Theo

Geen klap te zien en toch kijk je je ogen uit. Mist aan zee. Een bijzondere ervaring waarbij een gewone heen en weer wandeling al genoeg 'spektakel' oplevert 😉.

Wandeling door het noordelijke deel van Assen, de wijk Marsdijk en het Messchenveld. Start op de Marsdijk, nu een fietspad maar al op oude kaarten van rond 1840 te vinden als verbindingsroute, dwars door de velden en akkers, tussen Loon en het buurtschap Peelo. Langs het Noordwillemskanaal naar het Messchenveld, nu een bedrijventerrein in wording, maar al in 500 v. Chr. bewoond (zie de highlights). Het Messchenveld is ook het beekdal van de diepjes de Messchen en de Strengen. Diepjes die voordat het Noordwillemskanaal werd gegraven uitmondden in het Zeegserloopje en daarmee onderdeel uitmaakten van het beekdalsysteem van de Drentsche Aa. Vervolgens via het Anne Frank Park, dwars door de woonwijk Marsdijk, weer terug naar de Marsdijk.

Leuke wandeling vanuit Oude Pekela richting Onstwedde, door het stroomdal van de Ruiten Aa naar Wedde met haar burcht. Langs de Giezelbaarg waar zo'n 400 jaar geleden mensen eerst 'op het water geworpen, daarna ter tortuir (foltering) gesteld' om daarna levend verbrand te worden. Start en eindpunt bij de buste van Fré Meijs, in de 2e helft vorige eeuw voorman van de CPN (Communistische Partij Nederland) en geboren 'Pekelder'. Door sneeuwbuien en zonnestralen. Met halverwege een hamburger in de pan en een scheutje whiskey in de laatste kop koffie. Heerlijk ☺️

Lekkere wandeling in de zon, Naar Loonerdiep en korte blik op het Smalbroekerdiepje. Langs het monument voor Harry de Vroome, geestelijk vader van het stroomdal Drentsche Aa. De zon weerspiegelt precies in een plasje water dat in de holte van het monument staat. Dat levert een leuke foto op. Dan het Balloërveld op, waar de zon vrij spel heeft over de vlakte heeft. Lekker struinen 😊

Wat is dit toch een leuke stad. Harlingen gaat al lang mee en dat zie je. Prachtige oude gevels, mooie straatjes met veel historie. Zelfs de boot van Willem Barentsz ligt er nog. Een replica, dat wel.

Friszonnige herfstwandeling over het mooie Twijfelveld waar het Anreperdiepje doorheen meandert (een van de vele diepjes die samen de Drentsche Aa vormen). Langs de joodse begraafplaats naar het Asserbos dat haar laatste prachtige herfstkleuren laat zien, met lariksen met knalgele kruinen als toetje. Magnifiek.

Stormachtig rondje op bekend terrein: rondom de Drentsche Aa vanuit Oudemolen. Wind, water en bladeren. Herfst dus.

Het laatste stukje, van de camping Glen Nevis naar de 'de man op de bank' in Fort William. Zonder rugzak 😊

Na een heerlijke nacht slaap in de vallei met niets dan heuvels, beekjes en schapen om ons heen pakken we de boel op voor de laatste echte etappe. Vanuit je heerlijk warme slaapzak in de kleren die je gisteren ook aan had, nog wat klam zijn en dan naar buiten waar het een graad of 8 is. Een warm ontbijt en een kop koffie er in en gaan. Vandaag lopen we naar de camping Glen Nevis aan de voet van Ben Nevis, met 1.345 meter de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk. Voordat het zover is trekken we door de resterende 15 kilometer van de vallei waar we gistermiddag al een stuk doorheen liepen. Wat een fenomenale wereld. Sochtends regende het nog, maar zoals we vaker zien hier, breekt de lucht open en zien we ineens blauwe lucht en de zon speelt over de heuvels. We spreken opnieuw meerdere hikers die we deze week al eerder troffen. Heather from Scotland, Nicole uit München, drie mannen die we de 'marines' zijn gaan noemen, Amer uit Groningen en Tim uit Halle. Freisa from Leeds. Het Deense gezin. De Amerikaan 'from Atlanta, Alabama'. Twee Duitse jongens. Zo leuk. Zoveel verhalen. Het weer slaat weer om en het begint te regenen. Een half uur later slaat het opnieuw om en zien we de zon weer. En dan komt na 15 km de camping Glen Nevis in zicht. Met de machtige Ben Nevis, zowaar niet in de wolken. Eindelijk weer een douche, schone kleren (ja, ik stonk) en goed eten. Na 8 dagen niet veel anders dan gevriesdroogde maaltijden ben je zó blij met 'gewoon eten'. En daar hoort een Ben Nevis whisky bij. Morgen lopen we (zonder rugzak!) de laatste 3 kilometer van de trail, het officiële einde ligt in het dorp Fort William.

In Glencoe was ik al eerder en net als toen keek ik vandaag mijn ogen uit. Een woest en ongenaakbaar landschap waar regen, mist, wolken en zon om een plekje op de eerste rij strijden. We lopen van Kingshouse door het National Reserve Glencoe. Een ruig maar o zo mooi landschap. Na een pittige klim tegen Devils Staircase op zwerven we geleidelijk naar beneden naar het dorpje Kinglochleven. We spotten een groep herten vlak bij ons. Gisteravond wandelde er trouwens ook 2 herten (inclusief enorm gewei) langs onze tentjes. In Kinglochleven is een camping en zou ons einddoel voor vandaag zijn. Zou. Onderweg besluiten dat we nog een stukje verder lopen, ondanks nog een pittige klim. Drie redenen: dan hebben we die klim maar vast gehad, is de laatste etappe morgen een mooi stukje korter én we willen toch nog wel graag wildkamperen in Glencoe. Nou, dat is gelukt. Wat een magnifieke plek. Zie de foto's. In Kinlochleven kocht mn wandelmattie 2 halve liters. Die smaakten uitstekende terwijl we de zon achter de berg zien verdwijnen. Daarna wordt het rap kouder, dus snel een warme hap naar binnen en om 20.30 uur het bed in. Dat doen we de hele week al zo'n beetje. Gelukkig komt de slaap altijd vlot na dit soort dagen 😏