Jan Šynkievič

Коўзанне на гумавых ботах, чытанне часопісаў у занядбанай хаце, піццё глінтвейну каля могілак, пранізлівы вецер, які працінае грудзі ды каленкі, чырвоныя шчокі і абледзянелыя вочы - ўсё гэта кругасветка ў наваколлях Хлебнага Кліну ўзімку. На жаль, сувязь са спадарожнікам не вытрымала такіх умоваў, таму ніякія хайлайты не задэтэктіліся, але мы ўсё бачылі на ўласныя вочы!

Да вы смяецеся! Шыкоўнае надвор'е, каб пачаць аднаўляць былую форму 😌

Калі будзеце ў Вільнюсе, раю наведаць блізлеглы горад Тракай, тутэйшы замак і іншыя размешчаныя тут цікавосткі! Файна прасачыць, як ракурс гледжання на адну агульную гісторыю адрозніваецца (🥚🥚) Але гэта ўсё пустое, бо калі прыспусціць ідэалагічны бок пытання, то ўсё адно наваколлі нясуць у сябе дыханне мінулых стагоддзяў, якія амаль што тоесныя з абедзвюх бакоў умоўнай мяжы 🙂 Не пакідала пачуццё, што гуляю дзесці па-за Мінскам, на прасторах, дзе зямля дыхае знаёмай старажытнасцю.

Прыехалі ў Вільно па важлівых справах 🥸 То быў вечар пятніцы, калі я не адмовіў сабе ў магчымасці адолець пару кіламетраў перадкалядных вулачак Вільнюса. У вушах барытонам лілася агучка змрочных апавяданняў Лаўкраўта, а перад вачыма, пад узоры калядных упрыгожванняў, з'яўляліся то старажытныя пабудовы, то састарэлыя аркі ўнутраных двароў, то запоўненныя людзьмі маленькія бары (аднак некаторыя ўсё ж апусцела бляклелі). Прывабіла, як у адным з бараў граў нейкі тутэйшы блюз-гурт, да якого я, вядома, не мог не прытуліць сваё вуха... Кайф, утульна і цёпла ўнутры, калі слухаеш жывую музыку... Трапна гэтае адчуванне выхапіла з сэрца важлівыя ўспаміны майго насычанага музычнага мінулага. Пятнічны Вільнюс, я знайшоў цябе ціхамірным!

Прывітанне, шаноўны народ, які не спыняецца рухацца нават узімку! Я з вамі ✊🏻 Навіны з вадапоя: вада цячэ, гарбата п'ецца, спакой адчуваецца 😌 І, ведаеце, ўсё было б добра, калі б пад вечар пры вяртанні дадому не пайшоў дождж - агідны, настойлівы, які псуе і бачнасць, і кіраванне. Вось кіравання мне і не хапіла ў адзін момант 🤬

Падчас бегу па блізлеглым вёскам, сэрца напаўняецца цеплынёй, калі бачу шыбы, якія адказна глядзяць на мяне жоўтым святлом. Гэта значыць, што хата не памерла, яна дыхае праз печныя трубы нават у такую лістападную халадзіну. На жаль, усё ж большасць хат патухлыя, чорныя, нібыта цені... Я ведаю, што цяпер, калі пануе холад, я не дачакаюсь ад іх вокнаў адказнага позірка. Тэндэнцыя відавочна: вёскі выміраюць. Шкада. Я люблю вясковае жыццё, і мне здаецца, што менавіта тут знаходзяцца тыя самыя пакінутыя скарбы, багатыя на яднанне з голасам Прыроды, сувязь з сакральнымі сэнсамі старажытных святаў, гаспадаркасць і любоў да зямлі. Увогуле тое, што сучасны жыхар страціў і ведае толькі па заразліва цікавым гісторыям адыходзячых пакаленняў. Спадзяюся, што вёскі калі-небудзь зведаюць сваё адраджэнне! І яно будзе рухома не згубіўшымі шлях алкашамі, а сапраўды выбітнымі, ідэйнымі людзьмі, з агнём у вачах, народжанымі мысліць, ствараць і запальваць сваёй істотнасцю наваколле 🥲

У такое надвор'е звычайныя людзі сядзяць дома пад коўдрай, а вар'яты катаюць, дык яшчэ і па лясному бруду 🙂 І ўсё б было ну зусім добра, калі б на пачатку шляху ў нас не адбылася аварыя і далейшыя гадзіны мне б не прыходзілася мірыцца з болем у траўмаваным сцягне 🤠 Але лазня ўсё з лішкам кампенсавала!

