Jan Šynkievič

Гэта класіка, гэты знаць трэба 🗣️ Новы райдер дэтэктед! Спантанны выезд з Юрай, у якім файна пакаталі па асфальце, па палях, па гоўнах! Потым прыйшла цемра, як заўжды, не ў час 😅

Завяршальны дзень! Спалі два разы, без будзільнікаў, да ўпору 🙂 Адчувалася агульная млявасць, ці то мышачная, ці то псіхічная - напэўна, усё разам. З абыякавасцю да жыцця, усё як мае быць на шосты дзень сумеснага існавання ў падарожжы 🙃 Нічога не планавалі на гэты дзень, але толькі селі на сядло - колы самі прывялі і да набярэжнай, і да заказніку "Мазырскія яры" (рус. "Мозырьские бугры"). Негледзячы на тое, што заказнік ледзь не у горадзе, мы знайшлі яго прывабным і вельмі цікавым! Чыталі стэнды, наведалі зону букаў, пахадзілі па басаногай сцежцы, забраліся на Крэмневую гару. Раю наведаць усім гэты заказнік. У нэце пра яго, як аказалася, напісана шмат цікавага. Ну а потым, завяршальнай стадыяй стала дабіранне да Калінкавічаў з наведваннем ядальні "Сытный Боб". Там ёсць забаўляльная гульня. Але якая - пазнаеце, калі наведаеце 😝 Ну вось і ўсё - нашае падарожжа скончылася! Для нас гэта быў настолькі неабсяжны новы досвед, што здаецца, што мы яго маглі атрымаць толькі так. Пазналі Палессе з незвычайнага боку, змагаліся з сабой і надвор'ем, атрымалі вялікую асалоду! Але гэтым наш вандроўны лёс не скончваецца. Толькі адпачнем тыдзень-другі, і зноў па конях! Дзякуй Лёхе за спраўнае паплечніцтва, а вам за ўвагу!

Сёння дзень быў зашпаркі, з вялікімі планамі і шчыльнай насычанасцю. І, на дзіва, амаль што ўсё атрымалася (незвычайна для падарожжаў). Аб усім па чарзе: 🔸 Прачнуліся рана, я шчыра недаспаў і таму неахвотна вылазіў з ложку з пэўнай ступенню смагі праз выпітыя ўчора настойкі 🙂 На будучыню: лепш перад раннішнімі выездамі ня піць наогул 🙃 🔸 Смачна паснедалі, паглядзелі музей Прыроды, што размяшчаецца ў гасцініцы на першым паверсе. Як заўжды, ён неверагодны! Палескі дух жыве ў ім 🌿 🔸 Праязджалі красамоўныя прырэчныя вёсачкі (Хвоінск, Перароў, Перароўскі Млынок і іншыя). Калі за тваім вакном здаравенныя разлівы - гэта пра Палессе 🔸 Нацыянальны парк Прыпяцкі і яго сцежкі, рэкі, вадаёмы і лясныя гушчары - гэта іншы Сусвет. Адсутнасць сувязі і інтэрнэту спрыяе злучэнню! 🔸 Унеслі ў велафармат крыху пешага элементу! Сумавалі па гэтым лясным блуканням па звярыных сцежках :) Шукалі вёску Судзібар. І знайшлі! Закінутая вёска ў сэрцы лясоў прыпаднесла нам сюрпрызы - забіты барсук, пчаліныя дагледжаныя вуллі і сігналізацыя з фотапасткай, у якую мы трапілі 😝 Было забаўна! 🔸 А потым мы не паспелі на паромную пераправу... І сядзелі 2 гадзіны распараныя, люта мэрзлі да дрыготкі і здранцвення 🥶 Сапсавала нам гэта адную кропку, але няхай! Ня страшна, будзе нагода прыехаць яшчэ раз! 🔸 Далей быў хуткі райд да Петрыкава, дзе да нас падышоў тутэйшы і пачаліся роварныя размовы. Пасля ён паказаў нам "хуткія артэрыі" выезду з Петрыкава. Нёсся ён нармалёва так на сваім МТБ)) Файны хлопец аказаўся. 🔸 Ну а ночыць хацелі ў Калінкавічах, але 80 BYN з чалавека за ноч плаціць было шкада, таму праехалі да Мозыру 15 км і засялілся ў гасцініцу ўдвая танней 🥳 Парадаваліся таму, як ровар ратуе грошы)) Было лёгка, весела, вольна, натхняльна, уражальна, цікава, а таксама холадна, стрэсова, недамагальна і цяжка 🌚 Аднак у нас такія градыенты кожны дзень, таму.... ўжо і не памятаеш, як выглядае стабільнасць і прадказальнасць 🫠 Абняць і зразумець 🫂

