Servé

Het begin van deze wandeling is bekend, we waren er al eerder. Langs de kogelvanger en over de drijvende brug wandelen we het gebied is. Het is een afwisselend bos met soms wilde stukken maar ook lanen met hoge bomen. Na een tijdje komen we weer op bekend gebied, de grote duin waar we het stuifzand in lopen. De parkeerplaats en horeca zijn vlakbij dus er zijn hier veel mensen aan het recreëren. Het blijft een prachtig gezicht als je op de duin over het gebied kijkt. Na een stukje door het stuifzand lopen we langs de rand maar nog steeds door het zand. We zien de grote vlakte nog verder doorlopen en ik krijg zin om dat te gaan verkennen. Inmiddels hebben we de ‘drukte’ achter ons gelaten en lopen weer het bos in. We komen langs een bankje dat bijna door het stuifzand begraven is. Daarna lopen we door een gebied dat omgevormd wordt tot heide om bestaande gebieden te verbinden. Als we op een lang recht pad lopen kijken we nog even bij de restanten van een hoeve die daar ooit geweest is. De route loopt verder door het bos. Daarna lopen we door het park en langs de rand van een woonwijk lopen we terug naar het startpunt.

We starten in Rossum en lopen over de dijk langs de Waal. Het weer zag er vriendelijk uit met een zonnetje er bij, maar hier staat best een frisse wind. We lopen een stuk over de dijk en maken even een uitstapje om een geocache te zoeken. In Hurwenen komen we langs de schoorsteen van de voormalige steenfabriek. We lopen door het dorp, er is niet veel te beleven. De molen is helaas niet open voor een bezoekje. Even verderop hebben we een stukje van het klompenpad, over het gras langs de rand van het weiland. En weer wat verder door de boomgaard. We lopen om de begraafplaats heen en vervolgens wil de route ons terug naar de dijk sturen. Die hebben we al gezien dus we lopen eerst nog een stukje door Rossum, waar we inmiddels weer zijn aangekomen. Dan komt er toch een stukje over de dijk en we slaan af naar kasteel Rossum. Vanaf hier lopen we terug naar het startpunt.

Een routekaartje met deze route hebben we ooit eens meegenomen van de wandelbeurs. De hele route met toelichting moet op een A6-je dus heel duidelijk is het niet. We gaan dus op pad met alleen in grote lijnen een idee hoe we willen wandelen. Vanaf het bezoekerscentrum, dat maar heel beperkt open is, lopen we eerst een stukje door Heerewaarden. In dit dorpje is niet veel te zien of te beleven. Hierna lopen we over de dijk langs de Maas over een verharde weg. Op zich wel aardig maar niet heel bijzonder. Dan komen we in de buurt van het oude fort Sint Andries waar de route een lus maakt. We twijfelen even, maar zien dat we toch gewoon door de paardenwei mogen lopen. We lopen verder het gebied in en zien wat bomen die door bevers zijn omgeknaagd. Waar ooit de schors zat, zijn nu de tandafdrukken duidelijk te zien. We lopen verder langs het water en komen weer bij de Maas. De oorspronkelijke route maakt hier nog een grotere lus maar wij lopen weer terug richting de paardenwei. Vandaar steken we de drukke weg over en komen nu op de dijk langs de Waal. We twijfelen even hoe we zullen lopen maar gaan dan niet voor de route over het fietspad op de dijk, maar we lopen het weiland in. Daar kunnen we lekker struinen. We moeten een beetje zoeken hoe we tussen het water en het prikkeldraad door bij de Waal kunnen komen, maar dat lukt. Dit is een fraai stukje met afwisselend weiland en strandjes en hier en daar apart gevormde bomen. De zon staat al laag en de lucht begint te kleuren en dat levert mooie plaatjes op. Tegen het eind komen we bij een stuk waar alle bomen gekapt zijn, dat ziet er troosteloos uit. We lopen terug naar de dijk, steken deze over en komen weer in Heerewaarden. Dan is het nog een klein stukje naar het startpunt.

Vanaf de parkeerplaats lopen we al snel het landgoed Waardenburg en Neerijnen binnen. Meteen aan het begin zien we kasteel Waardenburg liggen. We lopen verder door boomgaarden, bossen en langs weilanden. Bij het Stroomhuis zoeken we even een cache. De horeca is er niet geopend vandaag, het culturele deel wel. We lopen verder door het landgoed en komen in Neerijnen waar we de kerk bewonderen. We lopen even door de kasteeltuin achter de kerk en kijken even bij Huis Neerijnen of Klingelenburg. We lopen nog een stukje door Neerijnen en beklimmen de dijk. Die is hier na de dijkverzwaring steil en hoog. Aan de andere kant lopen we de uiterwaarden in. Die zijn hier best breed. Bij de Waal aangekomen zien we een constructie die waarschijnlijk bedoeld is om bij hoog water een waterberging open te zetten. Als we langs de Waal wandelen zien we in de verte de herkenningspunten van Zaltbommel: de torenspits en de Waalbrug. Op de rivier is het druk met boten, op de kant zitten veel ganzen. We lopen weer richting de dijk en zien de oude molen staan omringd door nieuwe windmolens. We lopen een stukje over de dijk, slaan af bij de molen en lopen door enkele straatjes weer terug naar de auto.

