Mike

Vanmorgen stond ik aan de start van mijn wandeling bij NSG Krickenbecker Seen und Kleiner De Wittsee in Leuth, Duitsland. Eerlijk is eerlijk: het beginpunt was voor mij een beetje een saaie plek om te starten. Niet echt zo’n locatie waarvan je meteen denkt: wauw hier gaat iets moois beginnen. Toch had ik er zin in want ik was hier nog nooit eerder geweest en dat op nog geen uurtje rijden van mijn eigen omgeving. Door een kleine vertraging van precies 12 minuten in de vroege ochtend liep mijn planning net even anders dan gedacht. Toch kwam ik gelukkig precies om 9:00 uur aan en kon ik om 9:10 uur aan mijn 12 kilometer lange rondtocht beginnen. Wat deze route bijzonder maakt is dat je vrij snel de grens overloopt en ineens in Venlo staat. Dat blijft toch iets speciaals hebben. Een paar stappen verder en je bevindt je gewoon in Nederland. Eenmaal daar liep ik de Venlose Heide op.. Ik wist niet eens dat ze daar een heidegebied hadden. Ik heb een vriend in Venlo wonen maar meestal kom ik niet verder dan de stad zelf. Dit was echt een andere kant van Venlo. Het stuk over de heide was verrassend levendig. Er waren behoorlijk wat joggers actief en tot mijn verbazing kwam ik zelfs twee keer rolskeelers tegen. Dat zie ik tijdens mijn wandelingen eigenlijk bijna nooit zeker niet bij ons in het zuiden. Het was leuk om te zien hoe actief het daar was. En alsof het zo moest zijn kwam er zelfs nog eentje voorbij toen ik net klaar was. De route zelf was mooi en open maar wat ik als Zuid-Limburger toch wel mis zijn de beekjes en de beklimmingen. Alles is hier zo vlak. Met een totale stijging van slechts 20 meter hoef je niet echt diep te gaan. Dat maakt het anders maar soms mis ik gewoon dat heuvelgevoel. Wat me wel is bijgebleven zijn de vele bomen die ik onderweg heb geobserveerd. Het lijkt me prachtig om hier in het voorjaar nog eens terug te komen wanneer alles in bloei staat. Misschien kan ik dan zelfs een soort (her picture) creëren op dezelfde plekken maar dan in een compleet ander seizoen. Dat contrast lijkt me geweldig om vast te leggen. Omdat ik vandaag weer veel te snel klaar was hebben we besloten er nog een extra route bij te pakken. Deze ligt hier niet ver vandaan en stond toevallig ook in mijn weekendcollectie van afgelopen donderdag. Zo kunnen we er toch weer eentje afvinken. een verrassende ochtend een nieuw gebied ontdekt en weer een mooie ervaring rijker. Maar voor nu hoop ik toch snel weer een weekendcollectie te ontvangen die me richting de heuvels stuurt. Blijf nog even up to date 👣

De Oude Maas bij Stokkem gelegen in Dilsen-Stokkem in Belgisch Limburg vormt een van de mooiste stukken van het RivierPark Maasvallei. Dit landschap is het resultaat van eeuwenlange rivierwerking. De Maas kronkelde hier vroeger vrij door het landschap en liet bij elke koerswijziging oude rivierarmen achter. Die afgesneden meanders vandaag stille waterplassen vormen nu waardevolle natuurgebieden waar water riet graslanden en ooibossen elkaar afwisselen. Het gebied wordt gekenmerkt door zijn openheid en rust. Omdat het landschap hier nauwelijks hoogteverschillen kent krijg je brede vergezichten over water en velden. De Maas en haar oude armen zorgen voor een dynamisch ecosysteem waarin waterpeilen seizoenen en vegetatie elkaar voortdurend beïnvloeden. Rietkragen langs de oevers bieden beschutting aan talloze vogelsoorten terwijl grindbanken en ondiepe zones ideale foerageerplekken vormen. De Oude Maas staat vooral bekend om