Праехалі сёння мала, уся ўвага была накіравана на блуканне ў Тураве 🙂 🔸Палячыліся аб каменныя Тураўскія крыжы (нясцерпны востры боль у калене пераследуе з самага першага дня) 🔸Наведалі музей Старажытны Тураў, які пабудаваны вакол раскопак храма 12 стагоддзя. Тут жыве ручная пліска і вылазяць у цёплае надвор'е вужы! 🔸Арэндавалі біноклі і паглядзелі птушак, змэрзлі без руху неймаверна! 🔸Сталі аб'ектам зацікаўленасці мясцовых дзяўчын, але адмовілі ў далейшым знаёмстве, адказаўшы што стомленыя і пойдзем грэцца ў гасцініцы)) Выбірай правільна))) 🔸Паглядзелі трохі Тураў па кутках і паелі-выпілі ў кафэ Будзьма Заўтра будзе складаны дзень! Трэба паспець да цягніку ў Калінкавічы, таму круцім з ранішняй раніцы 🫠

Сёння Столін зусім не хацеў нас адпускаць! Прачнуліся і шмат часу змарнавалі на нейкую ранішнюю руціну. Вынікова выехалі на Альманскія балоты толькі ў палудзень 😎 Але выехалі! Сённяшняй смене пагранічнікаў ужо распавялі пра нас, таму мы ўжо сустракаліся як свае 🙃 Балотныя краявіды дужа спадабаліся, негледзячы на дождж, вецер і град! Там зрабілі сапраўды прывабнае, добраўпарадкаванае месца, і адначасова захавалі уласцівую балотам навакольную "дзікасць" 🪾 Яшчэ быў вецер у твар 23 км запар, смачнейшая пажыва ў столінскім кафэ і выратавальная гасцініца-гуртажытак у Давід-Гарадке! Ехаць па трасе было хутка, але сумна 🌚

Уражанні гэтага дня заставілі мозг думаць, што кацім мы ўжо як мінімум тыдзень! Насычаныя і разнастайныя ландшафты, шматлікія ўзаемадзеянні з людзьмі розных прафесій і статусаў, ежа на прыпынках, з эмацыйнага: расчараванні і ўзнёсласць, стомленасць і дзіцячая радасць, нават агрэсія! Праверце, па напоўненасці гэта было цэлае чалавечае жыццё! З самага выбітнага: 🔸Рыхтаваліся да апакаліптычнага надвор'я, але папакутавалі толькі першыя 2 гадзіны 🤤 🔸Дамба на Прыпяці неймаверна ўразіла! І стала кропкай адліку, дзе нас сустрэла распагоджванне 🔸Цяжкія лясныя пясчаныя дарогі ў пачатку, на якіх я проста йшоў (слікі 35 мм), а Лёха ехаў (зубатыя 45 мм) 🔸Маляўнічыя палескія вёскі, багата рэк і каналаў, амэлы на дрэвах ПАЎСЮДНА 🔸Хацелі ночыць на Альманскіх балотах, сустрэліся з неразуменнем пагранічнікаў, былі апытаны, сумкі абшуканы, 40 хвілін чакалі пропуску.... да не дачакаліся. Адмовілі: ЗАБАРАНІЛА НАЧАЛЬСТВА 🫂 Вельмі рады гэтаму дню! Столькі эмоцый, столькі спатканняў з рэчаіснасцю! Гэта свабода, дзецюкі 😌

