Pauline

Op deze laatste dag hoefde ik nog maar een heel klein stukje voor ik in Straatsburg zou zijn. Helaas kwam ik geen echt plaatsnaambordje tegen. Eddy ging makkelijk ik de treintas en mijn idee was om hem ergens in een kluisje/fietsenstalling te zetten en daarna te gaan lunchen in de stad. Helaas kon ik mijn fiets nergens kwijt en aangezien mijn Canyon kort daarvoor gestolen was heb ik Eddy niet uit het oog verloren op het station.

Vandaag was de allermooiste en ergens ook de makkelijkste dag omdat ik wist dat het de laatste was. Vandaag koos ik na een beetje aanmoediging wel weer voor de gravelroute. En het was echt zo ontzettend mooi. Af en toe had ik wel paden die amper te fietsen waren. In het begin kwam ik bij een zandafgraving waar een soort van recreatiegebied was. Dit was één van weinige plekken waar ik mensen met hond en hardlopers tegenkwam. Er lag wat ijs op de paden maar ik dacht dat als ik maar rechtdoor zou blijven fietsen dit wel zou gaan. Nou nee dus. Aan deze val heb ik echt een mega blauwe plek om mijn been overgehouden. Gelukkig hoefde ik maar een klein stukje te lopen voor ik door het gras kon fietsen. Want groen is grip! Het laatste stuk was eindeloos langs een kanaal waar ik ook steeds van links naar rechts moest zodat het meer 'gravel' zijn. Gelukkig stond er geen wind en vind ik langs water fietsen altijd leuk. Het hotel was afschuwelijk, ergens in de ochtend ging het brandalarm af. Vlak bij het hotel was zo'n soort winkelcentrum waar ik ging eten. Het was echt ontzettend raar om opeens met zo veel mensen om me heen te zijn.

Vandaag stond er eigenlijk een route op de planning van 138 km en ruim 2000 hm. Omdat gister zo zwaar was besloot ik vandaag de gravelroute om te zetten naar een wegroute. Dit scheelde een paar kilometer maar vooral ook hoogtemeters. Het dorpje Irrhausen -dat ik bij aankomst in het donker niet echt kon zien bleek een erg leuk maar heel klein dorpje. Doordat ik vandaag een wegroute had gemaakt kwam ik veel door dorpjes. Dit helpt toch een beetje met het gevoel van vooruitgang door de dag. In de dorpjes was echter niks te beleven. Dicht getimmerde bakkers, verlaten huizen met autowrakken in de tuin, nergens een mens te zien... Het was vandaag ook ontzettend mistig en dit hielp wel voor het post apocalyptische gevoel. Vandaag had ik ook heerlijke Luxemburgse wegen waar een tijdje twee reeën door het bos huppelden. Het hotel was vlakbij een begraafplaats waar duizenden kaarsjes brandden, echt heel mooi. Na het douchen, kleiding uithangen en het thuisfront bellen ging ik op zoek naar eten. Het hotel was al helemaal donker en de eigenaar zei dat de keuken al dicht was. Hij had geen zakjes chips, er was geen taart over maar hij scharrelde wat fruit op en 2 zakjes met koekjes. Ik moest goed vitamine eten zei hij. Gelukkig had ik in mijn tas ook nog een verfrommeld broodje en toch niet veel honger.

De allereerste dag dat ik echt in mijn eentje vertrok. Ik vond het superleuk maar ook spannend. Eddy was gister best vies geworden en toen ik een benzinepomp zag besloot ik hem even lekker af te spuiten. Vol goede moed en op een schone fiets ging ik even later op pad door een berijpt landschap. Het voelde niet heel koud maar op een gegeven moment kon ik niet meer schakelen. Ik was bang dat de boel stuk was maar 'gelukkig' was de derailleur slechts bevroren. Nu ken ik de tip van eroverheen plassen maar ik besloot geduld te hebben tot het buiten op zou warmen. Helaas moest ik door het gras langs een NAVO terrein ploeteren en dat was erg zwaar. Voordeel is dat je dan wel lekker warm wordt. Door Aachen vond ik best spannend vanwege de hoeveelheid glas op straat maar ik kreeg geen lekke band. De Eifel was echt zo mooi, er lag wat sneeuw, ik fietste op een paar bekende paden en ik kwam bijna niemand tegen. 's Avonds had ik het lekkerste eten van de hele vakantie maar helaas kreeg ik niks weg. Morgen had ik de zwaarste etappe voor de boeg en daar had ik toch een beetje angst voor. Ondertussen had ik wel in de gaten dat ik mijn conditie lichtelijk had overschat.

Het eerste stuk ging (voor mijn gevoel) erg snel en was heel gezellig met Christiaan. Het was iets kouder dan verwacht maar uiteindelijk kwam de zon erdoor. Rondom Doetinchem hadden we een heel mooi stukje bos waar ik nog niet eerder was geweest. Ik had een bakkertje gezien rond de 90 kilometer, daar hebben we allerlei lekkers gekocht en meteen opgegeten. Vlak voor Venlo -waar het echt mooi begint te worden- ging Christiaan weer terug naar huis. Ik heb toen (voor het eerst) een cafeïnepil genomen. Het leek me een goed idee om wat meer focus te hebben straks in het donker. Voor het eerst off-road fietsen in het donker was heel bijzonder en ik heb op paden gefietst die ik misschien als ik goed kon zien niet had gefietst. Maar je moet door want er stopt geen bus in het bos. Het eerste hotel was fantastisch, met heerlijke pasta en mijn fiets mocht in de serre. Ik kreeg van de eigenaar een scheut rum door mijn thee. Ik hoopte dat ik lekker zou slapen maar daar stak die cafeïnepil helaas een stokje voor...