Bike(car)packing, dzień 3 - Austria: Mondsee

Mogłem wracać do domu… Tak, mogłem. I prawie mi się to udało.

Tuż przed północą na autostradzie tak mnie zmogło, że dalsza jazda przestała być możliwa. Zjechałem na parking przy stacji benzynowej, wskoczyłem w aucie w śpiwór i zasnąłem.

Rano pobudka, śniadanie, kawa i mogę jechać dalej.

Jednak zacząłem się rozglądać, gdzie ja właściwie jestem. Góry, jezioro… spojrzenie na nawigację i powoli zaczyna do mnie docierać:

Mondsee?!

Przecież ja już parę razy wrzucałem to miejsce do swoich śladów w aplikacji do planowania tras. Tak na „kiedyś”. Czyli chyba na teraz!

No i już wiedziałem, że plan powrotu do domu znacznie się wydłuży.

Bo wiecie, w aucie gravel, nawet lekko obrażony ilością ostatnio przejechanych asfaltów i brakiem makijażu z kurzu, a w rowerowej aplikacji prócz swoich gpx-owych mazajów, aż było czerwono od gravelowych tras.

To co? Szybka wykreślanka i jak tto mówią: rura!

Tylko wiedziałem, że dalej mnie czeka mnie droga powrotna tego samego dnia, więc to ma być krótka runda rozpoznawcza z obowiązkowym przejazdem przez rowerowy tunel przy jeziorze, który wcześniej wypatrzyłem w socialach.

A wiec tak, krótka runda, jasne ...

NIe było na to szans. Przecież trafiłem na gravelowy plac zabaw! I to wszystko przez przypadek. Czy może przez sen? Takich okazji się przecież nie marnuje.

Ale miałem frajdę tego dnia!

Premium górskie szutry, pot na podjazdach, ulga od rozlewającego się gorąca w górskich strumieniach, a później na szutrowych zjazdach suszenie (co do jednej nitki).

Do tego góry, lasy, jeziora, strumienie i trasy, przy których określenie „premium” to mało powiedziane. To była po prostu petarda!

I gdzieś po drodze pojawiła się kolejna myśl:

Ustawka i fotki w takich okolicznościach? Cud, malina!

Tylko jak, kiedy i z kim?

Chociaż pewnie paru rowerowych świrów by się znalazło. A co do niektórych nie mam nawet wątpliwości. Na bank przyjechaliby tu z Polski na kole.

Ach… to był piękny, gravelowy dzień.

I świetne zakończenie całego bike(car)packingu.
Trzy dni, trzy zupełnie różne jazdy i chyba najlepszy dowód na to, że czasami warto mieć plan aby nie trzymać się sztywno początkowego planu.

Pod wieczór, po prysznicu na stacji przy parkingu i kolacji ruszyłem już do Polski. W końcu trzeba było zdążyć do domu, bo następnego dnia czekało świętowanie.

W końcu to moje urodziny.