Mike

Terwijl de meesten gisteren al de wandelschoenen aantrokken koos ik bewust nog voor een dagje rust. Maar vandaag was het dan toch zover: Hoge Venen–Eifel. Deze plek stond al lang op het verlanglijstje van mijn vriendin. Ik had haar gevraagd toch nog even te wachten tot dat we geluk zouden hebben met sneeuw want dan zijn de Hoge Venen op hun mooist. De lus vanaf Solwaster langs de kronkelende Sawe en de waterval van de Nutons was adembenemend. Hoewel 12 kilometer normaal geen enorme afstand is voelde deze tocht uitdagender dan anders. De kou de smalle paadjes en de sneeuw maakten het soms glad en technisch waardoor elke stap aandacht vroeg. Juist dat maakte het extra bijzonder. Meer dan drie uur lang wandelden we door een stil winterachtig landschap met bossen water en hoogteverschillen die blijven verrassen. Een route die niet alleen fysiek maar ook mentaal bijblijft. ondanks de kou de gladheid en de uitdagende rotsen hielden ze hun hoofd er constant bij. Geen moment van verslapping geen seconde verlies van concentratie en oprecht leuk om te zien en om samen mee te maken. Al met al was het een prachtige route en een perfecte manier om je jaar te beginnen!

Deze wandeling rondom de Munsterkerk in Roermond was mijn allerlaatste route van dit jaar en een route die ik bewust wilde afsluiten in Roermond omdat dit voor mij een van mijn meest favoriete steden van Nederland is en zonder twijfel mijn favoriete stad van Limburg. Een stad die altijd bruist van gezelligheid waar het druk is maar nooit te druk en waar echt van alles te zien is en waar je letterlijk alles tegen kunt komen van een reuzenrat tot een Nike-engel 😅 en juist die veelzijdigheid maakt Roermond zo bijzonder voor mij en deze route is extra speciaal omdat het mijn 300ste route is. Iets wat ik dit jaar heb mogen bereiken nadat we eerder dit jaar al de 200 hadden aangetikt en het dus in hetzelfde jaar is gelukt om ook de 300 te halen. Iets waar ik enorm trots op ben zeker als ik terugkijk op het feit dat we dit jaar in totaal 165 routes hebben gelopen die stuk voor stuk prachtig waren waarin ik meer dan 50 nieuwe plekken heb mogen ontdekken wat ik echt hartstikke gaaf vind en als ik dan nog verder terugga naar 2023 toen ik op Komoot terechtkwam nadat Route.nl door een update voor mij onbruikbaar werd en AllTrails ook niet echt als thuis voelde waarna Komoot uiteindelijk de plek werd waar ik eerst fietsroutes opnam van mountainbiken tot wielrennen tot deze fietsen verloren gingen en het wandelen steeds meer de overhand kreeg. Iets wat eigenlijk is ontstaan tijdens de coronapandemie toen alles op slot ging en we op zoek moesten naar een nieuwe hobby met het idee om te blijven wandelen tot alles weer open zou gaan maar waarbij ik erachter kwam dat ik helemaal niet meer terug wilde naar clubs restaurants of winkels omdat mijn passie volledig bij het wandelen was komen te liggen, een passie die nu vijf jaar later nog steeds springlevend is en wat ook blijkt uit mijn statistieken van dit jaar met 165 voltooide tours 316 uur en 42 minuten aan wandeltijd en een totale afstand van 1.739 kilometer en maar liefst 20.530 hoogtemeters cijfers die echt bizar zijn als je ze zo op een rij ziet en naast al deze kilometers en uren heb ik ook nog eens ontzettend veel nieuwe vrienden mogen maken op Komoot waarvoor ik enorm dankbaar ben en die ik alle goeds wens voor 2026. Maar nu is het toch echt tijd om richting mijn familie te gaan want zij zijn uiteindelijk mijn grootste inspiratie en de reden waarom dit leven zo mooi is. Dus bij deze wens ik iedereen een gelukkig nieuwjaar en proost op alles wat het volgende jaar weer gaat brengen 🥂✨ Tot wederziens 👋 ~ Mike

