Silvo 📷📃nl

https://www.komoot.com/nl-nl/tour/2796244443: ik begin met de geplande rit die je hier kunt opzoeken. De voltooide rit is vrijwel gelijk hieraan, maar... door een dom foutje ben ik die kwijtgeraakt. Nu kan ik de foto's niet meer op de juiste plekken zetten. Je ziet dus wel de foto's maar niet de voltooide rit. (Slechts enkele honderden meters van de 70 km) op deze warme en zonnige dag. Voor zover ik heb kunnen achterhalen wat er op de foto staat heb ik het ook genoteerd. De foto's staan wel (hoop ik) op goede volgorde.

Wikipedia is tegenwoordig een bron van informatie over openbare kunst. In veel gemeenten zit wel iemand die de lijst compleet probeert te maken. Dat lukt zelden voor 100% en dan biedt soms de fantastische site van de gebroeders van der Krogt (Mens & Dier in Steen & Brons) nog uitkomst. Soms moet ik nog verder zoeken en nog somser lukt dat ook niet. Zoals vandaag met die grote betonnen kegel. Wie weet van wie en wat het is mag het zeggen.

Ik heb lang genoeg binnen gezeten. Vandaag zou het droog blijven èn koud. Beide voorspellingen komen uit. Ik plan mijn rit 'om de Rijn'. Dat klopt natuurlijk niet want dan zou ik via Zwitserland en de Noordzee moeten rijden. Mijn stukje 'om de Rijn' ligt tussen Emmerik en Nijmegen (en bij Doornenburg of bij het Bielandskanaal) Ik fiets het wel vaker, maar om de afwisseling erin te houden zoek ik wel elke keer wat andere weggetjes. Soms rijd ik toch aan een grotere weg, en waar ik bijna gek van het bandengeluid wordt van al die grotere hedendaagse peronenauto's. Onderweg wil ik niet te vroeg mijn boterhammetje en warm soep eten. Juist dan duurt het erg lang voor ik een bankje tegenkom, liefst iets uit de wind. Ongeveer tussen de 40ste en de 60ste kilometer kwam ik niks tegen. Het stuk tussen Nijmegen en Doornenburg (via Bemmel) staat bij mij al veertig jaar bekend als een ongemakkelijke fietsweg., dat mijd ik dus liever, maar ontkom er niet helemeel aan. De tweede helft begin ik toch steeds meer last van de kou te krijgen en verhoog het tempo telkens weer. Je zou dan steeds sneller moeten gaan, maar helaas blijkt na elke versnelling weer een vertraging te komen. Ongemerkt! De pont bij Doornenburg over het Bielands Kanaal zou even een rustpunt moeten zijn. Maar ik rijd als laatste de pont op en daar vertrekken we ook al. Ik krijg geen tijd om mijn eiwitreepje op te eten, mijn zadel weer iets hoger en vaster te zetten, en weer wat op te warmen. Dat moet deels dan maar aan de overkant gebeuren, het reepje komt thuis bij de koffie pas aan de beurt.

Op de derde dag in de eerste februari-week kan het misschien wel 12 graden worden. Dat kunnen ze in Drenthe niet zeggen met de zoveelste ijzel-dag deze maand. Ik mag in een zonnetje beginnen, nog voordat ik de auto uitstap is te temperatuur al twee graden gestegen. Dan begint de rit toch iets frisser dan ik dacht. Gelukkig verbetert dat in de loop van de rit. Aanvankelijk rijd ik, als ik de stad achter mij laat, toch vooral langere wegen tussen de weilanden. Later verkleint het landschap wat en in de dorpen is hier en daar wel wat meer te zien. De wegen in die dorpen bevallen me vaak slecht omdat ze met straatstenen belegd zijn. En als er dan wat asfalt ligt moet ik vaak op een betegeld fietspad blijven. De asfaltwegen in de buitengebieden zijn alleen al hierom prachtig. Dat carnaval in aantocht is zie je vrijwel elk dorp wel aan een versiering van de straat, het woonhuis van de prins en van de kiosk. Mij valt wel op dat de namen van die verenigingen mij in het geheel niet onbekend klinken. Die namen, al dan niet met kleine wijzigingen, kom je ook in de Liemers of in Limburg tegen. Dat zal de pret niet drukken. Onderweg op de fiets zie ik op de autoweg al files staan. Ach, ja, dat moet dan maar. Bij aankomst op de parkeerplek ontdek ik mijn auto wel, maar ook een pechhulp met twee auto’s achterop en een politieauto verspert me met de openstaande deur de weg. Ik ben gelukkig dat ik gewoon kan starten en kan weg rijden. Maar het gekke is dat ik onderweg slechts éénmaal in de rij moet. Die rij rijdt ook nog sneller dan vijftig. Dus dat valt allemaal weer mee.

