Abdo

Driel is een dorp in de gemeente Overbetuwe in Gelderland met 4.385 inwoners. Het ligt ten zuidwesten van Arnhem aan de zuidelijke Rijnoever. Driel staat internationaal bekend om de Slag om Arnhem. In de Tweede Wereldoorlog speelde de plaats een belangrijke bijrol vanwege de luchtlanding en veldslag van de geallieerde troepen in september 1944, als onderdeel van Operatie Market Garden. In de Romeinse tijd was er bij Driel een Romeins castellum. Dit lag vermoedelijk in het gebied dat nu de Baarskamp heet. Driel lag destijds aan de limes; de grens van het Romeinse Rijk.[2] In 1127 was er sprake van een mansus. In diezelfde eeuw werd Driel ook genoemd op een inkomstenlijst van de kerk van Gendt. In de omgeving van Driel stonden enkele middeleeuwse kastelen, zoals de Oldenhof en het huis Vredestein. Reformatie bewerken In 1559, tijdens de reformatie, kwam de hagenprediker Rijckholt Schwartszmuyl in Driel tijdens de traditionele kermis in september. Hij werd vervolgens in het Ambtshuis te Elst door de Spaanse inquisiteur tot de dood door ophanging veroordeeld. Mede hierdoor bleven Driel en de meeste andere Betuwse dorpen ten oosten van Driel overwegend katholiek.[3] De protestantse minderheid in Driel kreeg echter wel de beschikking over de dorpskerk. Deze kerk werd al in de veertiende eeuw gebouwd en staat op de monumentenlijst. Uitoefening van de katholieke godsdienst was in de regio na de reformatie lange tijd verboden. De meeste dorpen ten westen van Driel, zoals Heteren zijn hierdoor overwegend protestant geworden, waardoor er, volgens sommigen, een religieuze grens ten westen van Driel ligt.[4] Tweede Wereldoorlog [bron?] bewerken In Driel was weinig te merken van de Tweede Wereldoorlog tot september 1944. Op 21 september 1944 werd Driel bevrijd door de Poolse 1e Onafhankelijke Parachutistenbrigade onder leiding van Stanisław Sosabowski. De brigade was bij Driel geland om in het kader van de Slag om Arnhem de Rijnbrug bij Arnhem vanuit het zuiden te veroveren. Er vielen in die dagen twee burgerslachtoffers. Riet de Leeuw (1927-1944) werd op 23 september door een granaat getroffen en overleed in een kelder. Ze werd begraven op de protestantse begraafplaats.[5] Jan Kosman, vader van Johan Kosman, die op 11 mei bij de Grebbeberg sneuvelde, werd ook, net als zijn vrouw, door een granaat getroffen. Hij overleed meteen, zijn vrouw zes maanden later. Na Market Garden vielen nog enkele Drielenaren, vooral door ongevallen (mijnen, boobytraps). Veel huizen in Driel waren zwaar beschadigd. De katholieke kerk werd verwoest en in 1951 herbouwd. Daarmee is deze architectonisch een typisch naoorlogs kerkgebouw.

