Cor Claassens

Voor mijn vrouwtje een klein ommetje om aan te sterken na haar operatie.. We nemen de tijd en doen rustig aan. Opnieuw de wandelspieren trainen omdat we dat nodig hebben. Op onze leeftijd is bewegen zo belangrijk.

Het oude jaar loopt op een eindt, de wandelingen zijn gegaan, Komoot wees mij de weg, door bos, langs veld en laan. Met elke stap een eigen verhaal en altijd met plezier, genoten van frisse ochtendlucht tot avondlicht alhier. Nu lonkt een nieuw begin, het volgend jaar staat weer paraat, met nieuwe routes die Komoot voor ons opslaat. Ik wens iedereen gezondheid, geluk en goede moed, en vooral veel wandelplezier in 2026: Stap voor stap, dat doet een mens goed.

Deze ochtend moest ik even alleen op pad om mijn hoofd leeg te maken. Gisteren was een hectische dag waar je hoofd van overloopt. De rust keert weer terug tijdens zo’n wandeling en kan ik deze dag weer aan. Liesbeth is gisteren opgenomen in het ziekenhuis met een hartinfarct. Dan lopen de emoties hoog op waar je niet te veel van wil tonen om anderen in bescherming te nemen. Tijdens deze wandeling in de natuur kan ik mijn gedachten verzetten en probeer ik in te zien hoe verder te gaan. Door de rust die ik vind in de natuur tijdens zo’n wandeling kom ik weer tot mezelf en kan ik de planning voor de komende dagen weer beter aan. Hiermee sluit ik dit wandeljaar af en hoop in 2026 de nodige wandelingen weer op papier te mogen zetten.

Deze wandeling was om locaties te zoeken in Roosendaal waar we eventueel filmopnamen kunnen maken voor de film "Kleine Keuzes, grote consequenties" Een filmproject waar we in januari 2026 mee gaan starten in samenwerking met "The Dutch Polar Bears groep". Een film over oorlogsverhalen die waar gebeurd zijn.

Het eerste winterbeeld wat we eind 2025 zagen was een dun laagje sneeuw op de daken. Meteen stonden we in de startblokken om dit in de natuur te willen zien. Na een snel ontbijt en een kattenwasje reden we naar de Brabantse Wal in de hoop mooie plaatjes te kunnen schieten. Eenmaal op de weg daarheen ontdekten we dat de grens van sneeuwval zich verder naar het zuiden verminderden. We hebben de verkeerde richting gekozen. We moesten het doen met een dun laagje poedersneeuw die ook weer snel was verdwenen.

Op vrijdagmorgen trekken we er op uit om nog even van de late herfstkleuren te genieten. Veel blad is al gevallen. Zalig nu het late herfstzonnetje prikt op ons gezicht dat tussen de takken van de bomen zich laat zien, en dat is ook weer fijn. Alleen de varens die in hun winterslaap gaan hebben nog de intens rode-bruine herfstkleur. Hier en daar zien we nog een late paddenstoel en zo nu en dan een zonnen harp. een voorboden van de naderende winter.

Nog steeds stralend weer, met hier en daar een wolkje. Voor ons een goede reden om eropuit te trekken. In de voormiddag maken we een wandeling over de Rucphense Heide. Het is duidelijk te zien dat er het afgelopen weekend flink wat bladeren zijn gevallen. Af en toe ontdekken we nog een paddenstoel die niet onder het bladerdek is verdwenen. Opnieuw was het genieten van deze heerlijke ochtend.

Landgoed Visdonk, zo dicht bij huis, biedt altijd een kort maar heerlijk genietmoment in de natuur. We volgen vaak dezelfde route, maar elke keer zien we de omgeving met andere ogen. Nog steeds ontdekken we paddenstoelen die ons doen stilstaan om ervan te genieten.

Fort Ertbrand is een deel van de buitenste verdedigingsgordel rond Antwerpen, gebouwd aan het einde van de 19e eeuw als onderdeel van de Antwerpse Stelling. Deze stelling bestond uit een reeks forten en schansen die de stad moesten beschermen tegen vijandelijke aanvallen. Fort Ertbrand, gelegen tussen Kapellen en Brasschaat, werd voltooid rond 1906 en speelde een rol tijdens de Eerste Wereldoorlog, al kwam het toen niet zwaar onder vuur te liggen. Tijdens onze wandeling rond het fort zien we nog duidelijk de contouren van deze oude verdedigingsstructuur. Verschillende bunkers liggen verspreid langs de route en herinneren aan een tijd waarin dit gebied strategisch van groot belang was. De grachten rondom het fort zijn tegenwoordig begroeid en vormen een rustige habitat voor vogels, kikkers en vleermuizen die hun onderkomen vinden in de vochtige gewelven van het fort. De herfst tovert het omringende bos om tot een schilderachtig decor. Goudgele en roestbruine bladeren contrasteren prachtig met het verweerde grijs van de bunkers en de massieve fortmuren. Terwijl we over de met bladeren bedekte paden lopen, ademt de natuur hier een sfeer van stilte en geschiedenis — een plek waar verleden en natuur naadloos in elkaar overgaan.

Kasteel Ravenhof in het Belgische Putte ligt verscholen in een prachtig bos dat zich nu heeft gehuld in warme herfstkleuren. Een wandeling door dit gebied doet je vergeten dat hier de grens tussen België en Nederland loopt — ongemerkt staan we ineens op Nederlandse bodem. Het domein maakt deel uit van het Grenspark Kalmthoutse Heide, een uitgestrekt natuurgebied met oude dreven, vijvers, bossen en heidevelden. Midden in dit landschap ligt het statige Kasteel Ravenhof, ook wel Kasteel Moretus genoemd. De geschiedenis van het domein gaat terug tot de 16e eeuw, toen hier nog een eenvoudig landhuis stond. In de 18e eeuw kwam het in handen van de familie Moretus, nazaten van de bekende Antwerpse drukker Christoffel Plantin. Zij lieten het verbouwen tot een elegant buitenverblijf en genoten er van rust en natuur, ver weg van de stad. Vandaag is het kasteel eigendom van de gemeente Stabroek en vormt het, samen met het omliggende park, een geliefde plek om te wandelen. Binnen worden geregeld tentoonstellingen en culturele activiteiten georganiseerd. Alleen het restaurant naast het kasteel is van deze tijd — en dat proef je. Een heerlijke afsluiting van een wandeling door een gebied waar geschiedenis en natuur naadloos in elkaar overgaan.