Het heeft vannacht gevroren en het waait nog stevig uit het oosten. Toch heb ik betrekkelijk weinig last van de kou. De stad Gelsenkircken maakt me niet gelukkig. Je ziet er niet aan dat dit de stad is met ruim de meeste Afd-stammers van NRW. Ooit was het een rijke mijnstad. Maar met de sluiting van de mijnen ging het bergafwaarts. De fietspaden zijn vaak slecht, de fietsovergangen van asfalt naar tegels kom je vaak tegen en is miserabel. Achteraf blijkt dat niet het ergste van vandaag, maar daarover later meer... Als ik het van het stedelijke gebied weer in de buitengebieden met vooral de velden en weilanden kom vergeet je alles weer vlot. De tractorpaden blijken droog genoeg om prima door te fietsen. Het is nog licht als ik bij de auto terugkeer, de parkeerlichten kijken me verlicht aan. Dat verbaast me, Even later beginnen ze zelfs te knipperen. Ik zou niet eens weten hoe je ze aan kunt maken. Dan blijkt de draadloze sleutel niet te werken, de deuren blijven dicht. Ik probeer van alles tot en met de achterklep: die gaat wèl open. Ik kruip naar binnen en open de deuren van binnen uit. Ik kom steeds meer alarmlichten op het dashbord tegen en niets wil werken. Gelukkig betaal ik voor een pechhulpdienst. Na wat geregel komt er een taxi voor mij uit Arnhem en de auto wordt een dezer dagen door een Didams bergingsbedrijf opgehaald. Voorlopig houd ik het op een lege accu (pas drie maanden oud!) De autoradio werkt ook niet en als ik wat geluid uit mijn mobiel haal is het ook niet veel soeps. Eindelijk word ik na anderhalf uur zitten in de steenkoude auto eindelijk opgehaald. En ben twee uur later dan verwacht weer thuis, zelfs mèt een huurauto voor de komende dagen.

Met het risico dat de fietsachterband langzaam leegloopt ga ik toch op pad. Deze keer parkeer ik meer in het midden van de 'rond'-rit zodat ik bij eventuele pech nooit erg ver van mijn auto af ben. De band is sinds de geplakte lekke band van twee weken terug nog nooit hard opgepompt. dus ik denk eigenlijk wel dat het in orde is. Thuis heb ik de band vanmorgen nog eens tot 4 bar opgepompt met mijn elektrisch pompje dat met de auto meegeleverd is. Dat gaat lekker gemakkelijk. Er zijn vandaag drie parken in de route opgenomen: het museumpark Overloon, de Engelse Tuin en het Odapark. Bij Overloon ligt het oorlogsmuseum Overloon waar ook twee fietsbruggen in liggen. Je rijdt er, gratis, tussen de beelden en arctefarkten door. De beelden zijn natuurlijk oorlog-gerelateerd. Er loopt zelfs een fietsbrug op hoogte dwars door het museumgebouw. Dat moet je zeker doen! Venray blijkt ook vol met beelden te staan, niet alleen in het gratis Odapark. Het stadje heeft heel wat openbare kunst te bieden, in het bijzonder in de Engelse tuin. Je fietst er zo in en bent er ook zo weer uit. Zeker de moeite waard. In deze regio zijn de gravelpaden heel vaak zandpaden waar je soms met de fiets niet door kunt komen. Vandaag kan ik meestal wel een vast en fietsbaar strookje vinden. Maar als het veel geregend heeft of lange tijd droog is dan kan het hier en daar wel moeilijker zijn. Een bankje in de zon is er vandaag nauwelijks bij. De lunch doe ik laat en naast elektrowerkzaamheden met een jankende zaag. Ach, ja.