Het ontstaan van Heteren begint met de vestiging van de Romeinen en de Batavieren bij Rayen onder Elst, Hemmen, Zetten en op de Hoge Woerd bij Kesteren. In de kom van het dorp Heteren lag zo’n Bataafse nederzetting. Nadat de Batavieren verdwenen waren werd het land bewoond door de Chamaven, daarna geruime tijd door de Saksen. In 1232 wordt voor het eerst “Insula de Hetere” vermeld. Met insula wordt vermoedelijk “eiland” bedoeld, omdat men in het rivierengebied op hoger gelegen gronden bouwde. Behalve buurtschappen vormden zich spoedig kerspelen (rooms-katholieke kerkgemeenten, kerkdorp, parochie), die alles omvatten wat met de kerk en ook school samenhing. Vaak was de grens van een buurschap hetzelfde als die van een kerspel, soms omvatte een kerspel meerdere buurtschappen. Heteren, Randwijk, Indoornik en Lakemond hadden ieder een eigen heer. Voormalige kastelen als de Oldenhof, Rode Toren, Uilenburg, Vredestein, Nyerborch en Doijenborgh herinneren nog aan die tijd. In latere Middeleeuwen werd het noodzakelijk dat verschillende zaken centraal geregeld werden, onder andere dijkwezen, de waterafvoer en de rechtspraak. Bovendien werd de macht van graven en hertogen groter. Toen ontstonden de ambten. Heteren viel onder het Ambt Over-Betuwe, met als zetel Elst. Het Ambtshuis in Elst herinnert hieraan. De rechtspraak had een onderverdeling in panderambten of scholambten met aan het hoofd een Scholtus (schout). Het panderambt Heteren omvatte Heteren, Driel en Randwijk. Tijdens de Franse overheersing wordt de uitdrukking municipaliteit (gemeentebestuur) geïntroduceerd. De Staatsregeling van 1798 spreekt van gemeenten in staatskundige zin. De Reglementen van 1800 en 1801 bevatten de indeling van de Republiek in gemeenten. In de grondwet van 1805 en 1806 werd het land verdeeld in departementen, arrondissementen, cantons en mairien (gemeenten). Het Mairie Heteren behoorde tot het canton Elst, arrondissement Tiel en tot het departement Boven-IJssel. De Mairie Heteren omvatte toen Driel (633 inwoners), Heteren (454 inw.), Homoet (116 inw.) en Meinerswijk (45 inw.). Indoornik (115 inw.), Lakemond en Randwijk (406 inw.) vielen onder de Mairie Hemmen. Onder koning Willem I werd in 1816 een reglement uitgevaardigd voor het platteland van de Provincie Gelderland. Er ontstonden hoofdambten, schoutambten en gemeenten. Heteren viel als schoutambt onder de Over-Betuwe. Tot Heteren behoorden toen de dorpen Heteren, Driel, Randwijk, Lakemond en Indoornik. Na de inwerkingtreding van het Reglement (1825) is het territorium nauwelijks veranderd. In 1995 werd een gedeelte van het gebied (Driel Oost) afgestaan aan de gemeente Arnhem.

Twello (Nedersaksisch: Twelle) is een dorp met circa 13.865 inwoners in de gemeente Voorst, in de Nederlandse provincie Gelderland. Het dorp is gelegen in de landelijke omgeving tussen de steden Deventer en Apeldoorn, dicht bij de rivier de IJssel. Het gemeentehuis van de gemeente Voorst staat in Twello.

Wat betekent de naam Planken Wambuis? De naam Planken Wambuis is afkomstig van een oude herberg in dit gebied die in 1782 werd gebouwd. Voor de betekenis van de naam zijn diverse verklaringen in omloop. De naam zou verwijzen naar een oude houten hut of naar een wambuis (een houten kledingstuk waarin je je niet bewegen kunt).

De Maten is een grote, populaire woonwijk in het stadsdeel Apeldoorn-Zuidoost, bekend om zijn groen, bloemkoolstructuur en recreatiemogelijkheden, inclusief de gratis toegankelijke Kinderboerderij De Maten, en is gebouwd in de jaren '70 en '80 als reactie op eerdere stempelwijken.

