Woerden - Papendrecht

Dag 18.

Wind, water en waarlijk wonderlijke wegen…

De knooppunten brachten me naar het zuiden, richting huis.

Niet dat ik dat al aangekomen ben, dat is iets voor donderdag, maar het gaat nu wel snel. Na twee weken rond de pot draaien, gaat het deze dagen min of meer rechttoe rechtaan huiswaarts.

Alsof ik me nu pas heb gerealiseerd dat alle wegen naar Brussel leiden. Of iets van die aard.

Vertrekken deed ik pas kort na de middag, wat er vooral voor gezorgd heeft dat ik opnieuw een relatief korte afstand heb afgelegd. Langs water en door pittoreske dorpjes. Over een veer of twee drie (ja, ik doorkruis dat deel van Nederland weer).

Het spannendste punt was de omleiding bij het dorpje met de uiterst poëtische naam Bergambacht.

Omdat ik zelf de omleiding te slim af wilde zijn, belandde ik heel even op een autoweg. Dat is zo’n strook asfalt waar fietsers niet welkom zijn en dat werd me vriendelijk doch beslist duidelijk gemaakt door een tegenligger.

Eieren voor mijn geld kiezende, besloot ik dan toch maar op de parallelweg te rijden waar fietsers wél welkom zijn (én auto’s ook, dat dan weer wel…).

Het schattigste moment van de dag was zonder twijfel toen ik een honderdtal meter voor mij een fietser zag stoppen en een andere fietser, uit de tegenrichting, exact hetzelfde deed op een meter of wat afstand van de ander.

Pas toen ik dichter kwam, realiseerde ik me dat zij dit deden omwille van iets wat ik nog nooit in mijn ogen in real life had mogen zien : overstekende mama eend met piepkleine kuikentjes 😍

Na drie nachten kamperen heb ik mezelf nog eens getrakteerd op een echt bed, bij een gastadres van Vrienden op de Fiets.

Voor morgen weet ik al dat ik start met… een veerpont. Als deze niet meedoet met de staking van het openbaar vervoer in Nederland, tenminste.

Mijn vervoer zal in elk geval niet staken, want dat ruikt de stal…