Bos, plas, Vecht... van Hollandsche Rading naar Abcoude

Omdat het regende, besloot ik deze wandeling uit te stellen tot het droog was en te beginnen in Hollandsche Rading, zodat ik eerst beschut in het bos zou lopen, voor het geval dat het ondanks voorspellingen van het tegendeel toch weer zou gaan regenen.
Geen goed besluit, want het bleef droog, maar het bos droop en druppelde alsof het van niets wist.
Na de bossen kwam een stukje door een sikkeneurige buitenwijk van Hilversum, en daarna een kilometers lang vervolg over de kades tussen de plassen op weg naar Vreeland. Een erg mooi vervolg. Ik had me voorbereid op veel hoog nat gras en een onvindbaar pad. Dat viel reuze mee, want het gras was er wel, maar gemaaid. Dus ik kon gewoon over een pad zonder hindernissen lopen. Met dank aan de gemeente Wijde Meren.
Denk ik.
Zou niet weten wie anders dat gras zou maaien.
Hoe dan ook... daarna, van Vreeland naar Abcoude, was het helemaal zorgeloos wandelen vanwege een asfaltweg die met de Vecht meeslingerde.
Of nou ja, zorgeloos... ik moest geregeld de berm in om uit te wijken voor belachelijk brede auto's, maar om een of andere reden liet ik dat de pret niet drukken. Er was een hoop te zien: een prachtig vervallen schuur die ze hopelijk gewoon laten vervallen; een hagelwit transformatorhuisje; een even witte meeuw die het allemaal maar niks vond; een vier meter hoge coniferenhaag waar ze een heel small poortje in hadden vrijgeschoren (ik ben niet gaan kijken waar je uitkwam als je erdoor kroop, want ik kom dan meestal onbedoeld in een ongemakkelijke situatie terecht); en treurwilgen, veel treurwilgen, kennelijk had ik daar opeens oog voor.