Зноў вітаем цябе, слаўны Пінск! Сёння першы дзень нашага падарожжа па Палескім краі, самы лёгкі дзень 🙂 Захапляліся экспанатамі найцікавейшага Музея беларускага Палесся, пасядзелі з вінцом на беразе Піны, прайшліся па набярэжнай, паелі смачных бургераў у Мумо. Старым вулачкам з уласцівай Пінску драўлянай аутэнтыкай асобная любоў, як заўжды 💚 Што будзе заўтра? Мы ня ведаем. Надвор'е значна псуецца да аранжавага ўзроўню небяспекі, таму наш далейшы лёс вырашыць толькі ўдача, трываласць і здароўе. Але, прынамсі, сёння мы на чыле 😎

Сабралі ўсе хмары сваім ультрачылрайдам 🌧️🌧️🌧️

Праводзіны сакавіка 🌿 Заўважыў некалькі цікавых рэчаў: 🔸Катанне ўвесну ці ўвосень - асабіста для мяне найлепшае, што можа існаваць у вандраванні. Прыемная крыху прахалодная тэмпература, адсутнасць людзей у лясах і пераходны стан прыроды - гэта 💚 🔸Цікава сустракаць гэтыя вясковыя крамы, памяшканні якіх у прошлых жыццях былі ці то сараямі, ці то жылымі хатамі, ці то сховішчамі. Паглядзіце на фота і заўважыце гэты забор, дзялянку, замураванае акно, занядбаны паддашак - ўсё гаворыць аб тым, што раней было па-інакшаму. Месца, быццам актор, апранае розныя маскі, але ў корані застаецца тым, чым было пабудавана першапачаткова, "прыродай". І, дарэчы, тут ужо прадаюць трускаўкі 🍓 🔸 Першачаргова ў маім жыцці з'явіўся лес, а потым паходы, намёты, ровары і падобнае... Але гэта ўсё пачало існаваць дзеля таго і толькі дзеля таго, каб часцей даязджаць, сустракацца, злучацца з лясным светам, прыслухоўвацца да яго гоману. Проста напамін ад сябе да сябе, чаму я калісьці купіў туррыштунак і ровар... Можа камусьці адгукнецца 🙂 🔸 Находжу прывабным вандраваць аднаму. Захацеў - паляжаў на полі, захацеў - спыніўся пастаяць пад дахам папільнаваць дзікіх жывёл. Трэба аднаўляць забытую традыцыю 🔸На дарогах побач з вадаёмамі - сотні рапух 🐸 На жаль, большай часткай забітых. Я, маючы пэўныя біялагічныя веды, разумею, што дрэйф генаў павінен выконваць сваю ролю выпадковасці, але ўключаецца эмацыйнае: я не магу назіраць, як пакуль яшчэ жывыя рапухі ўглядаюцца кудысьці ў пустэчу, стаічна сідзячы побач з раздробленымі сваякамі, і спакойна чакаюць сваёй чаргі 🥲 Вынік: адтэрмінаваў смерць для дзесці 20 рапух (выклаў іх бліжэй да возера, што мусіць паспрыяць іх біялагічнаму прызначэнню). Фоткі частцы земнаводных прыгажуноў-смертнікаў прыкладаюцца. Жывіце, дурні... Вось такія багатыя 40 км атрымаліся 🧙🏻‍♂️

А прырода працягвае адраджацца: шмат рапух на дарозе (ніводнай не задавіў), пушыстыя катухі на вербах і нечаканая навала алергенаў у вочы 👀