Silvo 📷📃nl

Het heeft vannacht gevroren en het waait nog stevig uit het oosten. Toch heb ik betrekkelijk weinig last van de kou. De stad Gelsenkircken maakt me niet gelukkig. Je ziet er niet aan dat dit de stad is met ruim de meeste Afd-stammers van NRW. Ooit was het een rijke mijnstad. Maar met de sluiting van de mijnen ging het bergafwaarts. De fietspaden zijn vaak slecht, de fietsovergangen van asfalt naar tegels kom je vaak tegen en is miserabel. Achteraf blijkt dat niet het ergste van vandaag, maar daarover later meer... Als ik het van het stedelijke gebied weer in de buitengebieden met vooral de velden en weilanden kom vergeet je alles weer vlot. De tractorpaden blijken droog genoeg om prima door te fietsen. Het is nog licht als ik bij de auto terugkeer, de parkeerlichten kijken me verlicht aan. Dat verbaast me, Even later beginnen ze zelfs te knipperen. Ik zou niet eens weten hoe je ze aan kunt maken. Dan blijkt de draadloze sleutel niet te werken, de deuren blijven dicht. Ik probeer van alles tot en met de achterklep: die gaat wèl open. Ik kruip naar binnen en open de deuren van binnen uit. Ik kom steeds meer alarmlichten op het dashbord tegen en niets wil werken. Gelukkig betaal ik voor een pechhulpdienst. Na wat geregel komt er een taxi voor mij uit Arnhem en de auto wordt een dezer dagen door een Didams bergingsbedrijf opgehaald. Voorlopig houd ik het op een lege accu (pas drie maanden oud!) De autoradio werkt ook niet en als ik wat geluid uit mijn mobiel haal is het ook niet veel soeps. Eindelijk word ik na anderhalf uur zitten in de steenkoude auto eindelijk opgehaald. En ben twee uur later dan verwacht weer thuis, zelfs mèt een huurauto voor de komende dagen.

Met het risico dat de fietsachterband langzaam leegloopt ga ik toch op pad. Deze keer parkeer ik meer in het midden van de 'rond'-rit zodat ik bij eventuele pech nooit erg ver van mijn auto af ben. De band is sinds de geplakte lekke band van twee weken terug nog nooit hard opgepompt. dus ik denk eigenlijk wel dat het in orde is. Thuis heb ik de band vanmorgen nog eens tot 4 bar opgepompt met mijn elektrisch pompje dat met de auto meegeleverd is. Dat gaat lekker gemakkelijk. Er zijn vandaag drie parken in de route opgenomen: het museumpark Overloon, de Engelse Tuin en het Odapark. Bij Overloon ligt het oorlogsmuseum Overloon waar ook twee fietsbruggen in liggen. Je rijdt er, gratis, tussen de beelden en arctefarkten door. De beelden zijn natuurlijk oorlog-gerelateerd. Er loopt zelfs een fietsbrug op hoogte dwars door het museumgebouw. Dat moet je zeker doen! Venray blijkt ook vol met beelden te staan, niet alleen in het gratis Odapark. Het stadje heeft heel wat openbare kunst te bieden, in het bijzonder in de Engelse tuin. Je fietst er zo in en bent er ook zo weer uit. Zeker de moeite waard. In deze regio zijn de gravelpaden heel vaak zandpaden waar je soms met de fiets niet door kunt komen. Vandaag kan ik meestal wel een vast en fietsbaar strookje vinden. Maar als het veel geregend heeft of lange tijd droog is dan kan het hier en daar wel moeilijker zijn. Een bankje in de zon is er vandaag nauwelijks bij. De lunch doe ik laat en naast elektrowerkzaamheden met een jankende zaag. Ach, ja.