De Loonse en Drunens duinen kennen we wel, we hebben er al vaker gewandeld. Maar nu worden we toch verrast: het begin van de wandeling loopt langs een grote open vlakte. Een stukje verderop lopen we zelfs de grasvlakte op. Halverwege komen we bij een vlonderpad. Na het grasland komen we in een gebied waar kleine velden omringd worden door bomen, erg leuk. Dan lopen we het bos in en bos is…. nou ja gewoon bos. We komen langs een klein vennetje dat grotendeels is drooggevallen. Weer een stukje verderop moeten we een kleine zandvlakte oversteken. In de verte laten 2 reeën zich even zien, maar ze wachten niet tot ik ze op de foto heb gezet. Erg onbeleefd van ze. Het paadje gaat af en toe wat omhoog en omlaag. Weer wat verder en we lopen langs de rand van het bos. Al snel komt het Boompjesven in zicht. Na een grote lus gemaakt te hebben komen we weer bij de andere kant van het Boompjesven uit. Hierna komen we al snel op een pad tussen de velden door. Hier voelen we dat de wind vandaag best koud is. We passeren wat koeien die geen last lijken te hebben van de koude wind. Vervolgens komen we al snel weer op het pad dat ons terugbrengt naar het startpunt.

De route begint bij het gratis toegankelijke wolvenpark. De diverse soorten wolven zitten ieder in hun eigen leefgebied en dat is bewust zo gemaakt dat er stukken zijn die niet zichtbaar zijn vanaf het pad. Gelukkig laten sommige wolven zich wel zien. Vervolgens komt een saai stuk. Het wandelen door een Duits bos kennen wij nu wel als verwende wandelaars. Er is niets te zien. Op een gegeven moment loopt de route langs een kloof. Dat is al interessanter. We steken de kloof over via een bruggetje en even verder is er nog een brug. Het volgende stuk biedt meer afwisseling met smalle paadjes, bomen en struiken en meer een jungle-gevoel. Als we helemaal boven zijn hebben we een uitzicht over het dal. De herfstkleuren maken het de moeite waard. We komen langs een uitkijktoren, een 'wolvenbank'en een bank versierd met hartjes. Weer wat verder komen we bij de Garten der Sinne. Helaas moet je betalen om de tuin te mogen zien. Zeker in deze tijd van het jaar vinden we het dat niet waard. Wel leggen we even aan bij het cafeetje voor koffie en thee met wat lekkers. Het volgende stuk gaat behalve door het bos ook langs open velden. Het uitzicht is niet zo speciaal. We zoeken nog een geocache in een verborgen bunker, en later passeren we nog een bunker. De rest van de route heeft weer weinig te bieden, het bestaat alleen uit paadjes door het bos. Ruim voor sluitingstijd komen we weer bij het wolvenpark waar we nog wat wolven spotten en de Duitse geocachers weer treffen.

