Servé

Aan de hand van de app NPO podwalks wandel ik over de Vughtse heide naar kamp Vught en de fussiladeplaats. De telefoon kan in de broekzak blijven, de app vertelt je waar je heen moet lopen. Onderweg hoor je verhalen over de oorlog en de Jodenvervolging. Wat een contrast met de rust en de mooie, vredige omgeving wat ik doorheen wandel. Ik ben al vaker in dit gebied geweest maar heb toch wat paden gehad die ik nog niet kende. Een indrukwekkende wandeling.

Gelukkig zijn er ook wandelroutes naast het veldlopen. We hebben gekozen voor de 15 km route. Vanaf de start lopen we al snel de duinen in. Een mooi gebied, maar de fabrieken van Tata-steel zijn wel erg aanwezig. De route loopt ook een stuk over het strand. Hier worden we flink blootgesteld aan de wind en de regen van vandaag. Ik vraag me af waar we in ’s hemelsnaam aan begonnen zijn. Als we dan de duinen in lopen is er wat meer beschutting, dat is toch fijner. We lopen nog een stukje richting Tata-steel en komen dan in een duingebied met stalen kunstwerken. Op een hoge duin hebben we een mooi uitzicht over Wijk aan Zee. De route loopt verder door de duinen. Vooraf was het gpx-bestand met de route al beschikbaar gesteld, maar de pijlenzetters hadden toch een iets andere route bedacht. Soms is er wat verwarring, maar uiteindelijk komt het allemaal goed. De extra lus voor de 15 km loopt voor een groot deel door een groenstrook langs een weg. Dat is wel jammer. De hardlopers zijn inmiddels klaar en onderweg treffen we een collega die ons komt begroeten. De eerste stempelpost staat op een parkeerterrein. Gelukkig staat een klein stukje verderop een picknickbank in het groen, een mooie plek voor de lunch. Hierna lopen we aan de andere kant van de weg weer terug. Een stukje door het dorp waar de mensen zich vast afvragen wat al die wandelaars hier opeens doen. Onderweg treffen we enkele hardlopers die ons komen aanmoedigen. Als we het buitengebied in lopen, komen we bij de tweede stempelpost. Vervolgens komt een afwisselend stukje door het duingebied en dan door het bos. We komen bij de loslopende runderen die niet onder de indruk zijn van al die wandelaars. Het laatste stukje loopt door een mooi stukje duingebied. Een mooie belevenis en een leuke dag. Volgend jaar willen we er weer bij zijn.

We lopen eerst een stukje door de bebouwde kom van Tilburg en lopen dan het buitengebied in. Eerst lopen we langs de rand van de bebouwde kom en dan komen we in De Oude Warande. Dit is een parkachtig gebied met lange lanen. In het midden zit een horecagelegenheid. Onderweg zie ik een eekhoorn en ook de specht laat zich even zien, maar niet fotograferen. Bij een bankje met een mooi uitzicht over een fraaie vijver eten we onze broodjes op. De route loopt een stuk langs het spoor tot waar we kunnen oversteken. Aan de andere kant lopen we weer terug en komen in een woonwijk. Aan de rand daarvan is een speelplaatsje en daar staat ook een ijskar waar we een ijsje kopen. Dan lopen we het wandelbos in. Dit doet veel natuurlijker aan dan de Oude Warande. In het wandelbos gaan we op zoek naar de plek waar de grondeekhoorns rondlopen. Die zijn ooit ontsnapt of vrijgelaten uit een dierentuin en komen alleen hier in het wild voor. Na wat zoeken vinden we de plek. Naast de grondeekhoorns laten ook meesjes, een vink en een specht zich hier zien. Mooi! Hierna lopen we weer terug de bebouwde kom in naar het startpunt.

Ik had deze bewaard omdat het een niet te lange ronde is. Toen ik aankwam zag ik meteen dat ik hier al eens geweest was. Nou ja, toch maar op pad. De route bestaat grotendeels uit lange rechte asfaltwegen. Je loopt langs natuurgebied Hooibroeken en daar laat zich af en toe een vogel zoals een reiger of een ooievaar zien. Maar dat is dan meteen wel de grootste attractie van deze route. Op de tweede helft loop je een stukje langs het weiland om dan uit te komen aan de voet van de oude Zeedijk. Net als vorige keer is er geen pad omhoog maar omdat de struiken flink zijn gesnoeid is het niet lastig om boven te komen. Een stukje verderop is een wandelpad aangegeven dat naar beneden loopt. Net als vorige keer loopt het dood in een hoop bramenstruiken en net als vorige keer kom ik tot de conclusie dat ik eigenlijk hier uit had moeten komen na het stukje langs het weiland. Over de zeedijk loop ik weer terug naar het startpunt.