🌲🥾Vaga 🏔️bonD🥾🌲

Wyszedłem z Soczewki, otulony ciężką mgłą, która oddzielała mnie od znanego świata. Las, dotąd miejscem spokoju, przybrał złowieszczy charakter. Szedłem w kierunku „Krzywego Kołka” i Kluska, czując, jak cisza wokół mnie staje się coraz bardziej przytłaczająca. Przemierzając Klusek, wszedłem na niebieski szlak. Mgła gęstniała z każdą chwilą, a las zamykał się wokół mnie, wzbogacony o niepokojące dźwięki. Szum wiatru w koronach przypominał mi szept, a skrzypiące gałęzie zdawały się ostrzegać przed czymś nadciągającym. W powietrzu unosił się kojący zapach lasu, jałowców i ziół. Jednak z każdym krokiem wyczuwałem coś więcej — smród zgnilizny i stojącej wody na bagnistych obszarach, który coraz intensywniej mieszał się z niespodziewanym zapachem grzybów. Było to niepokojące, bo przecież w lutym las pokryty jest śniegiem i lodem. Skąd więc ten zapach? Na szlaku napotkałem połamane drzewa, wyglądające jak świadkowie mrocznych wydarzeń. Ich poskręcane konary przypominały ręce wyciągnięte ku niebu. Przypominało to sceny z „Blair Witch Project”, gdzie las żył własnym życiem, obserwując każdy mój ruch. Most przy ujściu Skrwy do Jeziora Soczewka, początkowo idylliczny, w zmieniającym się świetle i gęstniejącej mgle stał się mrocznym przejściem do innej rzeczywistości, gdzie czas i przestrzeń przestawały istnieć. Towarzyszył mu ten dziwny zapach grzybów, który nie mógł pochodzić z pokrytego lodem lasu. Każdy krok naprzód prowadził mnie w nieznane, gdzie cienie tańczyły wokół, a wyobraźnia podsycała lęk przed tym, co mogło czaić się tuż poza zasięgiem wzroku. Las zdawał się skrywać sekrety, których nie chciał ujawniać, a zapach grzybów tylko wzmacniał to poczucie niepokoju. Gdy próbowałem zawrócić ku Jezioru Soczewka, mgła i ciemność były moimi jedynymi towarzyszami. Cienie wydłużały się, jakby las próbował mnie zatrzymać w swojej mrocznej otchłani. Jak to możliwe, że w miejscu tak dobrze znanym czułem się jak obcy? Dotarłem na miejsce po zmroku, gdy ciemność była już całkowita. Las, który zawsze znałem, tego dnia stał się obcym, pełnym tajemnic miejscem, gotowym opowiedzieć swoje historie każdemu, kto odważy się je wysłuchać. Tego dnia zrozumiałem, że nawet najbardziej znane ścieżki mogą kryć nieodkryte tajemnice, czekające na odkrywcę. ………… 𝓛𝓮𝓼𝔃𝔂 𝓟𝓲𝓮𝓻𝓭𝓸𝓵𝓪𝓶𝓮𝓷𝓽𝓸………..

super, i fajerancko, i zajebiaszczo 😉

Triberg jest dla mnie miejscem szczególnym. Miałem przyjemność odwiedzić je ponownie i poczuć bicie serca Schwarzwaldu. Choć znajduje się tam najwyższy wodospad w Niemczech, to nie on czyni to miejsce wyjątkowym dla mnie. To samo miasteczko, a szczególnie sklep z zegarami z kukułką, przyciąga moją uwagę. Triberg jest znany jako stolica tych zegarów, a można tu zobaczyć największy na świecie zegar z kukułką, który jest prawdziwym dziełem sztuki. Obsługa w sklepie jest niezwykle życzliwa, ubrana w regionalne stroje, co dodaje niepowtarzalnego klimatu. Spacerując wzdłuż malowniczych wodospadów Triberg, można napotkać wiele urokliwych miejsc, idealnych do fotografowania. Miasto oferuje również liczne sklepy z regionalnymi przysmakami, które naprawdę warto spróbować – „palce lizać”. Schwarzwald słynie z ciasta czekoladowego z wiśniami oraz doskonałych wędlin i serów, które można znaleźć w tradycyjnych restauracjach. Muzeum Schwarzwaldu zapewnia wgląd w życie i kulturę regionu, prezentując tradycyjne stroje, narzędzia i prace rzemieślnicze. Sklepy z rękodziełem, w tym głównie drewniane rzeźby, pozwalają na podróż w czasie, sztuce i kulturze tego regionu. Na zakończenie tej historycznej i artystycznej wędrówki, krótki spacer przy najwyższym wodospadzie w Niemczech staje się idealnym zwieńczeniem dnia. To miejsce pełne historii i sztuki, które warto odwiedzić.