haar vogelrijkdom. Zwanen zijn hier opvallende bewoners. Met hun statige houding en witte verenkleed zijn ze haast symbolisch voor de rust van het gebied. Ze gebruiken de rustige waterarmen om te rusten te broeden en voedsel te zoeken in het ondiepe water. Eenden zijn er in verschillende soorten aanwezig en vormen vaak levendige groepjes op het wateroppervlak. Hun constante beweging brengt dynamiek in het stille landschap. Daarnaast zijn blauwe reigers vaste gasten langs de oevers. Met hun lange poten en geduldige houding staan ze roerloos in het water wachtend op vis. Aalscholvers zie je regelmatig op palen of takken zitten met gespreide vleugels om te drogen na een duik. In de rietkragen leven kleinere zangvogels die je vaak eerder hoort dan ziet. In bepaalde periodes van het jaar kunnen ook ganzen futen en zelfs ijsvogels worden waargenomen. Die laatste met zijn felblauwe kleur is een zeldzame maar bijzondere verschijning langs de Maas. Dit samenspel van water rust en biodiversiteit maakt de Oude Maas tot een belangrijk natuurgebied binnen Limburg. Het is niet alleen een plek om te wandelen maar ook om stil te staan bij hoe een rivier een landschap vormt en leven mogelijk maakt. Na een namiddag waarin het dagelijkse leven nog even zijn plaats opeiste en Naomi die eerst haar werk afrondde en ikzelf die ondanks mijn vrije dag nog enkele afspraken had trokken we uiteindelijk toch onze wandelschoenen aan. Het was al later in de namiddag toen we aan de rondtocht bij de Oude Maas in Stokkem begonnen maar juist dat late uur gaf de wandeling iets bijzonders. Een jaar geleden ontdekte ik Stokkem-Dilsen voor het eerst en was ik onder de indruk van de uitgestrekte Maasvallei en het water dat hier zo nadrukkelijk het landschap bepaalt. Naomi was toen net begonnen met ontdekken en was hier niet bij geweest. Nu een jaar later keerden we samen terug. Voor mij voelde het als een weerzien maar voor haar als een nieuwe ontdekking. Oorspronkelijk zou onze route dertien kilometer bedragen maar zoals dat vaker gaat wanneer je samen geniet en niet strikt op het geplande traject let maakten we er onze eigen variant van. We namen extra lussen mee en weken hier en daar af waardoor de teller uiteindelijk op 15,1 kilometer uitkwam. Bijna drie uur waren we in beweging met een gemiddelde snelheid van 5,1 kilometer per uur. Het voelde goed ontspannen en verbonden. Pas later merkten we dat onze spontane uitbreiding ook zijn prijs had. Naomi begon last te krijgen van blaren en elke stap werd voelbaarder. Toch bleef ze vastberaden verdergaan genietend van het moment ondanks het ongemak. Uiteindelijk kwam ze 370 meter tekort om de volledige afstand officieel af te ronden. Net geen finish maar meer dan genoeg doorzettingsvermogen. Omdat ze het grootste deel van de route had afgelegd verdiende ze haar tag en staat haar streak nu op dertig weken een prachtige mijlpaal. Mijn eigen streak staat ondertussen op eenenzeventig weken iets waar ik ook met stille trots naar kijk. Deze wandeling was meer dan een afstand of een tijd. Het was samen terugkeren naar een plek die voor mij al betekenis had en die nu ook voor Naomi een herinnering is geworden. We startten laat liepen verder dan gepland trotseerden blaren en kleine tegenslagen maar genoten bovenal van het water de zwanennde eenden de vogels in de rietkragen en de uitgestrekte rust van de Maasvallei. En precies dat maakt deze rondtocht bij de Oude Maas in Stokkem tot een ervaring die blijft nazinderen.