Vanochtend om 08:00 stapten ik vol energie uit de auto bij station Bilzen voor wat een van de mooiste en zwaarste wandelingen van dit weekend zou worden. Een van de absolute hoogtepunten onderweg was natuurlijk Kasteel Groenendaal. Dit prachtige landhuis oorspronkelijk bekend als Croenendael of Croonendael ligt in het landelijke Waltwilder en is omgeven door een groot Engels park waar je idyllische waterpartijen dreven van eeuwenoude eiken en stille wandelpaden vindt. Het kasteel bestaat uit een U-vormig gebouw waarvan de oudste kern uit de 17de eeuw dateert en later in classicistische stijl werd verbouwd. Hoewel het privéterrein is en je alleen de buitenzijde kunt zien straalt het indrukwekkende pand iets mysterieus en tijdloos uit dat je meteen mee terugneemt in de geschiedenis. Langs deze route kwam je niet alleen kastelen tegen maar ook pittoreske boerderijen weidse velden een verlaten spoorlijn en vooral heel veel water. Elk van deze momenten gaf even rust en verwondering tijdens deze stevige tocht. Dit was zonder twijfel een van de zwaarste wandelingen van de afgelopen dagen met bijna 31 km en een tijd van ongeveer 6 u 43 min voelde je iedere kilometer in je kuiten toen ik tegen 14:45 eindelijk de finish bereikten. In combinatie met gisteren’s route behoort deze tocht echt tot de mega-uitdagingen en het hoge aantal kilometers wisselende terrein en constante concentratie vroegen veel van je lichaam en geest en dat voel je nu wel 😉

Deze lange Thorpark-route stond al een tijdje op de planning voor dit weekend en met succes hebben we haar vandaag volledig afgerond. Toch voelde het niet als een eindpunt maar eerder als het eerste hoofdstuk want morgen wacht alweer een nieuwe afstandsroute van vergelijkbare zelfs iets zwaardere omvang. De kern van deze wandeling speelt zich af rondom Thorpark in Genk waar je verrassend dicht bij huis blijft. Zonder ver weg te trekken leg je hier al snel zo’n 13 kilometer af puur rondom het park en de Klaverberg. Het voelt alsof je de berg langzaam probeert te doorgronden: paden kruisen elkaar lussen volgen elkaar op en je beweegt je eromheen in een patroon dat bijna doet denken aan een telefoon-ontgrendelcode alsof je stap voor stap toegang krijgt tot de berg zelf. Deze route ontdekten we ooit via een collectie van Visit Flanders. In de zomer liepen we al een eerste variant die meteen indruk maakte. Zo’n indruk zelfs dat een terugkeer onvermijdelijk was. Vorige week dook deze variant plots op in de weekendcollectie maar al snel werd duidelijk: dit was geen herhaling maar dit was een zwaardere intensere versie. Thorpark zelf is een bijzondere plek waar natuur erfgoed en open ruimte samenkomen. Eenmaal de berg op wandel je nog even verder door het park langs open stukken en brede paden tot het moment waarop je echt het bos induikt. Daar verandert echt alles. De omgeving wordt stiller het groen dichter en de route vraagt steeds meer aandacht. Dat is het punt waarop het echte avontuur begint. Omdat we wisten dat deze tocht een halve dag zou opslokken vertrokken we vroeg. Om kwart over zeven reden we vanuit Nederlands Limburg richting Belgisch Limburg en om 08:17 zette ik de eerste stappen. Pas rond 15:00 uur stonden we weer stil aan het eindpunt. Een lange maar uiterst bevredigende dag waarin afstand en tijd volledig ondergeschikt werden aan ritme en beleving. De route is geslaagd zonder twijfel. Maar de benen krijgen weinig respijt: slechts 10 à 11 uur rust want morgenvroeg begint het volgende hoofdstuk. Een nog langere tocht met een nog vroegere start. Thorpark was vandaag geen afsluiting maar de perfecte voorbereiding 😎