Gepland had ik het een paar km langer. Deze keer vergat ik de powerpack, dus geen verwarmde handen. Gelukkig kan ik met mijn half jaar oude mobiel de rit wel volmaken. Ik begin tegen de koude wind in, op de dijk langs de waal. Op de Waalbandijk is het aanpoten. Ik neem er de tijd voor en verstel de versnelling op m'n fiets zodat er minder stroom van Boschaccu gevraagd wordt. Daarmee heb ik de ronde gered, Aan het eind heb ik nog voor een paar km stroom. Hoe korter ik bij Gorkum kom, hoe ouder de dijk wordt. De dijkhuisje liggen aan de kant van de Waal en zullen dus last van het hoge waalwater kunnen krijgen. Maar dan merk ik dat er iets verderop nog een dikkere, hogere en nieuwere dijk lig Die oude steile dijkje zijn dus (min of meer) slapend. Door de beschutting tegen de koude wind is het daar wel prettiger fietsen. Op de terugweg berijd ik vele dijkjes aan de Linge. Ze zijn ook bewoond en vormen zo één lange lintbebouwing. Met vooral aan de linkerkant de huizen en aan de rechterkant de natuur aan de Linge. Die Linge is een apart riviertje. Ze loopt van oost naar west door de Betuwe en 'onspringt' in het oosten aan de Nederrijn (daar Pannerdens Kanaal geheten) met een waterinlaat, die bij hoogwater in de rijn dicht gaat en bij droge zomers meer open. In het oosten is de rivier nogal gekanaliseerd in het westen een vrolijk kronkelend water. Gorinchem heet daar Gorkum, zo'n zelfde spraak verandering van Doetinchem in Durkum. Die plaatsen als Kedichem zullen in de regionale spraak ook wel op kum eindigen) Hoe idyllisch Die dijkje ook zijn, uitrustbakjes zijn er nauwelijks, hooguit natte houten, waar ik in dit weer een kussentje voor nodig zou hebben. Mijn lunch neem ik pas als ik weer in de auto zit..... Nog even over die nieuwere (gerenoveerde) dijk langs de waal. Er lig een mooi asfalt fietsweg over. Af en toe liggen er aan weerszijden betonnen balken op de dijkhellingen. Het duurt enige tijd voor ik iemend (van Rijkswaterstaat) vind. Hij weet me te vertellen dat vroeger op die plekken wateroverlaten als betonnen muurtjes in de dijk lagen. Die waren ervoor om water uit het hoge rivierwater het land in te laten. Dit om een dijkdoorbraak te voorkomen.

Je kunt pech hebben, maar drie keer? Vandaag zou ik vanaf Planken Wambuis 62 km naar Amersfoort fietsen, maar na anderhalve kilometer gaat het al mis: ik voel iets wat ik al zeker 20.000 km niet meer heb gevoeld, de steentjes op het asfalt. Lekke band dus. Het is nog goed koud, te koud om de band terplekke te gaan repareren. Ik besluit terug te lopen naar het startpunt. Onderweg bel ik met de auto die mij dar afgezet heeft, die is al in Barneveld. Maar ze komt, zegt ze...... Na meerdere telefoontje gaat dat niet lukken omdat ze om 13 uur twee kinderen van school moet halen. Dat is pech twee. Ik zoek een plekje in de zon om de band toch maar te repareren. Ik kan er zelfs bij gaan zitten. Veel voorbijgangers lopen straal voorbij, maar enkele MTB-ers vragen of ze kunnen helpen. Bij de derde geef ik toe dat ik het gaatje niet kan vinden, de band loopt te snel leeg. Hij neemt het pompje over en vijf seconden later is het gaatje gevonden, niet met m'n styropoorgaatjeszoeker maar simpelweg met vochtige lippen. Je voelt de lucht eruit stromen. Dan blijkt de tube met lijm slechts ingedroogde lijm te bevatten. Pech nummer twee. Wat nu? Dan doet de hulp een fantastisch voorstel, hij wil 7,5 km verderop wel lijm gaan kopen. Ik geef hem twintig euro mee en weg is ie! Het duurt wel lang, de eerste fietsenwinkel bestaat niet meer, dus hij moet naar de tweede, hoor ik later. (pech nummer 3). Hij blijft wel lang weg, ik doe de band er maar weer op en ga liftend verder, bedenk ik als hij plots met de lijm aankomt. Binnen vijf minuten is de band er weer af en geplakt! dan kost het wel even voordat de band hard genoeg is, maar het lukt vrij simpel. Mijn redder uit Doesburg gaat er weer vandoor, hij krijgt het koud. Ik laat Komoot aanstaan en besluit met Googlemaps de kortste weg naar Amersfoort te kiezen. Ik kom in het donker aan en mag met de fiets in de auto straks weer terug naar huis. Je zult begrijpen dat er van foto's maken weinig terecht is gekomen, ik wil op tijd zijn, en dat lukt me. Mijn grote dank dus aan die MTB-er uit de Ooi in Doesburg!