Munsterkerk – Rode Brug over de Hambeek – Rondtocht vanuit Roermond (21,4 km)

Bereid je voor want dit wordt nogal een groot wandelverslag. Laten we er maar mee beginnen dat ik zelf de afgelopen vijf dagen behoorlijk ziek ben geweest. Echt zo’n periode waarin je lichaam je dwingt om stil te staan. Binnen blijven rusten hoesten herstellen niet bepaald mijn favoriete bezigheid. Toch moesten we even pas op de plaats maken. Afgelopen zondag hadden we gelukkig nog een kleine wandeling kunnen doen in de woonomgeving van mijn vriendin omdat ze haar wekelijkse wandelstreaks graag netjes op orde wil houden. En daar heb ik alleen maar respect voor. Maar na vijf dagen ziek zijn was het vandaag eindelijk weer tijd om naar buiten te gaan. Al was ik eerlijk gezegd nog steeds niet helemaal beter. Het hoesten zat me nog flink dwars maar soms heeft frisse lucht precies dat effect wat je nodig hebt. Vandaag trokken we naar Aubel in België. Een route die ik lees het goed al sinds 1 oktober vorig jaar in mijn opgeslagen routes had staan. Elke keer als ik mijn lijstje bekeek zag ik hem daar weer staan wachtend. Maar die dag in oktober kon ik hem niet lopen simpelweg omdat ik geen auto had. En zelfs als ik wel was gegaan was dat waarschijnlijk zonder Naomi geweest. Vandaag was ik dus niet alleen. Soms duurt het even voordat een route eindelijk aan de beurt komt. Maar dat maakt het ergens ook bijzonder. Zo’n vakantie van het werk is dan toch ideaal om eindelijk die uitgestelde plannen uit te voeren. Eerdere projecten inhalen. En dit was er zo één. We dachten vooraf dat het weer vandaag wat minder helder zou zijn dan die zonnige oktoberdag van vorig jaar. Maar eenmaal aangekomen gebeurde er iets moois want precies op het juiste moment brak de zon door. Alsof het zo moest zijn. Al vrij snel voert de route je langs uitgestrekte weilanden. Typisch voor deze regio in de Voerstreek glooiend landschap open velden rust en ruimte. Omdat ik daar nog niet alles ken weet ik soms niet precies waar ik sta. Maar misschien maakt dat het juist mooier. Je loopt zonder verwachtingen gewoon op gevoel. De omstandigheden zelf waren echter allesbehalve ideaal. Overal lag modder. Het was glibberig en verraderlijk. Elke stap moest bewust gezet worden want je kon zo je balans verliezen. Het was zo’n wandeling waarbij je schoenen langzaam zwaarder worden en je constant moet corrigeren om niet onderuit te gaan. Onderweg stuitten we op oude oorlogsbunkers en een observatiepunt. Restanten uit de Tweede Wereldoorlog stille getuigen van een verleden dat hier ooit allesbehalve rustig was. Deze regio lag strategisch in een grensgebied en werd destijds gebruikt door verdediging en observatie. Als je daar staat tussen het groen en de stilte besef je hoe groot het contrast is met vroeger. Waar nu wandelaars lopen werd ooit waakzaam uitgekeken naar vijandelijke bewegingen. We waren wel iets later gestart dan geplandbrond 11:00 uur. Die ochtend moesten er nog van allerlei dingen gebeuren. (Tenminste… voor mij dan 😉) Uiteindelijk parkeerden we de auto midden in het centrum van Aubel. Vanaf daar begon onze welverdiende wandeling. Niet veel later stuitte ik op een van de mooiste kerken die ik tot heden heb gezien en de indrukwekkende Abdij van Val-Dieu. Ik had deze nog nooit eerder gezien en eerlijk gezegd had ik nog te weinig research gedaan om alles over haar geschiedenis te weten. Maar wat een gebouw. De ligging de architectuur de rust eromheen het maakte indruk. We namen daar even pauze. Mijn hoest was nog steeds hardnekkig aanwezig. Maar stoppen? Dat was geen optie. Na de pauze zetten we onze tocht voort en kwamen we bij de Balade de Saint-Bernard. En daar ging het onverwachts mis. Door een te hoge waterstand was het water van de rivier buiten haar oevers getreden en stroomde het over het veld waar wij juist moesten oversteken. Waarschijnlijk was dit veroorzaakt door de vele regen van de afgelopen dagen. De bodem was verzadigd