RMR

Het eerste deel is door natuur en heide, het 2e (kleinere) deel meer langs grasvelden.

Het ging mis met de komoot tracking en ik was daarna nogal druk met aankomen in Santiago de Compostella, hierom het verhaal vandaag. Zaterdag circa 22 km. Het weer is omgeslagen, 10 tot 15 graden kouder en de hele ochtend in de regen gelopen, om 12u30 op het plein voor de kathedraal. Daar mede pelgrims ontmoet en een menu del dia mee gegeten. In de middag mijn albergue opgezocht, bleek ver weg. De prijzen zijn ontploft tov 2 jaar geleden, vandaar. De avond met andere pelgrim doorgebracht. Op zondag was iedereen alweer weg. Naar de mis in de kathedraal, ik hoorde dat iemand anders zaterdag niet binnen kwam, dus was er al om 10.45 en het begint pas om 12u. Nog even wat tijd voor bezinning dus. Ik merk deze keer, maar ook de vorige keren, dat dit voor mij de afsluiting is van de Camino. De hele sfeer van de mis in de kathedraal maakt mij teruggaan naar wat er allemaal gebeurd is en wie ik allemaal ontmoet heb. Dat raakt me diep en dankbaar dat ik dit kan doen. Ik had halverwege mijn ketting met schelp aan het bed gehangen, een andere pelgrim (nl) had hem gevonden. Bij Albergue municipal de alzadilla de los Hermanillos, dus wel even geleden. Maar nu, maandag, is die we terug bij mij, erg aardig. Het weer lijkt inmiddels weer de goede kant op te gaan. Al met al wederom een mooie reis. Vooral de duur maakt het dat je er helemaal in kan dalen. De volgende keer wens ik daar ik de laatste 125 km ook kan beleven als de eerste 650, met rust en zonder plannen. Ik wens eenieder deze reis toe. Alleen het hoognodige mee, wat je zelf kunt dragen, en het verder laten gebeuren. Het ga je goed.

Gisteren dus in een municipal albergue geslapen, deze had 156 bedden maar was maar voor 25% vol denk ik. Ik kreeg een bed in een erg volle zaal, man alleen = mannenhok. Niet helemaal waar, maar niet de beste plek. Dus heb ik mezelf na sluitingstijd maar verhuist naar een plek die me wel beviel. Dat werkt best goed. Verwachtingen in relatie tot teleurstelling of vreugde. Op de Camino wordt het gevoel verstrekt of je hebt gewoon meer tijd om het waar te nemen. Wellicht is onderstaand en open deur, maar toch het verhaal. Ik merk nu veel vaker dat het gevoel van teleurstelling of vreugde sterk wordt beïnvloed door wat je vooraf zelf hebt bedacht. Voorbeeld: als ik in een drukke slaapzaal terecht kom, is de vreugde groot als ik normaal kan slapen, omdat ik vooraf al bang voor de herrie ben. Andersom als ik in een lege zaal kom en juist die ene andere maakt kabaal, dan is de teleurstelling ook groter. Ik slaap erg licht en dat is niet handig in een slaapzaal. Maar in het normale leven is het niet anders, juist het feestje waar je geen zin in hebt kan enorm verassen. Voorheen probeerde ik dat veel meer te beïnvloeden. Nu laat ik het maar gaan en hoop er het beste van, dat heeft wel rust. Zo ook met wie ik ontmoet, ik loop in de ochtend de deur van de albergue uit en kan erg genieten van de ontwakende natuur. Als ik dan iemand tref, dan is het wel bijzonder dat ik veel interessante mensen tegenkom waar ik dan uren mee kan oplopen en het echt ergens over hebben. Het gebeurt gewoon. Morgen is, voor het eerst dat ik hier ben, slecht weer voorspelt, nu ik precies in Santiago de Compostella aankom. Ik ga het weer beleven.

Het begon mooi rustig, maar daarna werd het een grap. Er kwam een taxi voorbij en er werden er 10 'pelgrims' uitgeladen die daarna met een rugzak van een halve kilo op stap gingen. De grootste grap is dat je 2 stempels per dag moet hebben en dat de ettapes meestal rond de 25 km zijn. Die eerste km doen ze dan met de taxi, waarna ze nog circa 10 km doorsjokken. Dit rolkoffer volk is alles wat de Camino niet is. De Camino is ontmoeten (ont-moeten en de ander zien), jezelf leren kennen en uitdagen (fysiek, mentaal), vertrouwen hebben in het universum, en zo wat meer. Bovenstaand is dit juist allemaal niet. Een verhaal van een Poolse dame (30) waar ik gisteren mee opliep. Ze was vorig jaar de Camino begonnen en had alleen de reis geregeld. Toen ze na de eerste etappe (zwaar en veel omhoog) in Roncevalles aankwam was het 'completo', dus liep ze door. De 4 dorpen erna ook. Toen zat ze in het laaste dorp in de speeltuin te bedenken dat ze dan maar daar onder de sterren ging slapen, maar er liep een circa 75 jaar oude Spaans dame voorbij die vroeg of alles wel goed was, nee dus. Na wat vruchteloze telefoontjes, zei de Spaanse dat ze wel bij haar mocht slapen. De Poolse kreeg een warme maaltijd en een bed. Zo hebben wij ook onze Camino engelen gehad toen het nodig was. Maar wel fijn met 2 Roemenen opgelopen, 20 en 22. Nog jong dus, maar wel bereid de uitdaging aan te gaan, vandaag 50 km, dat is dapper. Toen we afscheid namen kreeg ik van beide een knuffel (huh), deze 'oude' heer heeft schijnbaar soms nog wel wat interessants te delen (?).

