelopen en nieuwe stukken. Ik begon er met gemengde gevoelens aan, want had onduidelijke herinneringen aan de eerder gelopen delen, waren die nou mooi of niet? Ze waren in ieder geval onvermijdelijk als ik de rest van de route wilde lopen.
Dus ik op pad. The proof of the hike is in the walking, of zoiets.
Ik wist al vrij snel wat me de vorige keer had gehinderd: de overdaad aan villa’s met nodeloze toebehoren. Ik besloot gewoon mijn blik op andere dingen te richten. Dat lukte niet helemaal, want binnen de kortste keren had ik, Joost mag weten waarom, een reeks foto's van robotmaaiers. Ik heb er één bij dit verslag opgenomen, omdat die een hele mooie rechthoek in het natte gras had gemaakt. Dit in tegenstelling tot alle andere stuntelaars, die volgens mij echt niet door hadden waar ze mee bezig waren (ik bedoel, hoe vaak moet zo'n machine zich stoten aan een boom om te concluderen dat het gras elders is?)
Verder was deze wandeling geweldig. Wel nat. De paden door weilanden en over kades, waren her en der overgroeid door bedauwd gras en riet, zodat ik op het eind tot aan m'n knieën doorweekt was. Gamaschen zouden geen gek idee zijn. Ik heb ze, maar iets weerhoudt me ervan om ze te dragen. Ik vind het geloof ik een beetje overdreven.
Het stuk tussen wandelknooppunt 18 en 49 begint als een regelrechte wildernis en het pad is in het begin nauwelijks een pad. Na een paar honderd meter wel. Kwestie van doorlopen dus.
Het egeltje moest ik eerst roepen voordat-ie mij gewaar werd. Z'n stekels kwamen omhoog zoals bij ons de haren op onze armen bij kippenvel. Indrukwekkend.
De Amerikaanse rivierkreeft daarentegen vond meteen dat ik niet pluis was. De vechthouding die hij aannam was vanaf een afstandje een beetje sneu (ik ben namelijk echt veel groter dan zo'n diertje), maar toen ik inzoomde, best wel eng. Ik heb misschien te veel griezelfilms gezien, want ik zag hem in gedachten naar mijn strot vliegen.
Qua vogels was het rustig. Maar dat komt misschien ook omdat ik niet de juiste instelling had. Ik kwam een man tegen bij een kijktoren die me vertelde dat er verder op kiekendieven rondvlogen terwijl ik de trap klom om te kijken of ik boven beter zicht had op een blauwe emmer in het weiland. Ik bedoel maar.
Check wel even de foto van de aalscholver die in diepe slaap midden op het wandelpad zat (15,5 km). Ik moet bekennen dat ik niet meteen snapte wat ik zag en het ook een beetje eng vond, zo'n roerloos zwart gevaarte. Uiteindelijk moest ik hem met ‘hé PSSS!’ Wakker maken, want hij bleef daar maar zitten, ook toen ik dichterbij kwam. Waggelde chagrijnig naar de sloot.
Snap ik wel.