Richard

Grootste verschillen: Wachtum(NL) heeft bakkerij Eising en Wachtum(D) niet. Wachtum(D) heeft daarentegen veel sneeuw en Wachtum(NL) bijna niets. Verder zijn het allebei leuke kleine dorpjes. In Duitsland lag nog veel meer sneeuw dan ik had verwacht. Het meeste mooi hard aangereden, waardoor zelfs de onverharde paden spekglad waren geworden. Er moest dus veel gelopen worden en uiteindelijk moest ik besluiten de terugweg aan te passen. Door vooral hoofdwegen te kiezen, hoopte ik geen last van de gladheid te hebben. Helaas bleek regelmatig dat fietspaden in Duitsland geen prioriteit hebben. Op de weg geen sneeuwvlokje te bekennen, en het fietspad ernaast een wirwar van aangevroren sporen waar niet kon worden gefietst. Maar, uiteindelijk wel een heerlijke dag op de fiets gehad.

Geen zon, wel hier en daar nog wat sneeuw.

Het winters landschap was te mooi om niet te gaan. Sommige stukken vielen wel echt tegen doordat er toch meer sneeuw lag dan ik had verwacht. Appeltaart en koffie in Schoonloo ging helaas niet door, alle restaurants waren gesloten.

Dit jaar ging de festive-rit naar de hoogste “echte” kerstboom ter wereld in Dortmund. Terugweg via het Teutoburger. Het bleek achteraf mijn koudste Festive500 tot nu toe te zijn geweest. De weersvooruitzichten voor de eerste dag waren niet geweldig, geen zon, kans op mist en koud. 's Ochtends bij de start (5 uur) viel het uiteindelijk mee, het vroor niet en het was ook niet mistig. Dit was helaas van kort duur. Na 20 km maakte ik in Coevorden mijn eerste slippertje. Mijn achterwiel gleed weg, maar gelukkig bleef ik overeind. Fietsen was hier onmogelijk, zelfs lopen met de fiets lukte nauwelijks. Vanaf hier was het de eerste uren zaak om heel voorzichtig en geconcentreerd te fietsen. Dit betekende af en toe een stukje lopen of door de berm fietsen. Helaas had ik in de eerste 50 km niet veel gravel opgenomen in de route. De asfaltwegen waren namelijk veel gladder dan de gravelstroken. Net toen ik dacht dat het niet meer glad was, het was inmiddels ook al licht geworden, ging het toch nog mis. Na 70 km in een flauwe bocht ging ik onderuit. Gelukkig geen schade aan de fiets, alleen wat schaafwonden en kapotte kleding. De tocht kon dus gewoon worden vervolgd. In de omgeving van Bad Bentheim krijg ik de eerste heuveltjes van de route. Gelukkig vanaf hier ook meer gravel, op asfalt blijft het uitkijken geblazen met gladheid. Tussen Ochtrup en Burgsteinfurt een paar mooie stukjes Bahntrasse. Na Burgsteinfurt lijkt de gladheid voorbij te zijn. Wel krijg ik direct daarna de lastigste klim van de hele route. Een drassig graspad met tot 15% stijging. Daarna wel als beloning een prachtige gravelstrook. Mijn eerste pauzestop heb ik na 145km gepland bij een bakker in Nottuln. Maar voordat ik daar ben, krijg ik nog een paar prachtige gravel- en zandstroken. Een oude hof uit 1695 is ook zeker de moeite waard. Na twee koppen koffie en een broodje tonijn vervolg ik mijn route. Het stuk naar Dortmund is niet heel ver. Een paar lange stukken langs het Dortmund-Ems Kanal. Helaas is de wind op dat moment zuidwest waardoor ik niet bepaald vaart kan maken. Later begint het ook nog zachtjes te regenen. De vele ijsvogels die hier af en toe met me meevliegen maken veel goed. Even zoeken op foto 61, 62 en 63, daar is er eentje te zien. In Dortmund aangekomen, eerst bij een Shell-pomp wat Berliner bollen en andere broodjes gekocht voor de rest van de dag en nacht. Daarna verder gefietst naar de Hansaplatz. Wat een uitdaging om in het drukke verkeer van Dortmund te fietsen. De, voor ons Nederlanders, niet te begrijpen fiets-infrastructuur 😕. Ik kwam midden op een druk kruispunt vast te staan doordat ik de rode gemarkeerde fietsstrook had gevolgd. Uiteindelijk maar de voetgangersoversteek genomen om zonder gevaar voor eigen leven de overkant te bereiken. De kerstboom op de Hansaplatz was groot en blauw (zou ook groen kunnen zijn geweest, kleuren herkennen is niet een van mijn sterke