BasMar

Celem było namalowanie zajączka wielkanocnego. Czy się udało? I pierwszy bocian w tym roku :) P.S. szutrowa droga od Rybna, aż do Pustelnika jest rozkopana. Wygląda jakby byla poszerzana. Niektóre odcinki nieprzejezdne (piasek).

Lubię wracać tam, gdzie jeszcze nie byłem...Czy jakoś tak. Postanowiłem poznać Gryżyński Park Krajobrazowy, Pogoda dopisała, słoneczko, ok. 13 stopni. Rozpocząłem w Czerwieńsku, skąd promem przedostałem się na drugi brzeg Odry w Brodach. W miejscu docelowym przemieszczałem się głównie czarnym szlakiem. Jest on stworzony bardziej dla wędrowców niż rowerzystów. Zalecany rower MTB. Po drodze dużo gałęzi, korzeni, miękkiej ściółki, podjazdów i zjazdów, powalonych drzew. W wąwozie gryżyńskim wysokość zalegających liści zakrywała połowę koła! Udało się spotkać dziką zwierzynę (sarny, jelenie?), wszędzie widoczne ślady działalności leśnej zwierzyny. Wszystkie niedogodności rekompensują widoki, cisza i brak ludzi.

Moim celem było zobaczyć trzy drewniane kościoły w Regionie Kozła. Znajdują się one w miejscowościach: Klępsk, Kosieczyn, Chlastawa. Oczywiście rozszerzyłem wyprawę o inne mniej oczywiste atrakcje. Od strony technicznej, trasy zróżnicowane; bruk, szuter, drogi polne, kocie łby, asfalt, odcinki piaszczyste, schody. Najmniej przyjemne do jazdy były drogi na południe od Babimostu. Na wylocie z miasta DDR to nierówna kostka brukowa, współdzielona z chodnikiem, później asfalt, który lata świetności ma już za sobą, mocno spękany przez korzenie drzew. Przyjemniej jechało się szutrową drogą wzdłuż jeziora. Od Starego Kramska do Klępska Dolnego droga piaszczysta. DDR przy DW 304 oraz na północ od Babimostu zdecydowanie przyjemniejsze do jazdy. Na wielu odcinkach, drogi dla rowerów są wydzielone od jezdni poza miejscowościami, lecz kończą się wraz z ich pojawianiem.

Nowe tereny, których jeszcze nie znałem: Rezerwat Bukowe Uroczysko. Świetny klimat na spacery i jazdę rowerem MTB. Liczne okoliczne wąwozy i mokradła, kamień pamięci dawnych właścicieli majątku pałacowego w Laskach, rodziny von Schierstaedt. Bukowe Uroczysko (powierzchnia: 31,85 ha, gmina Czerwieńsk) Obszar rezerwatu to zwarty kompleks źródlisk, kwaśnych buczyn, grądów i lasów łęgowych, zajmujących krawędziowy fragment doliny Odry. Występują one na obszarze o urozmaiconym ukształtowaniu terenu, składającym się ze skarp i wąwozów oraz mis źródliskowych.

Budowę zakładu (pod kryptonimem Rüster) rozpoczęto na przełomie 1939/1940 roku, choć przymiarki, jak wybór miejsca czynione były zapewne wcześniej. Do 1945 roku DAG produkował materiały wybuchowe dla III Rzeszy, będąc częścią koncernu I.G. Farbenindustrie AG (IG Farben). Miejsce było dobrze wybrane, ukryte przed niepożądanym wzrokiem, a jednocześnie blisko linii komunikacyjnych (linia kolejowa Zielona Góra – Żagań, dobre połączenia drogowe). Cały kompleks, zajmował powierzchnię 35 km kw (czyli dla wyobrażenia prostokąt, o bokach 7 km x 5 km). Na tym strzeżonym obszarze znajdują się setki, dosłownie setki obiektów, tworzących zespoły i bloki produkcyjno-magazynowe. Generalnie obiekty można podzielić na kilka typów. Brały one udział w produkcji materiałów wybuchowych, ich przechowywaniu oraz magazynowaniu półproduktów (np. nitrogliceryny). Oprócz obiektów typowo związanych z procesem produkcyjnym, istniał cały system budynków towarzyszących: schronów na wypadek nalotów (tylko dla niemieckiego personelu), ujęcia wody i oczyszczalnie ścieków, dwie gigantyczne bliźniacze elektrociepłownie, stacja straży pożarnej, biura, łaźnie, kuchnie i jadalnie, koszary dla obsługi, czy wreszcie baraki dla jeńców, więźniów, robotników przymusowych i Żydów. Do zakładu prowadziła linia kolejowa, a sieć niektórych bocznych torów, rozjazdów oraz betonowych dróg wewnętrznych zachowała się do dziś. Tak naprawdę, to cały kompleks był świetnie zorganizowanym, niemal samowystarczalnym miastem, w którym przebywało (pracowało) kilkadziesiąt tysięcy ludzi (nawet 42 000). Na miejscu wytwarzano półprodukty, jak kwas azotowy do produkcji nitrogliceryny, co w dużej mierze uniezależniało fabrykę w Krzystkowicach od zewnętrznych dostaw. Wszystko to czyniło ten zakład wyjątkowy w całej III Rzeszy, pod względem wskaźników wydajności. Osobnym tematem są robotnicy pracujący w DAG w Krzystkowicach. Pracowali tu jeńcy i więźniowie z Polski, Czech, Francji, Belgii, Holandii, Związku Radzieckiego. W wydzielonym obozie, do niewolniczej pracy zmuszano Żydów (kilkaset żydowskich więźniarek). Ogólnie z założonego tu w 1940 roku obozu pracy, rozwinęło się jedenaście podobozów. Między innymi obóz karny żydowski VI, był od 1944 roku filią KL Gross-Rosen. Ci wszyscy więźniowie najpierw pracowali przy budowie kombinatu, później przy produkcji materiałów wybuchowych. Na dobrą sprawę rozbudowa zakładu trwała na bieżąco. Pomijając już zwyczajowe szykany strażników i warunki bytowania, na załogi czyhały inne niebezpieczeństwa, związane z charakterem pracy. Zdarzały się niekontrolowane eksplozje (choć bywały i akcje sabotażowe), które pociągały za sobą szereg ofiar. Na początku 1945 roku fabrykę ewakuowano. Czego Niemcy nie zdążyli zdemontować, to wpadło w ręce Rosjan, którzy zresztą urządzili tu przejściowy magazyn „trofiejny”. Widzieli to wszystko polscy kolejarze, którzy przybyli tu w lipcu 1945 roku. Dziś obiekty widnieją w lesie, tworząc wyjątkowy krajobraz ogromnego przedsięwzięcia. Trzeba też oddać, że część dawnego DAG jest zajęta przez jednostkę wojskową, a w koszarach mieści się więzienie w Krzywańcu. Tam wstępu nie ma.

Celem krótkiej wycieczki byly graffiti pod wiaduktem na DK32

Dzisiaj spacer ciągiem pieszo- rowerowym Zielona Strzała. Droga ta, jest znakomitym wyborem dla osób, które rozpoczynają podróż rowerem z dworca PKP, w kierunku południowym, np. do ruin pałacu w Zatoniu, ogrodu botanicznego, czy chcą ominąć centrum miasta bez zbędnych zatorów, świateł itp.

Kolejna, chyba ostatnia już część poszukiwań...

Kolejna część w poszukiwaniu graffiti, a przy okazji spalanie kalorii po świętach.

Tym razem spalanie świątecznych kalorii, a jakże- w poszukiwaniu graffiti. Dużo, ale są perełki. Wschodnia część miasta.