Wat meer afstand vandaag omdat ik nu een groep ken die allemaal zaterdag in Santiago willen zijn. Fijne mensen, dus het lijkt mij wel leuk dan ook aan te komen. Verder ben ik nu weer tussen de standaard ettappe in, dus niets geen drukte. Voor de middag prima wandelweer, na de middag wel veel zon, maar gelukkig vaak een pad met bomen. Verder 'moet' ik nu echt de laatste dagen gaan plannen. Ik merk dat ik dat wat laat liggen, ik heb het nog naar mijn zin hier in de zon. Ik zou met één ander gaan eten maar dat werden er 8, wel grappig dat de een de ander weer kent en dan zit de tafel ineens vol.

Het was even schrikken, ik schreef gisteren dat het rustig en bijna leeg was in de albergue. Maar om 18u30 verscheen er een groep van ongeveer 30 meisjes/dames tussen de 14 en 18 schat ik zo. Vanaf dat moment was het feest, tot midden in de nacht. Dit is wat we al eerder ervaren hadden, bij het 100 km punt komen de grote groepen Spanjaarden die de hele albergue of weg overnemen. Ik was er alleen nog niet op voorbereid. Hierom ben ik vandaag voorbij de standaard stop doorgelopen een op en hele mooie plaats gekomen. Dit zijn de laatste foto's. Gisterenavond nog met een Duitser op pad geweest en vandaag gezamenlijk avondmaal. De route was mooi, maar wel fors omhoog. Het is deze week fantastisch weer. Vandaag geen verdere gedachten, behalve dat het jammer is dat het einde nu wel heel dichtbij komt. Morgen maar zien waar ik dan stop.

Ik heb de route wat anders ingedeeld dan de standaard etappe omdat dat beter uitkwam in km en omdat ik bij het 'Cruz de Ferro' helemaal in de mist terechtkwam. Ik had toen beter 3x20km i.p.v. 2x30km kunnen doen. Vanochtend moest ik nog een ruim uur klimmen, maar toen was ik in o Ceibrero. Dit is een soort Orvelte, een dorp teruggebracht in oude staat. Zowel het 'Cruz de Ferro' als bij o Ceibrero viel het me wat tegen. Maar dat heeft alles meer verwachtingen te maken. Er stond welgeteld één authentiek huisje, de rest was albergue of cafe/restaurant. Het hele dorp was wel mooi in oude stijl. Over die verwachtingen en andere keer meer. De route was wel mooi. Zoals op de foto's te zien is, ben ik inmiddels in Galicië, het laatste landsdeel waar ook Santiago is. Dan komt bij mij altijd een soort treurig gevoel, het is nog maar 160km. Dan moet je gaan plannen en denken over een terugreis. Ik heb een groot deel van de route met een dame uit de US gelopen, was weer mooi. Nu wel weer in een albergue, al is het wel wat leeg omdat hier heel veel albergues zijn. Maar een fijne sfeer. Het dorp heeft evenveel inwoners als pelgrims lijkt het. P.s. Omdat dit profiel helemaal open staat deel ik nooit foto's van personen of namen. Ik vind dat ik de privacy niet mag schenden, aangezien iedereen dit kan zien en lezen.

Vandaag veel langs de oude doorgaande weg. Normaal word ik daar niet bij van, maar het is zondag en er is (ook) een snelweg, hierdoor is er nagenoeg geen verkeer. De laaste 5 km nog stijl omhoog. Ik wilde eigenlijk al eerder stoppen maar dat was al om 12u en had geen zin om te wachten. Hierom nog een stukje verder gelopen. Ik zit nu in de mooiste albergue tot nu toe, gerund door Duitse vrijwilligers. Top locatie. Ik ben erg dankbaar dat ik dit mee mag maken en het fysiek, mentaal, conditioneel en financieel kan. Eigelijk zou iedereen dit minstens één maal moeten doen. Als je een bed en eten hebt, heb je eigenlijk zo weinig nodig. De rijkdom zit in het ontmoeten, zowel in 'minder moeten' als 'de ander zien'.