Mike

Vanmorgen stond ik aan de start van mijn wandeling bij NSG Krickenbecker Seen und Kleiner De Wittsee in Leuth, Duitsland. Eerlijk is eerlijk: het beginpunt was voor mij een beetje een saaie plek om te starten. Niet echt zo’n locatie waarvan je meteen denkt: wauw hier gaat iets moois beginnen. Toch had ik er zin in want ik was hier nog nooit eerder geweest en dat op nog geen uurtje rijden van mijn eigen omgeving. Door een kleine vertraging van precies 12 minuten in de vroege ochtend liep mijn planning net even anders dan gedacht. Toch kwam ik gelukkig precies om 9:00 uur aan en kon ik om 9:10 uur aan mijn 12 kilometer lange rondtocht beginnen. Wat deze route bijzonder maakt is dat je vrij snel de grens overloopt en ineens in Venlo staat. Dat blijft toch iets speciaals hebben. Een paar stappen verder en je bevindt je gewoon in Nederland. Eenmaal daar liep ik de Venlose Heide op.. Ik wist niet eens dat ze daar een heidegebied hadden. Ik heb een vriend in Venlo wonen maar meestal kom ik niet verder dan de stad zelf. Dit was echt een andere kant van Venlo. Het stuk over de heide was verrassend levendig. Er waren behoorlijk wat joggers actief en tot mijn verbazing kwam ik zelfs twee keer rolskeelers tegen. Dat zie ik tijdens mijn wandelingen eigenlijk bijna nooit zeker niet bij ons in het zuiden. Het was leuk om te zien hoe actief het daar was. En alsof het zo moest zijn kwam er zelfs nog eentje voorbij toen ik net klaar was. De route zelf was mooi en open maar wat ik als Zuid-Limburger toch wel mis zijn de beekjes en de beklimmingen. Alles is hier zo vlak. Met een totale stijging van slechts 20 meter hoef je niet echt diep te gaan. Dat maakt het anders maar soms mis ik gewoon dat heuvelgevoel. Wat me wel is bijgebleven zijn de vele bomen die ik onderweg heb geobserveerd. Het lijkt me prachtig om hier in het voorjaar nog eens terug te komen wanneer alles in bloei staat. Misschien kan ik dan zelfs een soort (her picture) creëren op dezelfde plekken maar dan in een compleet ander seizoen. Dat contrast lijkt me geweldig om vast te leggen. Omdat ik vandaag weer veel te snel klaar was hebben we besloten er nog een extra route bij te pakken. Deze ligt hier niet ver vandaan en stond toevallig ook in mijn weekendcollectie van afgelopen donderdag. Zo kunnen we er toch weer eentje afvinken. een verrassende ochtend een nieuw gebied ontdekt en weer een mooie ervaring rijker. Maar voor nu hoop ik toch snel weer een weekendcollectie te ontvangen die me richting de heuvels stuurt. Blijf nog even up to date 👣