kanten). Na de Hansaplatz verlaat ik Dortmund via brede, door groen omgeven fietspaden, waardoor je soms helemaal niet het idee hebt in een stad te fietsen. Onderweg nog wat foto's gemaakt van mooi verlichte gebouwen. Iedereen die wel eens langere tochten maakt weet dat het bijna onvermijdelijk is dat je ergens onderweg een omleiding moet volgen, doordat er aan de weg wordt gewerkt. Zo ook deze rit. Bij Unna moest ik de A1 oversteken, maar blijkbaar lag de betreffende fietsbrug er uit. Dus uiteindelijk een viaduct een stukje verderop moeten nemen. Daarna een lang stuk op de automatische piloot gefietst. De temperatuur was nog prima, zelfs even opgelopen naar 3℃. Na 278 km nogmaals een kleine omleiding, de weg langs een kasteel blijkt 's avonds afgesloten. Zou me een Statshunters tegeltje hebben gekost, ware het niet dat ik via de andere kant net ver genoeg kon komen om het tegeltje toch mee te pikken. Kort daarna kom ik bij het riviertje de Werse. Deze volg ik via prachtige gravelpaden tot aan Münster. Iets ten noorden van Münster kom ik door het Vogelschützgebiet 'Rieselfelder Münster'. Ik zie een paar vogelkijkhutten waar ik zou kunnen overnachten, maar ik vind het te vroeg en nog te ver van huis. Bovendien vriest het inmiddels weer en wil ik me nog even opwarmen bij een Tankstelle net voorbij Ladbergen. Deze zou 24 uur open zijn, maar als ik er aankom blijkt het alleen een Nachtschalter te hebben en kan ik dus niet naar binnen. Om niet af te koelen besluit ik direct door te fietsen naar de eerstvolgende Schutzhütte die ik op mijn route heb gemarkeerd. Deze is maar 19 km verderop, maar door de inmiddels weer bevroren wegen doe ik er toch bijna 1,5 uur over. Het laatste stukje is even zoeken in het bos naar wat je nauwelijks een pad kunt noemen. Uiteindelijk bereik ik de hut en na wat eten en drinken lig ik al snel in mijn warme slaapzak. Om 7:30 uur pak ik mijn spullen weer in. Ik ga ervan uit dat 3 uur slaap genoeg zal zijn om veilig thuis te komen. Er is nog ongeveer 150km te gaan, maar uit ervaring weet ik dat het gemiddelde op dag 2 meestal een stuk lager ligt. Eerst moest ik het pad door het bos zien terug te vinden om weer op de route te komen. Dat lukt vrij snel, maar al na een paar km merk ik dat het op asfalt spiegelglad is. Fietsen kan alleen door de berm, zelfs lopen op de weg is met fietsschoenen niet te doen. De paar mensen die ik op de vroege ochtend tegenkom waarschuwen me ook voor de gladheid. Ik besluit de dichtstbijzijnde bakker op te zoeken voor een ontbijt. Hiervoor moet ik een stukje van de route af, maar doorfietsen met deze gladheid schiet ook niet op. Het weer is vandaag wel veel beter dan gisteren, een stralend zonnetje, maar wel een stuk kouder. Ik stel mijn vertrek zo lang mogelijk uit in de hoop dat de gladheid verdwenen zal zijn voordat ik verder ga. Helaas is het om 9:45 uur nog steeds glad, maar omdat ik toch graag aan het einde van de middag thuis wil zijn stap ik dan toch maar weer op. Gelukkig begint er na 5 km een lang stuk gravel waar ik geen last van gladheid heb. Prachtige stukken gravel worden afgewisseld met volledig stuk gereden paden en af en toe een stukje asfalt. Aan het begin van de middag is de temperatuur eindelijk weer boven 0 en is de gladheid vrijwel helemaal verdwenen. Ondanks dat ik 400km erg rustig en voorzichtig heb gereden is de tank toch wel aardig leeg als ik de laatste 100 km in ga. Maar als je maar rustig door blijft trappen en af en toe even de tijd neemt om te eten, kom je er uiteindelijk vanzelf. Net iets na 18:00 uur ben ik weer thuis, mooi op tijd voor het eten. Vooral vanwege de gladheid en wederom een val (net als vorig jaar, lijkt een slechte gewoonte te worden), voelt deze Festive 500 tot nu toe wel als de zwaarste tot nu toe. Voor volgend jaar moet ik toch eens goed gaan nadenken hoe ik het ga aanpakken als het weer glad is. Wellicht twee routes in tegenovergestelde richtingen maken, zodat ik op het laatste moment de meest gunstige kan kiezen.