Ondanks dat Klarenbeek zelf als dorp vrij jong is, zijn in de omgeving van Klarenbeek verschillende resten te vinden van menselijke activiteit. Zo liggen in het Appense Veld ten oosten van het dorp vier grafheuvels die zo'n 2.000 jaar voor onze jaartelling, in de bronstijd, gemaakt zijn.[2] Verder is hier ook een middeleeuwse bandijk, de Appense Dijk, te vinden.[3] Klarenbeek is genoemd naar een landgoed dat aan de Klaarbeek lag, een beek die later ook de Klarenbeek ging heten. Tussen het dorp en de naburige plaatsen Apeldoorn en Beekbergen heeft het laatste oerbos van Nederland gelegen, het Beekbergerwoud. Na de bouw in de achttiende eeuw van een door waterkracht aangedreven kopermolen vormde zich een nederzetting, die halverwege de negentiende eeuw een eigen rooms-katholieke kerk kreeg. Omstreeks 1871 werd de molen vervangen door een houtzagerij. Het bedrijf was generaties lang in handen van de familie Krepel. Voor de aanvoer van het hout en de afvoer van de producten (vooral sigarenkistjes) werd een spoorverbinding aangelegd met de even noordelijker gelegen spoorlijn tussen Apeldoorn en Zutphen. Daar kwam toen ook een halte voor personenvervoer. Aan het begin van de 20e eeuw was Klarenbeek nog steeds niet veel meer dan een gebied met enkele verspreide huizen en een kerk. Rond de Hoofdweg zijn in de twintigste en eenentwintigste eeuw verschillende buurtjes gebouwd. In nacht van 30 op 31 mei 1942 in de Tweede Wereldoorlog stortte in Klarenbeek een geallieerde bommenwerper neer, een Vickers Wellington. Daarbij kwamen vijf bemanningsleden om het leven. Hieraan herinnert een monument aan de Hessen Allee, waarin resten van het vliegtuig zijn verwerkt. In 2010 is het monument tijdelijk weggehaald in verband met nieuwbouw, in 2012 is het herplaatst.[4] Het nieuwe wooncomplex (bestaande uit twee gebouwen) nabij het monument is naar het monument "de Propeller" genoemd. In 1948 is officieel de vrijwillige brandweer in Klarenbeek opgericht.[5] Sinds 2022 heeft Klarenbeek ook zijn eigen vlag en dorpskrantje de 'Klarenbeker.nl'. Op 16 april 1945 is Klarenbeek bevrijd in de Tweede Wereldoorlog en vlagt Klarenbeek jaarlijks de vlag

Het bestaan van Geldermalsen wordt voor het eerst gesuggereerd in een oorkonde van 12 augustus 850. Daarin wordt gesproken over Uberan Malsna (later Bovenmalsen/Malsen Superior genoemd), waarmee het tegenwoordige Buurmalsen wordt bedoeld. Dit veronderstelt de aanwezigheid van een Nedermalsen/Malsen Inferior, ten zuiden van de Linge. In latere archiefstukken wordt Geldermalsen onder meer genoemd onder de namen Burchmalsen, 's-Hertogenmalsen, Gelremalsen, Geldermalssum, Geldermalssen en Geldermalsem. Het onderscheid tussen de namen Buur- en Geldermalsen is te verklaren doordat Buurmalsen van oudsher hoorde bij het Graafschap Buren en Geldermalsen tot het Hertogdom Gelre. Geldermalsen werd door de graaf van Gelre, Otto II, in 1253 in leen gegeven aan de graaf van Bentheim. De bezanten in het gemeentewapen verwijzen nog steeds naar het Wapen van Bentheim.

Ontdek de prachtige omgeving van de Posbank De Posbank is een natuurgebied gelegen in Rheden, nabij Arnhem. Het natuurgebied is onderdeel van het Nationaal Park Veluwezoom en bekend terrein voor fietsers en wandelaars. Volgens velen behoort het gebied zelfs tot een van de mooiste stukjes natuur van Nederland. Het natuurgebied heeft haar naam te danken aan de stenen monumentale bank 'De Posbank' welke een prachtig uitzicht biedt over Nationaal Park Veluwezoom. De bank is geplaatst op een 90 meter hoog punt en geeft een fraai uitzicht over het Veluwse landschap en diverse steden zoals Arnhem en Apeldoorn. Heidevelden, bosranden en bomen zover u kunt kijken. Als u geluk heeft, spot u zelfs nog wel een van de wilde dieren die op de Posbank leven zoals Schotse Hooglanders, zwijnen, schaapskuddes en herten. De heideheuvels van de Posbank bieden de ideale locatie voor een mooie wandeling of fietstocht. In augustus kleur het heidelandschap in een prachtige paarse kleur. Heeft u uw camera gereed? Op de Posbank maakt u gegarandeerd de mooiste plaatjes.