Soms heb je niet veel nodig om even buiten te zijn. Deze korte wandeling was daar een perfect voorbeeld van. Eigenlijk vooral een excuus om via deze weg al mijn mede-wandelaars fijne kerstdagen te wensen. De wandeling bracht me bij SnowWorld Landgraaf waar ik de bekende trappen omhoog ben gelopen. Deze trappen vormen de verbinding tussen het lagere bosgebied en het plateau rond de skibaan. Ze worden vaak gebruikt door sporters en wandelaars die hun benen even willen laten branden: recht omhoog strak naast elkaar met elke trede een klein beetje extra hoogte. Boven aangekomen word je beloond met ruimte lucht en het gevoel dat je toch even wcht geklommen hebt. Deze trap telt ruim 500 treden en overbrugt bijna 100 hoogtemeters richting de Wilhelminaberg. SnowWorld zelf is de grootste indoor skihal ter wereld en ligt hier midden in het Zuid-Limburgse landschap. Aanvankelijk had ik het idee om dit jaar nog de 300 routes te halen. Eerder dit jaar tikten we al de 200 aan dus het leek even haalbaar. Maar met 296 routes op de teller en met nog zes dagen te gaan en gewoon werk tussendoor gaat dat hem dit jaar niet meer worden. En eerlijk gezegd: dat is helemaal prima. Deze wandeling is gelukkig niet mijn laatste van het jaar. Zaterdag en zondag staan er nog twee mooie lange afsluiters op de planning in Vlaanderen. Omdat ik het liefst solo wandel wil ik die laatste twee ook echt alleen doen. Hopelijk lukt dat zoals gepland. Voor 2026 blijven mijn voornemens grotendeels hetzelfde: blijven ontdekken blijven lopen nieuwe plekken blijven opzoeken. Daarnaast komt er ook een nieuw project aan dit keer op vier wielen. We gaan in 2026 aan de slag met een auto-project om mijn Toyota Auris Hatchback uit 2008 stap voor stap meer karakter en uitstraling te geven. Voor nu wil ik al mijn mede-wandelaars fijne kerstdagen wensen en alvast een gelukkig nieuwjaar. Ik kijk ernaar uit om te zien welke paden bossen bergen en wegen jullie volgend jaar gaan ontdekken. Ik blijf jullie activiteiten met plezier volgen en dankjewel dat jullie mij ook volgen. Tot ziens 👣

Eigenlijk zouden we richting Genk trekken maar onderweg voelde dat niet helemaal als het juiste plan voor vandaag. We besloten daarom onze route om te gooien en een wandeling te kiezen die al een tijd opgeslagen stond maar er eerder nooit van kwam. Stolberg bleek uiteindelijk precies de juiste keuze en een plek die ik nog niet eerder had ontdekt. In het oude centrum van Stolberg wandel je door smalle straatjes met historische gebouwen gebouwd in lokale natuursteen. De stad heeft een lange geschiedenis en staat bekend als Kupferstadt vanwege de vroegere metaalindustrie. Boven alles uit torent Burg Stolberg een kasteel waarvan de oorsprong teruggaat tot de 12e eeuw. Het vormt een markant herkenningspunt en geeft de stad haar karakter. Verderop in het Eifelwoud kwamen we langs een gesprongen waterbunker een stille herinnering aan het militaire verleden van deze regio. Zulke restanten duiken hier vaker op langs minder belopen paden en passen opvallend goed in het landschap zonder het te verstoren. We liepen deze route bewust alleen wat zorgde voor extra rust. Nog een leuk moment onderweg: een Duitse man sprak me aan en vroeg of ik fotograaf was. Na even schakelen naar het Engels legde ik lachend uit dat ik geen fotograaf ben maar graag wandel en observeer. Hij vond het duidelijk dat ik me hier thuis voelde en een klein onverwacht contact dat de dag net wat persoonlijker maakte. Met bijna 16 kilometer lichte maar constante stijging en veel variatie is dit een fijne wandeling voor wie natuur en stad wil combineren. Stolberg was geen gepland hoogtepunt maar bleek precies op het juiste moment te komen.

Deze rondtocht langs de Inde en het Rollefbachviaduct liep ik eerder deze week al eens op woensdag. Toen was het stil bijna ingetogen en had ik de route helemaal voor mezelf. Omdat ik vanochtend nog even moest werken was dit vandaag de enige mogelijkheid om diezelfde wandeling opnieuw te beleven maar dit keer kreeg hij een heel ander karakter. Vandaag liep Naomi mee en dat maakte meteen verschil. Waar ik woensdag geen runderen zag stonden ze nu rustig in het landschap alsof ze er speciaal voor ons waren. Ook de sfeer was anders: levendiger, drukker met meer wandelaars en beweging langs het pad. toch bewijst deze wandeling dat timing en gezelschap minstens zo bepalend zijn als het landschap zelf. Al met al opnieuw een mooie route en we zijn nog niet klaar 💪🌿