en het water kon nergens meer heen en zocht zijn eigen weg. En die weg liep dwars over ons pad. Daar stonden we dan. Dit werd bijna een kleine film. Gaan we eroverheen? Of lopen we om? Het water leek niet extreem diep maar wel breed uitgespreid. Ik zei tegen Naomi: Als je niet bang bent om natte voeten te krijgen dan zeg ik bij deze… we steken gewoon over. We doen gewoon alsof we gek zijn weetje.. En dat deden we. Het lukte verrassend makkelijk. Maar droog blijven? Onmogelijk. Onze schoenen waren doorweekt. We waren ook de enigen die het deden. Andere wandelaars en gezinnen trokken zich snel terug en kozen eieren voor hun geld. Maar wij niet. Eenmaal aan de overkant voelde het bijna als een kleine overwinning. Verderop kwamen we bij een andere kerk in de buurt van de abdijbrouwerij van Brasserie de l’Abbaye du Val-Dieu. Achter die kerk ontdekten we een verborgen park dat ik tijdens drie eerdere bezoeken aan dit gebied nog nooit had gezien. Een christelijk park met mooie bijbelteksten verspreid tussen het groen. Het was bijzonder. De rust. De woorden. De sfeer. Sommige teksten bleven echt hangen en inspireerden mij zelfs om toch eens zo’n bijbelboekje te gaan lezen. Niet uit gewoonte maar uit nieuwsgierigheid. Soms zet een plek je aan het denken. Na dat rondje vervolgden we onze weg langs een grotere weg terug richting Aubel. Onderweg kwamen we nog allerlei kleine dingen tegen die zo’n wandeling kleur geven details die je alleen ziet als je echt de tijd neemt. We kwamen aan het begin van onze route trouwens van die sneeuwklokjes tegen. Die kleine fragiele witte bloemen die hun kopjes voorzichtig boven de grond steken. Ze zijn een van de eerste tekenen dat de winter zijn grip verliest. Sneeuwklokjes staan symbool voor hoop en nieuw begin. En inderdaad de lente staat weer in volle aantocht. Na kou regen en ziekte voelt dat extra betekenisvol. Uiteindelijk eindigde onze route weer in het centrum van Aubel. 14,5 kilometer. 200 hoogtemeters. Meer dan drie uur onderweg. Modder water maar toch zon geschiedenis en inspiratie – alles zat erin. Al met al was dit een superleuke wandeling. En wat is het mooi om weer buiten te zijn na een paar dagen goed ziek te zijn geweest. Het voelde als een soort comeback. Gelukkig heb ik nog een paar dagen vrij om het maximale uit mijn tours te halen. En als dit de herstart was… dan belooft de rest alleen maar mooier te worden. 🌿 ~ Mike en Naomi 🤍

Na een uitbundig carnavalsweekend besloten Naomi en ik vandaag toch onze wandelschoenen aan te trekken. Vrijdag hebben we volop genoten van het Limburgse carnaval dagen vol gezelligheid muziek kleurrijke kostuums en samen feestvieren. In Limburg is carnaval niet zomaar een feest het is een traditie die mensen verbindt en waarbij het hele dorp of de hele stad samenkomt. Maar eerlijk is eerlijk want na al dat gefeest voelden ik me zaterdag al wat ziek en ook vandaag was ik nog niet helemaal fit. Omdat ik die nacht slecht had geslapen kozen we ervoor om dicht bij onze verblijfplaats te blijven en een rustige wandeling te maken in de omgeving waar we ons bevonden. De keuze viel op de prachtige route door het Limbrichterbos en langs de visvijver aan de Rollen. De rondtocht van 10,5 kilometer bracht ons door het afwisselende landschap rondom Limbricht. Met een gemiddelde snelheid van 4,8 km/u en slechts lichte hoogteverschillen was het precies de wandeling die we vandaag nodig hadden geen prestatietocht maar een moment van frisse lucht beweging en samen zijn. Ondanks dat ik me niet top voelden deed het ontzettend goed om buiten te zijn en even het hoofd leeg te maken. Soms is wandelen niet alleen goed voor je lichaam maar juist ook voor je herstel en je gedachten. Gelukkig hebben we een week vakantie voor de boeg. Hopelijk knappen we de komende dagen verder op zodat we nog een paar mooie routes kunnen lopen. Deze wandeling was in ieder geval een zachte maar waardevolle start van onze vakantieweek. 🌿