Middeleeuwen Oorspronkelijk was Culemborg een handelsdorp, gelegen op de stroomrug van het riviertje de Meer en de zuidelijke oeverwal van de Lek. Ten westen daarvan bouwde de heer van Bosinchem (Beusichem) in de 13e eeuw een kasteeltje. Rond 1280 verrees ook aan de oostzijde een kasteel, waarvan nog een muurdeel en enkele fundamenten over zijn. Ten zuiden van het stadje werd in de 12e eeuw het kasteel Caetshage gebouwd, dat in eigendom was van de familie Caets. Op "Sente Nycolausdach" in 1318 ontvingen de poorters van de inmiddels versterkte nederzetting van hun heer, Jan van Bosinchem, stadsrechten waaronder tolvrijheid op de jaarmarkt en het asielrecht. Culemborg werd een Vrijstad, maar dit wil niet zeggen dat iedereen zich vrijelijk kon vestigen. De stad had een eigen rechtspraak. Wie iets op zijn kerfstok had, moest voor schout en schepenen verschijnen en ontliep zijn gerechte straf niet. Hij kreeg echter wel de kans zich te verdedigen. Zolang hij in Culemborg verbleef, werd zijn schuldeiser niet in de stad toegelaten. "Naar Kuilenburg gaan" kreeg later de betekenis[2] van 'failliet gaan'. Meteen na de verlening van de stadsrechten kwamen er een stadsmuur en -gracht om ongeregelde bendes en vijandelijke troepen buiten de stad te houden. Tweemaal werd de stad buiten de bestaande muren uitgebreid. Omstreeks 1370 aan de noordzijde met een schipperskwartier, de zogenaamde Havendijk, en twintig jaar later aan de zuidzijde waar het dorp Lanxmeer erbij werd getrokken onder de naam Nieuwstad. Zo ontstond een soort "driestad". Ook de Havendijk en de Nieuwstad werden ommuurd. Tegelijk met de bouw van de stadsmuur in 1318 werd aan de westzijde van het centrum het Nye Huis gebouwd, een kasteeltje voor Hubert, de zoon van Jan van Bosinchem. Hoewel het kasteeltje al in 1415 is afgebroken, is een van de buitenmuren bewaard gebleven als onderdeel van de stadsmuur. Aan de laatste telg van het geslacht Van Culemborg heeft de stad veel te danken. Vrouwe Elisabeth stichtte het Elisabeth-gasthuis, een hofje met huizen voor oude mannen en vrouwen, en schoot het geld voor de bouw van het Stadhuis en de toren van de Sint-Janskerk voor. Uit haar erfenis werd het Elisabeth Weeshuis gebouwd. Dit weeshuis doet nu dienst als museum en bibliotheek.

Op 1 januari 1812 werd Otterlo als zelfstandige gemeente van Ede afgesplitst. Onder deze gemeente vielen ook de dorpen Deelen en Harskamp en de buurtschappen Eschoten, Hoog-Baarlo, Mossel, Nieuw-Reemst, Oud-Reemst en Westeneng (bij Harskamp). Bij het kadaster is dit gebied nog steeds bekend als kadastrale gemeente Otterlo. Op 1 januari 1818 werd de gemeente alweer bij Ede gevoegd. In tegenstelling tot andere dorpen in de gemeente Ede heeft Otterlo een laag percentage bevindelijk gereformeerden. Dit blijkt ook uit het stemgedrag, in de gemeenteraadsverkiezingen van 2022 was Gemeente Belangen veruit de grootste partij in Otterlo.[3] In 2005 werd het 1150-jarig bestaan van het dorp Otterlo gevierd. Herkomst van de naam bewerken Het voorvoegsel Otter (vroeger Utter) komt van het zoogdier zelf.[bron?] Het achtervoegsel lo, afgekort van loo, is een historische benaming voor een bos. De naam van de plaats Otterlo werd in het verleden ook wel geschreven als Otterloo. Deze twee namen werden afwisselend gebruikt. Dit is nog terug te zien op oude ansichtkaarten.