Dag 1 | Das Dreiländer-Quadrat Divide – Bikepacking Edition

Van Bazel naar de eerste echte uitdaging

Na de treinreis van gisteren begon vandaag eindelijk waar we voor naar Zwitserland waren gekomen. We verlieten Bazel vroeg in de ochtend en volgden de Rijn richting het oosten. De stad verdween langzaam achter ons en maakte plaats voor rustige fietspaden, grindwegen en de eerste gravelstroken. Bij het Dreiländereck, waar Zwitserland, Duitsland en Frankrijk samenkomen, voelde het alsof de reis nu écht begonnen was.

De route langs de Rijn was een heerlijke manier om erin te komen. De rivier bleef lange tijd onze vaste metgezel, terwijl de kilometers ongemerkt onder de wielen verdwenen. Af en toe een dorpje, een stukje bos en steeds vaker het gevoel dat we de bewoonde wereld achter ons lieten.

Dat gevoel veranderde snel toen de temperatuur begon op te lopen.

Nog voor de middag was het in de schaduw al zo’n 30 graden. En schaduw was er lang niet overal. De bidons raakten sneller leeg dan gepland en iedere klim voelde een stukje langer dan hij waarschijnlijk was.

De stop in Rheinfelden was daarom geen luxe, maar precies wat we nodig hadden. Koffie, koude drankjes, bidons vullen en vooral even niets. Op een terras, terwijl de Rijn rustig voorbij stroomde. Soms zijn dat de momenten die je later het beste onthoudt.

Met frisse moed stapten we weer op de fiets. Tot kilometer 45.

Pssssst…

Een doorn besloot dat mijn voorband wel genoeg lucht had gehad. Gelukkig was het lek snel gevonden en gerepareerd. Het hoort erbij. Je vloekt even, maakt een grap over en een paar minuten later fiets je gewoon weer verder.

Na Schwörstadt veranderde het landschap. De rivier bleef achter ons en de route draaide langzaam het binnenland in. De eerste langere klimmen dienden zich aan en het werd steeds duidelijker dat deze route ons de komende dagen nog genoeg zou voorschotelen.

Maar ondertussen begon de hitte zijn tol te eisen.

Waar we normaal zonder veel nadenken door zouden fietsen, merkten we nu dat het lichaam iets anders vertelde. De eerste signalen van hitte-uitputting waren duidelijk genoeg om niet te negeren.

Dus maakten we een keuze.

Niet de keuze die thuis achter de computer was bedacht, maar wel de juiste voor dat moment.

We weken af van de oorspronkelijke route en lieten een aantal mooie kilometers liggen. Jammer? Natuurlijk. Maar geen enkele route is belangrijker dan de mensen met wie je hem rijdt. Samen uit is samen thuis. Dat is geen motto voor op een T-shirt, maar iets waar we onderweg echt naar proberen te handelen.

Moe, bezweet en met een gerepareerde band bereikten we uiteindelijk onze bestemming. De teller liet minder kilometers zien dan gepland, maar dat voelde eigenlijk helemaal niet als verlies.

Want als dag één ons iets heeft geleerd, is het dat een avontuur zich niet laat plannen. Je kunt een route uitstippelen, maar onderweg bepalen het weer, het materiaal en je eigen lichaam hoe de dag werkelijk verloopt.

En misschien zijn juist dát uiteindelijk de verhalen die je later het vaakst vertelt.

One more ride. One more story. OneMoreTyn.