Het Appelpad – Rondtocht vanuit Barneveld Noord

Dit is een mooie wandeling op de eerste en de laatste paar kilometers na. Als je de tocht met de klok mee loopt, moet je eerst (samen met razend verkeer) door een soort industrieterrein voordat je in de polders komt. Ik was zo blij groen te zien, dat ik meteen onder een overrompelende treurwilg staan ging staan om al het zwart en grijs te vergeten.
Daarna begon de polder en die is dan meteen mooi. Je moet alleen wel een manier vinden om het lawaai van de A1 uit je hoofd te houden, want het is erg opdringerig. Na ongeveer 5 km ben je daar vanaf.
Dan volgen polders, bossen, en half droogstaande moerassen (die toch nog nat genoeg zijn voor muggen en andere ergerlijke insecten, twee beten opgelopen).
Deze tocht heet het appelpad en dat is terecht, want je komt door een gehucht van die naam, en overal kom je de Appelsestraat tegen, op het verwarrende af.
Tot m’n blijde verrassing, heb ik eindelijk eens een paar andere vogels dan boompiepers en roodborsttapuiten gezien. Op een verkleurde conifeer zat een groenling, zogenaamd verdekt opgesteld. Hij was ver weg dus het was nogal een gedoe om op de foto te krijgen, waardoor ik en mijn camera kennelijk verdacht werd en een oude meneer uit het naastgelegen huis op zijn beurt mij aan het observeren ging. Dat ik hem vriendelijk groette, maakte niet uit. Zijn argwaan bleef.
Ik liep dus maar door. En spotte een kneu. Ik vraag me altijd af of die vogel door de andere vogels gepest wordt met zijn naam. Eén ‘s’ erbij en het is lachen geblazen (maar niet heus). Later op de dag zag ik nog een witte kwikstaart in het gras.
Verder ook een kluwen schapen en een bedaarde lama met zijn/haar even bedaarde kind.
Oh ja, en een rode kater die mij ook al wantrouwig bekeek. Je hebt van die dagen.
Gelukkig is daar dan nog altijd het landschap, dat mij gewoon zonder geweifel laat rond banjeren. Waarvoor mijn dank.
De laatste 1,5 km gingen weer door het industriegebied.. Met het station in zicht maakt dat dan niet zoveel meer uit, bleek.