Cor Claassens

Onze derde wandeldag starten we in het charmante Wahlwiller. Vanuit dit dorpje volgen we een fraaie wijnroute, die ons al snel langs de eerste Limburgse wijngaarden voert. De zacht glooiende hellingen, beplant met druivenranken, geven het landschap een bijna zuidelijk karakter. Onderweg passeren we een eenvoudig kruis langs de route, dat herinnert aan een noodlottig ongeval waarbij een 15-jarige jongen om het leven kwam. Zo’n plek maakt indruk en zorgt voor een moment van stilte tijdens de wandeling. We vervolgen onze tocht over een deel van de Dutch Mountain Trail (DMT), bekend als de zwaarste wandelroute van Nederland. De stevige klimmetjes en afdalingen vragen het nodige van onze conditie, maar worden beloond met prachtige uitzichten over het heuvelland van Zuid-Limburg. Voor een welverdiende pauze maken we een kleine omweg naar Bernardushof. Daar genieten we van een kop koffie of een lunch, waarbij vooral de appelstrüdel goed in de smaak valt. Een smakelijke energiebron die ons precies geeft wat we nodig hebben voor het laatste deel van de route. En die extra energie blijkt geen overbodige luxe. De laatste kilometers vragen opnieuw het nodige van onze benen, maar met doorzettingsvermogen en in goed gezelschap bereiken we voldaan het eindpunt van weer een prachtige wandeldag.

Vandaag hebben we met de wandelgroep een prachtige tocht gemaakt in het glooiende landschap van Zuid-Limburg. Onze wandeling begon in het pittoreske Epen en voerde ons over de grens naar Sippenaeken in België, waarna we via een mooie route weer terugkeerden. In totaal legden we zo’n 14 kilometer af. Het gebied staat bekend om zijn unieke heuvellandschap, dat in Nederland zelden voorkomt. Smalle paden leidden ons langs uitgestrekte weilanden, akkers en bossen, met onderweg regelmatig fraaie vergezichten. De combinatie van hoogteverschillen en kronkelende wegen maakt dit deel van Limburg bijzonder geliefd bij wandelaars. Onderweg passeerden we karakteristieke vakwerkhuizen en kleine kapelletjes, die zo kenmerkend zijn voor deze streek. Ook de natuur liet zich van haar beste kant zien: frisgroene hellingen, ontluikende bloesems en hier en daar kabbelende beekjes zorgden voor een afwisselend en levendig decor. Het was niet alleen een tocht door een prachtig landschap, maar ook een wandeling in goed gezelschap. Samen genieten van de natuur, een praatje onderweg en af en toe even stilstaan om het uitzicht in ons op te nemen — het maakte deze dag tot een bijzonder geslaagde ervaring.

Vandaag zijn we met een deel van Wandelgroep2014 gestart in het schilderachtige Slenaken, gelegen in het glooiende heuvellandschap van Zuid-Limburg. Onze wandeling voerde ons langs de kronkelende Gulp, een smalle, snelstromende beek die zich sierlijk door het landschap slingert. Op sommige stukken was het pad modderig en glad, waardoor een goede grip onder de wandelschoenen geen overbodige luxe bleek. Het gebied rondom de Gulp maakt deel uit van het Heuvelland, dat bekendstaat om zijn holle wegen, vakwerkhuizen en uitgestrekte weilanden. Juist in deze tijd van het jaar toont de natuur zich van haar mooiste kant. Bosannemonen en sleutelbloemen kleuren de bermen, terwijl de eerste bloesems voorzichtig verschijnen in de fruitbomen die zo kenmerkend zijn voor deze streek. Onderweg ontstonden er spontane gesprekken met enkele vriendelijke locals, die met zichtbaar plezier vertelden over hun liefde voor deze omgeving. Hun verhalen gaven onze wandeling nog meer diepgang en lieten ons het landschap met andere ogen bekijken. Samen met het goede gezelschap, de afwisselende natuur en het zachte voorjaarsweer kunnen we terugkijken op een bijzonder geslaagde wandeldag — een dag met een gouden randje.