На Е-байке гэта аказалася зусім не складана! І ўсё б было добра... калі б я не ёбнуўся на серпантыне напрыканцы праз рэзкі паварот 🤕 Як яны тут упісываюцца ў іх наогул? Ах, да, пракат самага простага Е-байка - 40 еўра да канца працоўнага дня

Невялічкі шпацыр па цікаваму маляўнічаму возеру

Спачатку, у лясной зоне, усё было досыць прыемным - як звыклыя для вачэй лясныя краявіды, так і магутныя высокія скалы. Апхілы дасягалі каля 50° і калі рухацца хутка, то сэрца давала пра сабе ведаць, але добра, што мой пыл "бегчы наперад" спыняўся Вікіным пылам "проста ісці" 🙂 А далей, пасля праходу лясной зоны, пачаліся суцэльныя скалы. Мы яшчэ не сустракаліся з імі і таму не ведалі, як з гэтай стыхіей правільна ўзаемадзейнічаць. Няўпэўненасць крокаў узмацнялася пры позірку ўніз, таму ўвайшло ў сілу асноўнае правіла "не глядзі ўніз і вакол! толькі пад ногі!". Праз некаторы час і гужу асіленых каменных прыступкаў (дзесьці прыходзілася нават прыгаць праз маленькія прорвы!) мы напаткалі горную хатку, дзе мажліва пакінуць грошы і ўзяць сабе піва ці віна! О, гэта сапраўды файны астравок Жыцця сярод гэтай непрыстасаванай для чалавечага існавання галізны скал 🥲 А далей пайшло самае жахлівае! Тое, чаго мы ніяк не чакалі. Трэба было ўздымацца па голых скалах па тросе, нібыта бывалыя альпіністы, а далей, праз на першы погляд непралазныя, амаль што вертыкальныя прыступкі, пад завывальныя вятры (якія не снасілі, але, прынамсі, унушалі такое адчуванне), мы нарэшце дайшлі да запаветнага крыжа. Вяршыня ў 2361м узята! 🫠 (ні ва ўсялякім выпадку не пакорана, дрэннае слова, мы ніколі не пакарым Прыроду) Але і гэта не ўсё! Наш шлях па Камуту ляжаў праз горны вузкі хрыбет, які гаварыў ісці наперад, а не вяртацца назад. Праз стомленасць і абсалютнае неразуменне таго, што на гэтым хрыбце нас чакае, мы сціснуўшы кулакі і рэшткі смеласці ў сэрцы, вельмі павольна і насцярожана пакрочылі далей, але... Прыцемкі наступалі вельмі хутка, і балансаваць уначы па вузенькім сцежкам, падымацца на амаль нябачных нават пры святле каменных прыступках ўяўлялася немагчымым, па-жывёльнаму жахлівым, вар'яцкім. Да таго ж, на 100м шляху прыходзілася прыкладна паўгадзіны, а ісці па хрыбце нам трэба было яшчэ 2 кіламетра. Адсюль, было вырашана спускацца па стромкаму, адхоністаму шляху назад. Я лічу, што менавіта гэтае вырашэнне сберагло нас ад смерці ў абдымках начы сярод халодных скал. Пайшлі назад, змяркалася, прыгажэйшы захад красаваўся на піках гор. Але цяжка было сесці і наўпрост назіраць за нім за кубкам гарбаты. Нам трэба было спускацца ўніз па гары, у прыцемках. Да шчасьця, мы абралі больш доўгі, але больш бяспечны пакаты шлях уніз (24 шлях, калі каму будзе цікава). Прыйшлі праз некалькі гадзін да падножжа, дзе нас сустрэў на машыне Улад. Гэты дзень яшчэ доўга будзе выбітна мільгацець на старонках кнігі нашага жыцця. Выражаю агромністую падзяку Віцы за тое, што прайшла гэтыя цяжкія нават для мяне іспыты. Ганаруся, непамерна шаную 🙂