Była sobota, a dla mnie sobota to świętość. Dzień, który w całości oddaję naturze i sobie. Ta była jednak inna. Zrodziła się nie z wielkich planów i analiz, ale z wieczornego impulsu. Nie sprawdziłem pogody, nie przygotowałem szczegółowej trasy. W aucie mam wszystko, czego potrzeba na takie wypady, więc z ciężkimi od zmęczenia powiekami, tuż przed snem, rzuciłem okiem na mapę. Plan narodził się w kilka sekund. O, ładne jezioro – tam zacznę. O, wodospad – tam pójdę. Hmmm, przydałaby się jakaś góra po drodze. Widoków pewnie nie będzie, ale co tam. Potem zejście do kolejnego wodospadu i powrót przez starą wioskę w kierunku jeziora. Tak oto, „na kolanie”, powstał scenariusz mojej eskapady w Wogezy. Gdy wyjeżdżałem z okolic Freiburga, świat był połknięty przez biel. Gęsta mgła otulała wszystko, a po wjeździe do Francji sytuacja wcale się nie zmieniła. Cała dolina Renu była zatopiona w mlecznej pierzynie. Żadnych widoków, żadnych punktów odniesienia. Nie miałem pojęcia, że zbliżam się do gór, dopóki droga nie zaczęła się piąć w górę. A jednak, ani przez moment nie straciłem entuzjazmu. Ten ekstremalnie optymistyczny nastrój był jak tarcza, od której odbijał się każdy cień zwątpienia. I wtedy, gdy dojechałem na miejsce, spektakl się rozpoczął. Mgła, jak na komendę, rozsunęła się nad leśną polaną, przepuszczając smugi słońca. Wogezy ukazały się w całej okazałości, a promienie, niczym boskie reflektory, przeciskały się między kłębami pary, malując magiczny obraz. Nie muszę dodawać, że mój świetny nastrój wystrzelił w kosmos. Okolice jeziora bez wątpienia były najpiękniejszym etapem tej wyprawy. Wędrówka pod górę była czystą medytacją w ruchu. Przez całą drogę towarzyszył mi górski potok, który spiesząc w dół ku jezioru, tworzył niezliczone, majestatyczne kaskady. W Wogezach wodospady nie są sensacją; są pulsem lasu. Człowiek idzie obok nich bez ekscytacji, za to w pełnej harmonii. Szum wody i lasu tworzy barierę, która odcina cię od świata zewnętrznego. Podczas takiej wyprawy można zakochiwać się i odkochiwać w naturze po kilka razy. Ale trzeba być ostrożnym – ona potrafi pokazać swoje drugie oblicze. Wystarczy chwila nieuwagi, by postawiła ci pod nogami kawałek wystającej skały, zdradziecko przykryty mokrymi liśćmi. W takich sytuacjach nawet najszybszy refleks przegrywa z fizyką i lądujesz na twarzy. Powrót zbiegł się z zachodem słońca. Spodziewałem się czerwieni i pomarańczy, ale zamiast tego wróciła mgła. Spowiła wszystko na nowo, jakby świat został odcięty i schowany do pudełka. Ale nawet w tym miało swój urok. Chłód i półmrok we mgle mają swój surowy, medytacyjny klimat. Czerpałem pozytywną energię także z tych monochromatycznych barw, zamykając pętlę tego niezwykłego dnia.

nostalgicznie na dobranoc

Był to jeden z tych dni, których duszę stanowiła mgła. 🌬️ To ona była głównym architektem krajobrazu, w którym wyruszyłem samotnie w okolice Willingen. Termometr balansował na granicy zera, obiecując spadek do minus pięciu stopni, a niebo było sceną dla jej kapryśnego spektaklu – w jednej chwili pozwalała przebić się blademu słońcu ☀️, by za moment znów otulić wszystko gęstym, mlecznym woalem 🌫️. Pierwsze kroki były walką. Ścieżki, miejscami odziane w zdradziecką zbroję lodu i śniegu 🧊, zamieniły każdy metr w ostrożną negocjację z grawitacją. Ale to właśnie mgła nadawała tej walce sens. Sprawiała, że oszronione drzewa nie były po prostu drzewami – były zjawami wyłaniającymi się z nicości, fantomami, których diamentowy szron lśnił magicznie, gdy tylko mgła na sekundę rzedła. ✨🌲 Mgła była mistrzem iluzji. Zacieśniała mój świat do kilku metrów, tworząc niesamowicie intymną, wyciszoną przestrzeń 🤫, gdzie jedynymi dźwiękami był chrzęst lodu pod butami i mój własny oddech. W tych chwilach czułem się jedynym człowiekiem na świecie. A potem, bez ostrzeżenia, unosiła się lekko, jakby podnosząc rąbek kurtyny, by na chwilę ukazać ogrom doliny i potęgę gigantycznej skoczni w Willingen, która wydawała się przez to jeszcze bardziej monumentalna i nierealna. 🏞️ Prawdziwy cel mojej podróży, jej kulminacja, czekał na mnie na szczycie Kahle Pön. I tam mgła odegrała swoją finałową rolę. Gdy dotarłem na szczyt, rozstąpiła się przede mną niczym kurtyna w teatrze, odsłaniając scenę, której się nie spodziewałem. W przeciwieństwie do oszronionego lasu, wrzosowiska były niemal całkowicie wolne od bieli. Zobaczyłem morze przygaszonych, a jednak intensywnych barw. Wrzosy dawno przekwitły, ale ich splątane łodygi malowały wzgórze odcieniami rdzawego brązu, głębokiego fioletu i niemal czerni. 🍂💜 To właśnie ten moment – to reżyserowane przez mgłę objawienie kolorów w sercu mroźnego świata – był prawdziwą wisienką na torcie. 🍒 To było moje sanktuarium. Stałem tam, czując, że ta wędrówka była pielgrzymką do miejsca, gdzie mgła potrafi malować rzeczywistość i pokazywać ukryte piękno. Dostarczyła mi znacznie więcej, niż oczekiwałem. To była wyjątkowo przyjemnie spędzona niedziela. 🙏😊