De winter lijkt voorbij en het voorjaar kondigt zich voorzichtig aan. Voor veel wandelaars is dat het moment om de benen weer in vorm te brengen voor de komende langeafstandstochten. Ook voor ons is het tijd om het wandelritme weer op te pakken. Vandaag kiezen we voor een rustig opwarmertje dat begint bij de Menmoerhoeve, aan de rand van het buitengebied van Etten-Leur. Om tien uur starten we, na een kop koffie, onze wandeling. We verlaten het terrein van de hoeve aan de oostzijde en bereiken al snel de bosrand. Daar begint ons pad door het rustige landgoed De Wildert. Dit gebied maakt deel uit van de groene zone tussen Etten-Leur, Rijsbergen en Zundert en staat bekend om zijn vennen, natte graslanden en oude bospercelen. Het is een landschap dat mede gevormd is door turfwinning en kleinschalige landbouw uit vroegere tijden. We wandelen tussen het Schaapsven en het Wildertven door. De vennen liggen stil in het landschap en vormen een waardevol leefgebied voor watervogels, en amfibieën. Even later steken we de historische Turfvaart over. Deze watergang werd in de zeventiende eeuw gegraven om turf uit de omliggende moergebieden naar Breda te vervoeren. Tegenwoordig is het vooral een rustig lint van water dat wandelaars door het landschap leidt. Vanaf hier wandelen we richting het natuurgebied Pannenhoef. Dit uitgestrekte gebied bestaat uit bossen, vennen, heide en vochtige graslanden en wordt beheerd door Brabants Landschap. Bij de karakteristieke Zwarte Schuur nemen we een korte rustpauze. Niet ver daarvandaan ligt het ven De Flesch. Vanuit een vogelkijkhut hebben we een mooi uitzicht over het water en het drassige landschap eromheen. In het natte gras foerageren Canadese ganzen, een soort die zich de laatste decennia sterk in Nederland heeft uitgebreid. Bij parkeerplaats Het Vaartven slaan we weer noordwaarts af langs de bosrand. Even later komen we opnieuw bij de Turfvaart uit. We volgen het water tot het onder de weg door verdwijnt. Daar steken we over en wandelen aan de andere kant verder door een open landschap. Na ruim anderhalve kilometer slaan we linksaf en steken de kleine waterloop Bijloop over. Een bewoner is bezig het gesnoeide hout van knotwilgen op te ruimen en maakt graag een praatje. Het hoort bij de charme van dit gebied: natuur en kleinschalig wonen lopen hier in elkaar over. We komen vervolgens in het gebied Rondgors en volgen de Bijloop een stukje stroomopwaarts. Na ongeveer honderdvijftig meter slaan we rechtsaf en bereiken een bijzonder initiatief: het voedselbos ’s Heeren Vruchten. Dit voedselbos is in 2022 aangelegd en bestaat uit een gevarieerde aanplant van fruitbomen, notenbomen, bessenstruiken en eetbare planten. Het is niet alleen bedoeld voor voedselproductie, maar ook als ontmoetingsplaats voor mensen uit de omgeving. Door de gift van enkele kerkbanken hebben vrijwilligers hier een plek ingericht die zij gekscherend “de Kathedraal” noemen. Er wordt nog steeds gewerkt aan de verdere ontwikkeling van deze bijzondere ontmoetingsplek. Verderop worden we plots aangekeken door een enorm gezicht. Het is een kunstwerk van beton met duidelijk herkenbare ogen, neus en mond. Het lijkt ons als het ware naar links te sturen. Over de betekenis weten we niets. Via een smalle loopbrug steken we een ven over. Daarna slingert het pad door een klein bosgebied en langs enkele ruime woningen die gedeeltelijk in het groen opgaan. Wanneer we even later langs een van de woningen aan de straat ’s Heeren Vruchten lopen, zien we een vergelijkbaar kunstwerk. Op een bordje ervoor staat: “Groter Gietwerk, 2-11-2020 † 2-05-2890.” Wat de maker daarmee bedoelt blijft voor ons een raadsel. Het lijkt er bijna op dat het kunstwerk nog ruim achthonderd jaar moet blijven staan. Uiteindelijk komen we weer op een jaagpad terecht. In de verte zien we ons startpunt al liggen. Na bijna vijftien kilometer sluiten we de wandeling af waar we begonnen: bij de Menmoerhoeve. Een heerlijke tocht door een afwisselend landschap van bos, water en open veld. Precies lang genoeg om de benen weer te laten wennen aan de kilometers die in het nieuwe wandelseizoen ongetwijfeld nog gaan komen. Cor Claassens