De Oude Maas bij Stokkem gelegen in Dilsen-Stokkem in Belgisch Limburg vormt een van de mooiste stukken van het RivierPark Maasvallei. Dit landschap is het resultaat van eeuwenlange rivierwerking. De Maas kronkelde hier vroeger vrij door het landschap en liet bij elke koerswijziging oude rivierarmen achter. Die afgesneden meanders vandaag stille waterplassen vormen nu waardevolle natuurgebieden waar water riet graslanden en ooibossen elkaar afwisselen. Het gebied wordt gekenmerkt door zijn openheid en rust. Omdat het landschap hier nauwelijks hoogteverschillen kent krijg je brede vergezichten over water en velden. De Maas en haar oude armen zorgen voor een dynamisch ecosysteem waarin waterpeilen seizoenen en vegetatie elkaar voortdurend beïnvloeden. Rietkragen langs de oevers bieden beschutting aan talloze vogelsoorten terwijl grindbanken en ondiepe zones ideale foerageerplekken vormen. De Oude Maas staat vooral bekend om haar vogelrijkdom. Zwanen zijn hier opvallende bewoners. Met hun statige houding en witte verenkleed zijn ze haast symbolisch voor de rust van het gebied. Ze gebruiken de rustige waterarmen om te rusten te broeden en voedsel te zoeken in het ondiepe water. Eenden zijn er in verschillende soorten aanwezig en vormen vaak levendige groepjes op het wateroppervlak. Hun constante beweging brengt dynamiek in het stille landschap. Daarnaast zijn blauwe reigers vaste gasten langs de oevers. Met hun lange poten en geduldige houding staan ze roerloos in het water wachtend op vis. Aalscholvers zie je regelmatig op palen of takken zitten met gespreide vleugels om te drogen na een duik. In de rietkragen leven kleinere zangvogels die je vaak eerder hoort dan ziet. In bepaalde periodes van het jaar kunnen ook ganzen futen en zelfs ijsvogels worden waargenomen. Die laatste met zijn felblauwe kleur is een zeldzame maar bijzondere verschijning langs de Maas. Dit samenspel van water rust en biodiversiteit maakt de Oude Maas tot een belangrijk natuurgebied binnen Limburg. Het is niet alleen een plek om te wandelen maar ook om stil te staan bij hoe een rivier een landschap vormt en leven mogelijk maakt. Na een namiddag waarin het dagelijkse leven nog even zijn plaats opeiste en Naomi die eerst haar werk afrondde en ikzelf die ondanks mijn vrije dag nog enkele afspraken had trokken we uiteindelijk toch onze wandelschoenen aan. Het was al later in de namiddag toen we aan de rondtocht bij de Oude Maas in Stokkem begonnen maar juist dat late uur gaf de wandeling iets bijzonders. Een jaar geleden ontdekte ik Stokkem-Dilsen voor het eerst en was ik onder de indruk van de uitgestrekte Maasvallei en het water dat hier zo nadrukkelijk het landschap bepaalt. Naomi was toen net begonnen met ontdekken en was hier niet bij geweest. Nu een jaar later keerden we samen terug. Voor mij voelde het als een weerzien maar voor haar als een nieuwe ontdekking. Oorspronkelijk zou onze route dertien kilometer bedragen maar zoals dat vaker gaat wanneer je samen geniet en niet strikt op het geplande traject let maakten we er onze eigen variant van. We namen extra lussen mee en weken hier en daar af waardoor de teller uiteindelijk op 15,1 kilometer uitkwam. Bijna drie uur waren we in beweging met een gemiddelde snelheid van 5,1 kilometer per uur. Het voelde goed ontspannen en verbonden. Pas later merkten we dat onze spontane uitbreiding ook zijn prijs had. Naomi begon last te krijgen van blaren en elke stap werd voelbaarder. Toch bleef ze vastberaden verdergaan genietend van het moment ondanks het ongemak. Uiteindelijk kwam ze 370 meter tekort om de volledige afstand officieel af te ronden. Net geen finish maar meer dan genoeg doorzettingsvermogen. Omdat ze het grootste deel van de route had afgelegd verdiende ze haar tag en staat haar streak nu op dertig weken een prachtige mijlpaal. Mijn eigen streak staat ondertussen op eenenzeventig weken iets waar ik ook met stille trots naar kijk. Deze wandeling was meer dan een afstand of een tijd. Het was samen terugkeren naar een plek die voor mij al betekenis had en die nu ook voor Naomi een herinnering is geworden. We startten laat liepen verder dan gepland trotseerden blaren en kleine tegenslagen maar genoten bovenal van het water de zwanennde eenden de vogels in de rietkragen en de uitgestrekte rust van de Maasvallei. En precies dat maakt deze rondtocht bij de Oude Maas in Stokkem tot een ervaring die blijft nazinderen.

Munsterkerk – Rode Brug over de Hambeek – Rondtocht vanuit Roermond (21,4 km)