Vanaf de parkeerplaats lopen we door de poort die het begin van de route markeert en al snel zijn we in het bos. We komen ook vandaag weer bij een Mariakapelletje, een goed begin van onze wandeling. Eerste stop: de Teufelsfelsen. Dit is een schitterende rotspartij. Een stukje verderop komen we bij het eerste Tretbecken van deze route. Volgens de route op mijn gps gaan we hier linksaf maar de bewegwijzering zegt dat de route rechtdoor gaat. Dat doen we dan maar. We lopen een paar honderd meter door, gaan dan linksaf een voetgangersbruggetje over en dan weer linksaf over de berghelling tot we vlakbij de Tretbecken uitkomen. Wat een nutteloze lus. We lopen verder en komen op de grensweg tussen Saarland en Rheinland-Pfalz. Hier komen we ook de markering van het hoogste punt van deze wandeling tegen. Mooie paadjes leiden ons naar het eerste uitzichtspunt. Vervolgens komen we langs een Getränkestation. Flessen met bier of fris staan klaar voor de wandelaar, gekoeld door het water van de beek. Men vertrouwt er op dat je eerlijk 2 euro per consumptie betaald. En er staat een grote tafel met stoelen om je drankje te nuttigen. Heerlijk, maar het is niet zo warm vandaag dus we maken er geen gebruik van. Het pad slingert avontuurlijk verder door het bos en dan komen we bij de Bärenfelsen. Het pad loopt tot onder bij een aantal grote rotsblokken en gaat bovenaan verder. Succes ermee! Gelukkig zijn er ook kleinere rotsen waarover je naar boven kunt klimmen. Verderop komen we de Mühlenbach tegen die ooit, inderdaad, een molen aandreef. Bij het verzamelbekken is een overdekte zitgelegenheid en de tweede Tretbecken van vandaag. Hierna wisselen bos en open veld, met af en toe een appelboom, elkaar af. Voor we het doorhebben staan we bovenop de Adlerfelsen waar weer een mooi uitzicht is. Voor de afdaling zijn er touwen bevestigd langs het pad. Bij de Lannenbach zien we een houten ligbed om ontspannen te genieten van het bos en de beek. Maar wij gaan door en al snel komen we bij de rots Römerburch, genoemd naar de burcht die er ooit stond. Daar is bijna niets meer van te zien. Daar in de buurt komen we langs een oude Keltische offerplaats waar ook mensenoffers werden gebracht. De volgende rots op het programma is de Slangenfels. Hierna komen we in een buitenwijk van Scheiden. We komen langs een kist waar je drankjes uit kunt halen. Die kun je meenemen want zo’n 50 meter verderop is een magnifiek panorama waar je een groot deel van Saarland kunt zien. We vervolgen de weg over de Obstallee met allemaal fruitbomen. De paarden in de wei willen onze aandacht. Het blijkt dat ze graag de appels willen eten die van de bomen zijn gevallen. Na weer een stuk bos komen we bij een weidepassage. We lopen een heel stuk tussen de afzettingen met hout en schrikdraad door. Het lijkt of wij opgesloten zijn en het vee vrij rondloopt. Dit komt uit bij een nat, ruig gebied. Er is een observatieplatform gemaakt maar vandaag zien we niets bijzonders. We lopen langs de wei, dan door het bos waar het laatste stukje is ingericht als blotevoetenpad. Maar kun je van het ene naar het andere station komen zonder over die scherpe steentjes te moeten lopen? Dan zijn we snel weer op de parkeerplaats waar we nog even kijken wat de automaat met worst, kaas en wijn te bieden heeft voor we weer naar huis gaan.

Google Maps denkt dat het een goed idee is om ons over onverharde bospaden naar onze bestemming te sturen, zelfs als die bospaden afgesloten zijn met een slagboom. Wij denken er anders over en zo stranden we op een parkeerplaats op ruim een kilometer afstand van het startpunt. Maar wat een geluk, de route loopt gewoon over deze parkeerplaats. Zo kunnen we toch meteen van start. Ook vandaag missen we vrij aan het begin een bordje en lopen we een stukje verkeerd, maar die fout is snel hersteld. We komen langs de speeltuin met overdekte picknickbank en over smalle paadjes bij onze eerste uitdaging: een trap van rotsen die naar beneden leidt. Langs de kant hangt een staalkabel maar die geeft niet veel steun. We redden de afdaling en gaan verder. Dan komen we bij een openlucht-tentoonstelling van oude landbouwwerktuigen. Hier vlakbij is onze geplande start van de wandeling, maar daar hoeven we niet naar toe. We slaan linksaf en lopen het verkeerde pad in. Zo komen we bij een Lourdesgrot. Zonder een weesgegroetje te bidden gaan we terug naar het juiste pad en onder de poort door die het officiële begin van de wandeling mark. eert. Even verderop komen we bij het kikkerparadijs, een voormalige afgraving waar kikkers zich nu thuuisvoelen. We hebben een fantastisch uitzicht en dalen dan af de groeve in, om aan de andere kant het hele stuk weer omhoog te moeten klimmen. Een stuk verderop komen we Maria alweer tegen, dit keer niet in een grot maar in haar eigen heiligdom. We komen daarna bij een vlonderpad en brug die blijkbaar in zo’n slechte staat zijn dat je er niet meer overheen mag wandelen. Gelukkig is de alternatieve route goed uitgepeild. Als we boven op de berg aankomen kijken we even om voor een mooi uitzicht. Het volgende punt langs de route is een grilhut met een speeltoestel, een waterbron en een Tretbecken. Daarna nog meer paadjes door het bos die door de gevallen bladeren amper te herkennen zijn. Onderweg treffen we voor de derde keer Maria, ditmaal in een bescheiden huisje. We komen bij een uitzicht over het dal. Daar staat ook een bord dat ons naar de gipfel wijst, maar de route voert ons eerst naar beneden naar een mooi maar avontuurlijk paadje. Dat komt uiteindelijk bij een rotspartij waar we met behulp van staalkabels omhoog moeten klimmen. Boven zijn we dan eindelijk op de top, de gipfel, en bij het gipfelkreuz. Tijd voor een fotosessie. Daar treffen we ook een meneer die ons uitnodigt voor een uitleg en demonstratie van de optische telegraaf die vlakbij staat. Dat lijkt ons interessant en dat is het ook. Het loopt al tegen zonsondergang als we het laatste stukje teruglopen naar de auto.