Hans Kegel 🇳🇱

Het was de dag die maar niet wilde beginnen. Het was iets voor achten, vroeg, mistig en koud. Met de hoop van afgelopen dagen begon ik de tocht, uitkijkend naar de zon. Verlangend naar iets meer warmte. Het was koud. De prachtige, mistige niet-vergezichten deden me dankbaar door de mooie schepping stappen. Het ene stuk was nog mooier dan het andere, het was alleen koud. De dorpen die ik doorkruisde beleven maar slapend en zelfs de trein die door het landschap sneed was nog in de sluimerfase. Het was en bleef mistig. Tegen twaalven naderde ik het eindpunt, en ja, toen kwam ik mensen tegen, toen waren enkelen ontwaakt, al was het spaarzaam. De omgeving was prachtig en de dag begon pas toen ik al klaar was. En het was koud.

Het was eigenlijk al wat aan de late kant, toen ik, door de mist heen aangekomen, om iets over acht, zittend in de achterklep mijn wandelschoenen aantrok. De mist begon terrein te verliezen aan de zon, wat een sprookjesachtig tafareel van zich achter elkaar verstoppende heuvels ten toon spreidde. Het was even geleden dat ik dergelijke flinke afstand zou afleggen en in deze heuvelachtige omgeving misschien op dit moment wel weer een wandeling in de categorie maximaal oppertunisme. Gelukkig bleek dat niet zo te zijn, het was zwaar lopen in het zand, maar met voldoende rustmomenten en een rustig tempo goed te doen. Tip: ga hier zelf wandelen. Foto's zijn een slappe aftrek van de werkelijke scheppings-schoonheid die hier voor het oprapen ligt. Genieten, en je hoofd laten doorwaaien! #ikkomhierzekerterug!

Ik had al een hele tijd niet gewandeld en het was weer eens nodig volgens mijn hoofd. Maar mijn lichaam stribbeldelde nog wat tegen. Uiteindelijk weed het compromis gevonden in een korte wandeling in de buurt waarna ik ronde de prachtige Agnietenberg ben gaan rondstappen. Een flinke mist een hoog tempo en een voldaan gevoel. Zelfs mijn lijf vind nu dat dit vaker gedaan moet worden.

Het was al een tijdje geleden dat ik heb gewandeld, en ik heb het gemist. Dat is me duidelijk geworden tijdens deze wandeling; een wandeling die ik niet liep om hem te voltooien maar om aan de wandel te zijn. In deze natuurovergoten omgeving kwam ik tot rust en in deze stilte lag het geluk van een mens die de gezondheid gekregen heeft om zich in de natuur te kunnen begeven. De omgeving is zelfs tijdens deze decemberwandeling indrukwekkend en wordt duidelijk gekoesterd. Kabbelende beekjes ontstaan en verdwijnen waar je bij staat, bos gaat naadloos over in weiland en weiland in heide, alles komt samen in deze heuvels. Het is niet eens zozeer de stilte maar op een andere manier is dit gebied synoniem voor rust, rust in je kop.

Een goede vriend, een goed gesprek en een mooie omgeving. Dat is dankbaar genieten optima forma. Een, voor mij, bekende omgeving, dus besloten we al pratend gewoon lekker te 'verdwalen' op dit historische landgoed. Afslaan als het goed voelt en zo zie je binnen ruim twee en een half uur heel veel en bespreek je minstens zoveel! #Voorherhalingvatbaar

Ookal blijkt het pas twee weken geleden te zijn dat ik voor het laatst gewandeld heb, ik kan niet nóg een week zonder. Of het een verslaving is of een al dan niet noodzakelijke ontspanning weet ik niet, maar ik móest weer even lopen, al is het maar een klein stukje. Zodoende heb ik na de dienst een route uitgezocht en kwam ik uit op een rondje om Zuidwolde. Het is het alhier overbekende Vlinderrondje, en mooi is het! Het warme nazomeravondweer werkte ook goed mee en zo zijn lichaam en geest weer voorzien van het nodige. Het is half zeven, snel naar huis, want mn maag geeft duidelijk aan ook wat aandacht te willen ☺️.

Deze wandeling is werkelijk fantastisch! Niet zozeer door de omgeving, al is het een prachtig mooi oud bos afgewisseld met heide en zandvlakte, maar meer vanwege de heerlijke paden die je loopt. Het is bijna non-stop slingeren door bos of over een vlonderpad heen paraderen, dan wel chronisch over bomen heen stappen. Werkelijk fantastisch, volop genieten! Toch is er maar één manier om dit te begrijpen en dat is gewoon de tour zelf gaan lopen! Overigens ben ik het eerste stuk verkeerd gelopen, al voorkom je daarmee dat je een stuk twee keer loopt. De route begint achter het informatiebord en is onderweg goed aangegeven. De cirkel ben ik ook nog eens verkeerd om gelopen, bij de splitsing kan je bet beste links(om) aanhouden. De aanwijzingen 🕷 zijn gericht op linksom. Tot slot, ik begon om 845, door de dauw en het gewas waar je eigenlijk steeds doorheen loop is een zekere mate van waterdichtheid van zowel schoenen als broek wel aan te raden.

Het was een korte afstand, een klein rondje, maar lang genoeg voor 2 van mn zoontjes. We hebben zeer rustig aan gedaan en vooral om ons heen gekeken. Een Groene Specht, een heerlijk warm zonnetje en een mul pad. Alle ingrediënten om te onthaasten en te ontspannen bij een Eiken bankje met zwerfkeien.