Verdronken bos, uiterwaarden langs de Lek, over de kanaaldijk en via ‘t Goy terug

Om één of andere reden had ik me precies voorgesteld hoe het eerste gedeelte van deze wandeling eruit zou gaan zien en dat klopte ook; de aankondiging van zon achter mist-schuine-streep-nevel waardoor alles ver weg op een fijne manier vaag zou zijn. Later op de dag kwam die vaagheid nog eens terug, maar toen omdat er overal een beetje regen in de lucht hing. Ook mooi, maar minder fijn.
Die regen viel uiteindelijk precies op het moment dat ik oog in oog stond met een bankje in de holte van een of ander struikgewas onder een boom. Dus ik bleef droog. Dat voelde als gerechtigheid, al zou ik niet weten waarom. Het was gewoon boffen.
Ik heb de wandeling nu rechtsom gelopen en dat doe ik eigenlijk altijd, want dan kom je vrij vroeg door het verdronken bos, wat in de ochtend echt het mooist is. Check wel even het vlonderpad, want als het erg nat weer is geweest, is het spekglad.
Het pad door de uiterwaarden van de lek was net gemaaid, wat een hoop zwoegen en nattigheid scheelt. Vlakbij de spoorbrug stond er een hele kudde koeien op en rond het pad. Ik heb het niet op die beesten sinds ik krantenberichten heb gelezen over op hol geslagen hordes die wandelaars aanvallen. Dus ik besloot off track te gaan. Had ik niet hoeven doen, want de koeien waren banger voor mij dan ik voor hen. En ik ontdekte dat galopperende koeien echt aandoenlijk zijn. Ik kreeg de neiging om sorry te roepen. Maar dat leek me raar, ook al was ik de enige mens in de verre omtrek.
Qua vogels geen bijzonderheden, op de brandgans na, die volgens mij verdwaald was, want hij was de enige temidden van een kleine menigte grauwe ganzen. Voor de volledigheid de andere vogels in volgorde van opkomst: een kraai, een roodborsttapuit, een aalscholver (die me toeschreeuwde of zo, terwijl ik toch erg ver weg was), een kokmeeuw, een kieviet (voor de verandering eens op het strand en niet in de wei), nog eens een roodborsttapuit, en een lepelaar (met opgeborgen lepel).