Guido De Graeve

Home sweet home

Fietsostrade van Eeklo naar Zelzate is zeer mooi. Vanuit Zelzate loopt er de F41 naar Antwerpen. Weten nog niet waar die uitkomt, is iets voor morgen.

West-Vlamingen en fietsbatterijen. Moet mijn mening wat bijsturen. B&B uitbater heeft goed voor onze batterijen gezorgd in zijn garage. Bovendien hebben we nog een lunchpakket meegekregen voor onderweg. Kwam goed van pas, want veel bakkers en of horeca zijn we onderweg niet tegengekomen met het slechte weer van vandaag. Hebben ons lunchpakket onder een droog afdakje, ergens in verloren plekje van het dorp Kruisem kunnen opeten, want ook het café New York, uit het boek van Arnout Hauben was gesloten. En ... aan alle mooie liedjes komt een eind. Of toch bijna. Onze fietswandelreis sluiten we vandaag af in Oostkamp, het geboortedorp van mijn overgrootouders. We blijven nog wel een weekje aan zee om samen met onze dochter enkele optredens van TAZ mee te pikken en daarna naar huis te fietsen. Dus bey bey en tot een volgende keer.

Vanmorgen in de Hotond net de als de andere renners onze fietsen afgespoeld met de spuit. Met de wind mee, ja jatten en talloren en voor in waaiers te rijden zijn we met wat te weinig. Gelukkig bleef het droog vandaag en was de zon zelfs van de partij zodat we aan een terrasje op de grote markt in Oudenaarde niet konden weerstaan. Vandaag zijn we West-Vlaanderen binnen gereden en dat zullen we geweten hebben: voor het eerst op de reis mochten we onze batterijen niet op de kamer opladen. Wat nu, want ook 's nachts in de garage mag ook niet. Dus zullen we morgen een terrasje meer moeten doen onderweg om onze batterijen bij te vullen ;) . We zien wel.

De weergoden waren mild voor ons vandaag, de druppels waren geteld. Vandaag zijn we Vlaanderen binnen gereden, een grens zie je niet echt op de kaart, maar in het landschap des te meer: betere wegen, mooiere verzorgde huizen, kortom meer welstand. Stukje van de 'ronde' gereden, de kluisberg geraken we nog vlot op. Vandaag slapen we in een voor ons vertrouwd adres: de Hoton, waar we eens op een familie uitstap een hapje zijn gaan eten.

Het filmpje is wat rommelig, maar dat was het weer vandaag ook. Voor de middag ging het nog, maar 's middags kregen we de volle laag. Een voordeel, onze fietskes terug proper nadat ze 's morgens enkele beslijkte GR129 paadjes hadden moesten trotseren. In het museum Bois du Cazier Mining krijg je waar voor je geld: de mijnramp van Marcinelle van 1956 met 262 doden en een keerpunt in de mijnbouw en de slechte werkomstandigheden in de mijnen in België. Je krijgt er ook een goed overzicht van de vergane glorie van de industriële hoogdagen in Wallonië. Vergane glorie is ook de ruïne van de abdij van Aulne in de vallei van de Samber bij Thuin. Voorbij zijn ook de mooie fietspaden tijdens het eerste deel van onze reis. Akkoord we volgen soms wandelpaadjes maar ook veel fietsknooppunten als we de wandelroute niet haalbaar achten. Maar wat vallen die tegen. Zelfs straten zijn moeilijk te bereiden met de fiets. Iets wat Italiaanse migranten waarschijnlijk meegebracht hebben uit Italië. Een paradijs voor gravelbikers.

Het filmpje is wat rommelig, maar dat was het weer vandaag ook. Voor de middag ging het nog, maar 's middags kregen we de volle laag. Een voordeel, onze fietskes terug proper nadat ze 's morgens enkele beslijkte GR129 paadjes hadden moesten trotseren. In het museum Bois du Cazier Mining krijg je waar voor je geld: de mijnramp van Marcinelle van 1956 met 262 doden en een keerpunt in de mijnbouw en de slechte werkomstandigheden in de mijnen in België. Je krijgt er ook een goed overzicht van de vergane glorie van de industriële hoogdagen in Wallonië. Vergane glorie is ook de ruïne van de abdij van Aulne in de vallei van de Samber bij Thuin. Voorbij zijn ook de mooie fietspaden tijdens het eerste deel van onze reis. Akkoord we volgen soms wandelpaadjes maar ook veel fietsknooppunten als we de wandelroute niet haalbaar achten. Maar wat vallen die tegen. Zelfs straten zijn moeilijk te bereiden met de fiets. Iets wat Italiaanse migranten waarschijnlijk meegebracht hebben uit Italië. Een paradijs voor gravelbikers.

Vandaag zijn we niet ontsnapt aan de regen. Gelukkig is het meeste eruit gevallen tijdens ons bezoek aan de abdij van Maredsous. De grootste in België qua aantal monniken (24 paters) en qua bezoekers 600.000 (3de grootste trekpleister van Wallonië. We leerde er ook dat aan de meeste abdijen ook een school verbonden is en ... er dus bij gevolg geen bier mag gebrouwen worden binnen de muren. De uitzondering zijn de trappisten die eerder een teruggetrokken leven leiden, en dus niet als doelstelling hebben om kinderen te onderwijzen en ... dus binnen hun muren bier mogen brouwen: Westmalle, Orval, Westvleteren, Chimay, Rochefort en Achel. Die laatste zijn er onlangs afgevallen omdat er geen kloosterlingen meer leven op de abdij en ze dus niet langer de naam trappist mogen dragen. Abdijbier is een manier van brouwen met na gisting op de fles. Wordt beter met de jaren.

Weerom een mooie, avontuurlijke en afwisselende fietswandeltocht: mooi weer, groot stuk langs de Lesse, een grote steengroeve, een avontuurlijk (wel slijkerig) stukje van de GR129 gedaan, verrast door een carnaval feest in het kasteel van Lavaux-Sainte-Anne (Kasteel waar in WOII vele Vlaamse kunstwerken werden veilig gesteld voor de Duitsers, de rotstsklimmers in Dinant. Morgen onze eerste echte rustdag.