Hanneke Brouwer

Heide en bosgebied rondom Ede en platteland van Lunteren, een prima combinatie! Enige minpuntje was het stuk langs de N224, dat was zonde, route ging eigenlijk zuidelijk langs het spoor, maar ik had bedacht om hem af te korten en toen toch weer niet. Rondom de mossel is het fietspad afgesloten, wegens wolfen leefgebied, helaas geen één gezien, wel genoeg wolfenspotters

Van woud naar woud, slingerend rond de grens van Vlaanderen en Wallonië. Niet alleen de namen op de kaart zijn mooi (kapucijnendreef, Zoniënwoud), maar de omgeving is des te mooier, de naam gravelparadijs kan hier wel gegeven worden.

Wandeling vanaf het bergstation Smittenhöhe, onderlangs (via de panaromaroute), en dan terug via een stukje van de. Pinzgauer spaziergang.

Rondje Zeller See, met eerst nog een paar landweggetjes ten noorden van Zell am See. Deel I was weliswaar (deels) bekend, maar toch ook het mooiste. Rustige wegen, asfalt, en mooie gravelpaden. En nog een keer over de Tauernradweg / Gerling, want die weg is gewoon mooi. Aan het einde daarvan, via een heel mooi gravelpad onderaan de berg richting Zell am See. Daarna werd het een stuk drukker en toeristischer, dus tussen de toeristen door langs de Zeller See. De westkust van het meer was uiteindelijk het mooiste. Door het stadje, en dicht langs het water. En dan via Maishoven weer terug langs de rivier richting Viehhofen.

Heen en weer in de route, eigenlijk een doodzonde voor routebouwers, maar in de bergen mag het. De route ging naar de Prinzensee. Een klim over het asfalt van circa 3 kilometer. Daarna nog 1 km onverhard naar de top, met hierop de Prinzensee. Bovenaan was Tom's Almhütte, en aangezien dit toch bijna boven op de berg was, had ik een eenvoudige familiehut verwacht. Met een paar Küchen en misschien wat lunchgerechten. Het was een bijzonder hippe tent, zo één waar je normaalgesproken niet in je stinkende fietskleren naar binnen gaat. Een volle menukaart, met prosecco, maar ook kruidenthee. (En dan ook de Küchen). Duidelijk niet ingelezen vantevoren.. Je kon er ook met de lift komen, dat verklaarde waarschijnlijk het volle terras, terwijl we onderweg alleen wat koeien zagen. Na de afdaling terug naar Maria Alm (leuk dorpje), daarna via wat binnenwegen langs boerderijen, maar ook de golfbaan. Via Saalfelden nog een stuk onderlangs de berg (mooi!) en toen via het Glemmtal Cycle path terug naar Viehhofen. Het Glemmtal cycling path is relatief nieuw en de grote trots van de regio. In elke folder en op elke website wordt het aangeraden. Wat te begrijpen is, want in plaats van langs de grote weg rij je nu over het fietspad langs de Saalach rivier. Kronkelend fietspad, uitzichten op de bergen, af en toe wat koeien of schapen, en een handboog parcours.

Een route van de plaatselijke VVV, maar niettemin de moeite waard. Thema? Quelle. De Donau Quelle, maar ook de Brigach en Brenz. En als je bovenop de berg (heuvel) komt, en je bent dan bij de waterscheiding van de Donau enerzijds en Rijn anderzijds dan is dat weer eens wat anders dan een kruis bovenop de heuvel. Zowiezo was de route vandaag anders dan de omgeving welke we de afgelopen dagen hebben gezien. Er zaten genoeg gravelstukken door naaldbossen in, maar ook stukken bijna vlak met weidse uitzichten. En we hadden vandaag veel dorpjes / steden. De authentieke varianten.. Mooie bruggetjes, mooie kerken, en oude huizen met vooral nog veel bloemen op/aan het balkon. Bräunlingen, Bad Dürrheim en natuurlijk ook Donaueschingen.

Van kapel naar kapel. In het Zwarte Woud gebeurt het regelmatig dat een boerderij een eigen kapel heeft. Vanochtend eerst naar de " huis" kapel, en daarna via verschillende landweggetjes, afgewisseld met bospaden het Zwarte Woud in, waarbij ik zeker 2 a 3 andere kapelletjes vond. Sommige open, sommige niet. Verder veel uitzichten en weinig mensen. Sommige gedeeltes van de route liepen over uitgepijlde wandelroutes, daar kwam je weleens wat tegen, maar verder bijna niemand.

Op en neer door het Zwarte Woud, bedoeling was Schwarzwalder Kirsch Torte in een aangeraden cafe, maar helaas, die hadden vakantie. Daarna was het nog even zoeken naar iets wat wel open was en geen Ruhetag had. Veel gravel in de route, maar ook kronkelige landweggetjes met panorama uitzichten over de bergen, bossen en weilanden. Af en toe een beekje ertussendoor, of wat koeien, en dan is het beeld van het Zwarte Woud wel compleet.

Vanaf het vakantiehuis het bos in wandelen, ideaal! En dan liep er ook nog eens een uitgepijlde route langs. Dit uitpijlen gaat wel iets anders dan op de Holterberg, waar elke 10 meter een bordje staat, dus lang leve de offline kaarten van Komoot. Ik had ze nodig, want in het begin ben ik wel fout gelopen. De route ging voornamelijk door het bos, een bos waar momenteel flink gewerkt werd. De motorzaag is een groot gedeelte van de route wel te horen geweest. Nadat ik een stuk van het Jacobspad, één van de Duitse lange afstandswandelingen, gelopen heb, het pad evenwijdig aan de grote weg richting de Kalte Herberg genomen. Vanaf daar ging het mis, hier loopt nog een wandelpad de berg op, ik heb het fietspad genomen. Ook mooi! Via de modelbouw vliegtuig club (klinkt groter dan het is, het waren feitelijk 2 grote tafels, meer niet) weer terug naar de boerderij. Mooie kennismaking met het Zwarte Woud

Dag 2 van Deventer -Aken begon met stukken door de Meinweg. Het blijft een mooi gebied! Daarna door landelijk Duitsland, veel maisland en graan. Ik had dit stuk vooraf als “saai” bestempeld, maar dat was het zeker niet. Net boven Rimburg de Wurm gevonden en toen werd het simpel: volg de Wurm tot je op de markt in Aken staat. Het Wurmtal is mooi! Met een paar steden die dan haast mooi van lelijkheid zijn, maar vaak ga je in de stad het fietspad al weer op met mooie uitzichten. Na de Dom van Aken als toetje nog door één van de aangrenzende bosgebieden en toen zaten de 2 dagen er al weer op.