Dag 10. Carajuan - Aiguines

Vanaf Carajuan reden we in de ochtendkoelte eerst naar de bakker bij Pont de Soleils. Deze bakker passeerden we ook al in 2024, toen ze ons net na sluitingstijd de hongerklop bespaarde (na zes lekke banden en flinke vertraging) met quiche lorraine en gratis koekjes voor onze route van La Palud-sur-Verdon naar La Foux. Deze keer kwamen we er alleen voor koffie en ontbijt, en onder betere omstandigheden. Een stuk verder op de route, in Trigance, vulde de alleraardigste kruidenier onze tassen voor ons avondmaal. Daarna klommen we de Corniche Sublime op, de balkonweg die pas in 1947 in de zuidwand van de kloof werd uitgehakt: de andere oever en de andere richting dan twee jaar geleden. Bij de Balcons de la Mescla keken we tweehonderdvijftig meter recht naar beneden op de samenvloeiing van Verdon en Artuby, en even verder overspande de Pont de l'Artuby het ravijn, met 182 meter de hoogste bungeebrug van Frankrijk. Daarna rolden we door de tunnels du Fayet om later bij het hotel hoog boven de kloof weer koffie te drinken en onze bidons bij te vullen met vers water uit de koeling. We vervolgden onze weg over het Cirque de Vaumale op twaalfhonderd meter, het dak van de dag, terwijl vlak naast ons een vale gier weg vloog die hier sinds 1999 zijn teruggekeerd. De weg hadden we vrijwel voor ons alleen. Op de Col d'Illoire wachtte de beloning waar we twee jaar op hadden gewacht: het turquoise stuwmeer van Sainte-Croix dat met elke bocht groter werd, tot we in Aiguines afstapten.